26 Αυγούστου 2008

Αυτό το BLOGG δεν θα γίνει ΠΟΤΕ ΠΙΑΣΑΡΙΚΟ.... Θέμα άκρως σημαντικόν .... ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΡΚΟΣ ..... ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΛΙΒΕΛΟΙ....

Βιβλιοπαρουσίασης φυσικά ναι....
Βιβλιοκριτική...... σε είπα φούστη εγώ? ανώμαλε.....

Τι είναι η φιλία? Τι είναι το άλλας το μαγειρικόν? Τι είναι μια ζουμερή κυβοκολώνα Knorr εντός υδατίνου ευμεγέθους σκεύους?



Φιλίας ερωτήματα.....


Ο κυρ Διαμαντής Καράβολας ήταν γνωστός, από έτη πολλά... κάτι σαν να λέμε μετεφηβικός φίλος... Και δεν ήταν φίλος με την γνωστή έννοια. Ήταν και είναι δομημένης σχέσης σαν των Εσσαίων Ιουδαίων, στα αντρικά τους κοινώβια .... Αυτό φυσικά δεν θα τον σώσει στον καλό αγώνα που εστρατεύθηκε. Έγινε ο φίλτατος ΕΚΔΟΤΗΣ ....
Και εξέδωσεν ένα βιβλίο που είναι αλήθεια το είχα πάντα στο αυτοκίνητό μου. Το κτύπησε ήλιος, χρησίμευσεν σαν βάση φραπέ....
Και κοντά ένα χρόνο δεν το έπιανα... Ναι ναι ξέρω... Η αλήθεια είναι ότι η εμμονές μου γύρω από το Βυζάντιο.... είναι απαγορευτικές για πολλά μου θέλω... ωστόσο κάτι με τράβαγε και κάτι με αποθούσε....
Είναι αυτό που λέμε ΑΓΝΩΣΤΟ....
Κλείνοντας λοιπόν την ενότητα περί φιλίας ερωτήματα... (που εντριφήσαμαι επιστημονικά και διεξοδικά....) οφείλω να αποδεχθώ ότι οι άν8ρωποι κάνουν κάτι φοβερά άθλιο ποταπό και συχαμένο.
Ονοματίζουν φίλους επιτυχημένους συνανθρώπους τους, όχι για άλλο σκοπό παρά μόνο για να πάρουν μια τζούρα δόξας, ένα ψίλλο χόρτου επιτυχίας. Αυτό έφτακα 46 για να το κατανοήσω... Φίλος = επιτυχιμένος = αν δηλώσω φίλος = θα πάρω λίγη δόξα....
Πάπαλα λοιπόν. Ο κυρ Διαμαντής από τούδε και εφ εξής θα είναι αυτό που ήταν πάντα. Μάρτυρας υψηλών ιδανικών στα κοινώβια των Εσσαίων... από εκεί δηλαδή που βγήκε η λέξη σύντροφος... (όχι μην τρομάζετε.... αλήθεια είναι) αλλά στα εκδοτικά του θα είμαι αντικειμενικός (και γιατί παρακαλώ ενδιαφέρει κανένα η σχέση μου? και η ψευτοαντικειμενικότητα??? χαχα αντικειμενικότητα.... χεστηκότητα.... βαριεμενικότητα...)


THE BOOKS....

ΓΙΩΡΓΗΣ ΖΡΚΟΣ
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΛΙΒΕΛΛΟΙ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ


1ο
Που θα το βρω??? Ζωοδόχου Πηγής 70 Αθήνα 10681
e-mail farfoylas@gmail.com
www.farfoylas.gr

ουφ......

ΕΡΩΤΗΜΑ 2ο

τι εστί τούτος???

ΕΠΙΜΕΤΡΟ...
Γιώργης Ζάρκος
1900-1967
Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα και πέθανε στην Αθήνα. Γιος γιατρού μυήθηκε νεότατος στο κομμουνιστικό κίνημα. Δούλεψε στα νιάτα του μηχανικός στα καράβια- ταξίδεψε. Εξορίστηκε στην Ανάφη επί 4ης Αυγούστου. Μαζί με τον Μαρίνη, τον τσακίρη, τον Ρίτσο, τον Θρακιώτη, τον Ηλία Σιμόπουλο κ. ά. πρωτοστάτησε στην δημιουργία "Εργατικού Θεάτρου" και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων στο "Ενωτικό Εργατικό Κέντρο" της Αθήνας (παράταξη στης αριστεράς) στα χρόνια 1932-36. Λίγο μετά την απελευθέρωση το κόμμα του , το ΚΚΕ, τον κατασυκοφάντησε και τον έκανε στην άκρη, αυτόν, έναν ακόμα ΄άσπιλο αγωνιστή κ' ένα απ' τα φωτεινότερα μυαλά του Λογοτεχνικού ΕΑΜ.
......

.....
Στα χρόνια του 50 που τον έζησα, ο Ζάρκος μοναχικός χωρίς να χρειάζεται τίποτε, ήταν καφενόβιο, και ταβερνόβιος αλλά και ακούραστος παριπατητής, φτωχός, κουρασμένος, είρων, χιουμορίστας, απαρηγόρητος κομμουνιστής, σοφός ωραίς...- όλα αυτά πουλύ.
.................
.................
Αθάνατος πριν πεθάνςει, ή ένας ακόμα κλασικός, παρέα μετ ον Φιλήρα με τον Λούλη, με τον Χατζηαργύρη....

Θωμάς Γκόρμπας

Βαρέθηκα να δακτυλογραφώ.... αγοράστε το βιβλίο και διαβάστε....

Μωρέ ο συγχωρεμένος ο Γκόρπας ήξερε τον συγχωριανό μου τον Λούλη.... ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.... μόνο κάτι τρελλαμένοι τον διαβάζαμε... τον κατηραμένο τον μόνο Βασίλη Λούλη... Τες πάντων.....



ΕΡΩΤΗΜΑ 3ο

τι είναι οι ΛΙΒΕΛΟΙ??

ΠΟΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ Ο ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΝΑ ΓΙΝΙ ΑΚΑΔΙΜΑΙΚΟΣ



ΜΙΑ ΣΙΜΟΡΙΑ ΚΑΚΟΠΙΙ ΜΕ ΑΡΧΙΓΟ ΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟΥΜΑΡΙ ΜΙΣΤΙΚΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΙΣ ΑΘΗΝΑΣ


ΑΝ Ο ΑΛΟΤΕ ΙΠΟΥΡΓΟς ΤΙΣ ΔΙΚΕΟΣΙΝΙΣ ΑΒΡΑΑΜ ΠΛΑΚΟΝΕΤ4Ε ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΔΙΚΑΣΑΝ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΜΑΡΕΛΙ


ΑΛΚΙΣ ΘΡΙΛΟΣ, ΧΑΡΙΣ ΖΕΒΓΑΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΟΥΝΕ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ


Εγώ που δεν ξέρω γράμματα τελικά τον λατρεύω αυτόν τον μέγα άνθρωπο.. Είναι δικός μου...
Και κάτι που στο βγάζει το βιβλίο... Και δικαιώνετε ο Θ. Γκόρμπας... Μυρίζει προσωπική αλήθεια αυτό το βιβλίο... Μυρίζει ιστορία δια μέσω του Εγώ.... Το λατρεύω...
Θυμάμαι κάποτε ένας γνωστός παιδί αρχειομαρξιστή... μου έλεγε για την περιβόητη απόφαση του ΑΡΧΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ να μην πηγαίνουν στον ράφτι στην Αιόλου.... (εμένα αυτή η οδός μου έμεινε... άν ήταν η Καπνικαρέας χέστηκα....) Λοιπόν αυτός ο ράφτης εξηγούσε σαν ΩΡΑΙΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ την παγκόσμια ιστορία την παγκόσμια ταξική πάλη βάζοντας και τον εαυτό του μέσα στην ιστορία...
"Και στην Καντώνα παιδιά μου πρότεινα στον Τρότσκυ...."
"Και στην Ουασιγκτώνα στην μεγάλη απεργία έλεγα στον Κάννον.."
Τσούρμο λοιπόν οι αρχειομαρξιστές να τον ακούουν.... και να τον μπιζάρουν.... Και ώρες πολλές μέσα στα αστεία... Είδε και αποείδε το Αρχείον του Μαρξισμού και απαγόρευσε την επίσκεψιν εκεί.... Στις επίμονες ερωτήσεις μου για τα αποτελέσματα... κανείς δεν μίλαγε... μειδιούσαν όμως.... όπως γελάω απίστευτα μαζί με τον Ζάρκο...

Λατρεύω τελικά αυτό το βιβλίο και ας έκανα ένα χρόνο να το κατεβάσω από το παμρπίζ του αυτοκινήτου μου....

Εύχομαι και εσείς... να το μάθετε....




Ο κριτικός τέχνης... Παπαρίδης

Ο ιστορικός τέχνης... Βιονικός Αυνανιστής...




Πολλά λεφτά.....


Όλα τα φράγκα στον πρόλογο του κου Διαμαντή Καράβολα....


Λόγος ΜΕΣΤΟΣ

09 Αυγούστου 2008

H ψυχική ασθένεια τα άσυλα, τα μπουντρούμια και το άπλετο φως....

Ένας συνάνθρωπος μας - ψυχικά αθενής - κατέσφαξε στην Σαντορίνη μια άτυχη, ΑΛΤΡΟΥΙΣΤΡΙΑ, ευγενική, ερωτευμένη ψυχή την άτυχη - ΑΛΛΑ ΠΛΗΡΩΣ ΣΥΝΗΔΕΙΤΗ - δασκάλα...
Μη όντως, ψυχίατρος ή ψυχαναλυτής, οφείλω να παραδεχθώ ότι μόλις άκουσα το γεγονός ... δηλαδή αμέσως από το ράδιο ΈΒΓΑΛΑ ΤΗΝ ΆΠΟΨΗ ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΗΣ....
Τα κανάλια, οι πληρωμένοι αυτοί υπηρέτες του κακού... (όχι μεταφυσικά αλλά αληθινά...) έσπευσαν να διαδώσουν τον φόβο και την υστερία, τον πανικό και την καχυποψία, στην Ελλάδα και στα πέρατα του σύμπαντος κόσμου....
Ο στόχος είναι πασιφανής και αναγνωρήσιμος... ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ ΦΟΥΒΟΥ ΚΑΙ ΛΑΓΝΟΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ....
Μάθαμε τις κινήσεις του πρωταγονιστού, τα βήματά του, τον πλήρη αριθμό των μαχα ιριών, τις τεχνικές του αποφυγής της αστυνομίας, τον ψεύτικο θάνατό του και την γεμάτη φαντασία του απόδραση...
Είμαστε πλήρως ενημερωμένοι λοιπόν...
Και φοβισμένοι....
Και ΜΗ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ...
Και ασελγείς απέναντι ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΜΙΑΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΑΛΤΡΟΥΙΣΤΡΙΑΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ....



Επί χρόνια πολλά, οι ψυχικά νοσούντες, έστεκαν ΜΟΝΟΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ στην απέραντη μοναξιά του δημόσιου και ιδιωτικού νοσοκομείου. Μόνοι, αποσχισθέντες από ΤΑ ΠΑΝΤΑ καλούνταν μόνοι να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους, λες και η ψυχική ασθένεια είναι πάντα ένα ατομικό χαρακτηριστικό, που μας ακολουθεί από την γέννα.... Λες και η κοινωνία δεν επηρεάζει το άτομο και οι κοινωνικές σχέσεις δεν ασκούν κεντρομόλο και φυγόκεντρο δύναμη...
Τα τελευταία χρόνια οι ΗΡΩΙΚΟΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ, που πέρασαν την μέγγενη του πειραματισμού (με τις λωβοτομές, τα ηλεκτροσόκ και άλλες μέθοδοι που ναι μεν είναι μη αποδεκτές σήμερα αλλά όταν ξεκίνησαν είχαν επενδυθεί πολλά...) επίστρεψαν (πολλοί εξ αυτών) σε μια ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ....
Δηλαδή η κοινωνία και οι κοινωνικές σχέσεις που οδηγούν το ΑΤΟΜΟ στην μη αποδεκτή κοινωνικά συμπεριφορά (αυτό που λέμε λαικά τρέλλα...) θα θεραπευθούν ΟΧΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΣΥΛΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΓΙΝΕΤΕ ΕΡΗΜΗΝ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ....

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑΚΥΒΕΒΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ....

Αυτό που έμεινε στην κοινωνία μας, είναι ότι αυτός ο ασθενής έπρεπε να είναι στο ψυχιατρείο.... Έπρεπε, με την βία να είναι έγκειστος, έπρεπε Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ..... ΕΠΡΕΠΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΝΑ ΚΑΤΑΔΩΣΕΙ.......... ΈΠΡΕΠΕ Η ΆΤΥΧΗ ΚΟΠΕΛΛΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΤΗΣ.....


Έπρεπε???

Μπροστά στο μνήμα, μπροστά στο αποκεφαλισμένο πτώμα ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΗΡΩΙΔΑΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ καλούμαστε να σκεφτούμε.... Ψύχραιμα, αποφασιστικά..... ΤΙ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ?

Χιλιάδες άνθρωποι, Έλληνες είναι ψυλιασμένοι....
Άντρες, γυναίκες, παιδάκια ζούνε ανάμεσά μας έχοντας μια ψυχικά παραβατική συμπεριφορά και πολλές φορές ασθένεια. Τα ψυχοφάρμακα δίνουν και παίρνουν, οι καταθλίψεις είναι παρούσες, τα σύνδρομα καταδίωξης και οι παντώς είδους σχιζοφρένειες είναι δίπλα μας...
Στην εργασία μας, γεννιόνται οι στομαχικές διαταραχές από το άγχος, στην Ελληνική οικογένεια δημιουργούνται εν ριπή οφθαλμού νευρωτικές καταστάσεις.... Η διάθεσή μας μεταβάλλετε πάραυτα... Το να πάει το μυαλό εδώ ... λίγο πιό εκεί ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ......


ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ...


Την ώρα τούτη, που όλοι αγωνίζονται να μας κάνουν μαζοχιστές, αυτομαστιγούμενους, γεμάτους τύψεις και ενοχές ΑΡΑ ΜΕ ΦΟΒΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος ωφείλει να πει ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ...
Που ακολουθώντας τον φλογοβόλο και γεμάτο κινδύνους φτερωτό θεό του έρωτα.... ακολούθησε πιστά τον άντρα της ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΔΕΙΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.... Που δεν είπε, "βρε αδελφέ άει σιχτίρ μια χαρά γυναίκα είμαι ας βρω έναν άλλο ψυχικά άρτιο" ..... Που άπλωσε με στοργική φτερούγα ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ- και κόντρα στους καιρούς του σιχαμένου ατομισμού - και αγκάλιασε τον άνθρωπο που της αφαίρεσε την ζωή....

Και αυτοί οι ανέραστοι δημοσιογράφοι, πληρωμένοι λακέδες των πλουσίων, που τον έρωτα τον έχουν στον απόπατο, ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΔΕΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΛΙΚΗ ΤΟΥΣ ΨΥΧΟΣΥΝΘΕΣΗ.... αρνούνται να πουν την μόνη αλήθεια που είναι το ηθικό δίδαγμα.... ΕΡΩΤΑΣ ..... ΤΟ ΘΕΣΠΕΣΙΟ ΑΥΤΟ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΣΑΝ ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΣΑΓΗΝΕΥΕΙ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ...
Λέει ο Έγκελς (νομίζω ) στην ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.... ότι μόνο οι πτωχοί απένταροι εργάτες (και υπάλληλοι προσθέτω εγώ...) έχουν ελπίδα να γευτούν τον αληθινό έρωτα γιατί μόνο αυτοί είναι ΆΔΟΛΟΙ...
Εκεί λοιπόν στην Σαντορίνη, ένα κορίτσι (άτυχο αλλά ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΗΡΟΙΚΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΑΣΜΑ ΑΓΑΠΙΣΙΑΡΙΚΟ ΚΑΙ ΦΕΓΓΟΒΟΛΟ) πλήρωσε με την ίδια της την ζωή το πάθος της.
Έ και?
Μακάριοι όσοι πεθαίνουν στον πόλεμο της αγάπης, όσοι έχουν ιππεύσει το άτι της ηδονής και του απόλυτου είναι....
Ανάθεμα σε αυτούς, που υποκριτικά στέκονται φοβισμένοι, ατάραχοι κριτές μιας ζωής χαμένης στο απόλυτο κενό....
Ανάθεμα σε αυτούς που θέλουν να γεμίσουν την χώρα με υποτακτικούς δειλούς, άπραγες ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ συνανθρώπους...


Κλείνοντας, θα ήθελα να πω κάτι που το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό μιας και χιλιάδες άνθρωποι ζουν ερωτευμένοι, ή μόνο αγαπημένοι με ανθρωπους ασθενείς.... (όσο αντέχουν..... και αν αντέχουν....) Προς θεού (έκφραση είναι έτσι...) όταν ο σύντροφός μας παύει να παίρνει την αγωγή του, απευθυνόμαστε στον ΙΑΤΡΟ ΤΟΥ για να τον σώσουμε και για να σωθούμαι.... Δεν είναι κάτι κακό, δεν είναι κάρφωμα, δεν είναι ρουφιάνεμα... ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΕΥΤΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ....


ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΣΤΟΝ ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟ



ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ....

Τιμημένο το νησί που φιλοξένησε το άτυχο ζευγάρι....

05 Αυγούστου 2008

ΈΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ.... ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΜΤΑΚΟΣ

Έφυγε και άλλος ένας αγωνιστής της εργατικής τάξης... Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΜΤΑΚΟΣ
Είχα ιδεολογικές διαφορές μαζί του, ιδιαίτερα όταν αποσύρθηκε από το ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ... (οι γνωστοί αρχειομαρξιστές.). Πολλοί αρχειομαρξιστές και Τροτκιστές πέθαναν από τα βόλια των αστών και των σταλινικών δολοφόνων... Σήμερα τιμώ τον αγωνιστή αυτό και αποτίω φόρο τιμής όπως θα έκανα αν ζούσα στην Σοβιετική Ένωση όταν πέθανε ο Κροπότκιν. Στην κηδεία του, ήταν 200,000 κόσμος και όλη η ηγεσία του Μπολσεβίκικου κόμματος.
Παραθέτω ένα κείμενο τοποθέτησίς του, κλεμμένο από το indymedia



Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΑΜΤΑΚΟΥ

Μπάρμπα-Γιάννης

Σύντροφοι, Συντρόφισσες και φίλοι,

Χαιρετίζω τον ερχομό σας για τη συγκέντρωση τη σημερινή. Δεν υπήρξα θεωρητικός. Ήμουν ένας εργάτης του δρόμου κι έπαιρνα μέρος στις εκδηλώσεις του εργατικού κινήματος. Από το 1924 αγωνίζομαι για τα ζητήματα της εργατικής τάξης και προσηλυτήθηκα στις αναρχικές ιδέες παρόλο που ήμουν Αρχειομαρξιστής και τροτσκιστής από το βιβλιαράκι «Προς τους Νέους» του Κροπότκιν. Δεν είμαι ο θεωρητικός, όπως είπα γιατί ο καπιταλισμός δεν με άφησε να βγάλω το σχολείο είμαι προσφυγόπουλο από το 1914, γεννηθείς το 1908 και πήρα μέρος σε όλους τους απεργιακούς αγώνες στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη ήταν μια διεθνής πόλη. Ακόμα όταν έφτασα το 1914 στη Θεσσαλονίκη ήμουν πεντέμισι ή έξι χρονών. Η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε το 1912. Εγώ πήγα το 1914 διωγμένος από τη Μικρά Ασία απ’ τον πρώτο πόλεμο. Ακόμα ζούσε η πνοή του Μπεναρόγια. Η Θεσσαλονίκη ήταν μια διεθνής πόλη. Εβραίοι, Τούρκοι, Έλληνες. Ο δήμαρχος ακόμα Τούρκος και όλοι να πούμε αγωνιζόντουσαν για τα ζητήματα.

Εγώ τότες μικρό παιδάκι, λούστρος, πήγα και σε μια πρωτομαγιά το 1918, ένα χρόνο μετά τη ρωσική επανάσταση, αλλά δεν είχα πολιτικές ιδέες. Ήμουν ένα ξυπόλυτο προσφυγάκι και πουλούσα λουκούμι και νερό μια δεκάρα και τα δυο. Έτσι πήγα στην Πρωτομαγιά, γιατί τότες η Πρωτομαγιά είχε γίνει σ΄ ένα κέντρο κοντά στο νεκροταφείο της Βαγγελίστρας και είχε γίνει μια Πρωτομαγιά αγωνιστική, γιατί τότες η Θεσσαλονίκη ήταν ένα κέντρο επεξεργασίας του καπνού και δούλευαν αρκετοί πρόσφυγες και προσφυγοπούλες.

Ετότες τα τσιγάρα γινόντουσαν χειροποίητα και τα κόβανε μ’ ένα ψαλίδι, δεν είχαν μπει οι μηχανές. Τότες είχε μπει και το πρόβλημα να σπάσουν τις μηχανές οι εργάτες γιατί αντικαθιστούσαν τα χέρια, αλλά φυσικά εμείς λέγαμε ότι οι μηχανές δεν πρέπει να σπάσουν, δηλαδή η προοδευτική μερίδα έλεγε ότι οι μηχανές πρέπει να εργάζονται προς όφελος των εργαζομένων.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν και διωγμένος δυο φορές απ’ το χωριό μου, απ’ τη Μικρά Ασία, που σχεδόν οι μισοί έχουν κρεουργηθεί να πούμε από τους αλλεπάλληλους πολέμους που γίνονται. Δεν έμαθα γράμματα. Είναι ζήτημα αν έβγαλα το δημοτικό, πήγα μέχρι την Πέμπτη δημοτικού και ο πατέρας μου αντί για χαρτοφύλακα μου έφερε ένα λουστράκι γιατί η οικογένειά μου ήταν πολυμελής και δεν μπορούσε να μας ζήσει. Ήθελε να μας μοιράσει, να μας δώσει ψυχοπαίδια που λέγανε την εποχή εκείνη. Εν ,πάση περιπτώσει δεν μας μοίρασε και κάναμε διάφορες δουλειές.

Με πήγε η μητέρα μου σε ένα φαρμακείο να εργαστώ και λεει «πάρτε το αυτό το παιδάκι, το μαζέψαμε από τους δρόμους» Και λεει «αυτό πρέπει να το βάλουμε και να κατουράει κιόλας». «Όχι» λεει «αυτός είναι διάολος!» Καθότανε του φαρμακοποιοί η γυναίκα στον τρίτο όροφο, ασανσέρ δεν υπήρχαν τότε το 1914 και όταν φώναζε η γυναίκα του πάρε αλάτι και αλεύρι μου τα έδινε εμένα και σκαρφάλωνα επάνω και έπαθα και μια καζούρα μια φορά, αφού καθάριζα στο φαρμακείο και ξεσκόνιζα με το πούπουλο αυτός μιλούσε με τους γιατρούς και μου λεει «Γιάννη, σκούπισες;» «Σκούπισα» «Καθάρισες;» «Καθάρισα» «Πήγαινε πάνω στην κυρία να της πεις είμαι ο Γιάννης ο φωστήρας». Εγώ δεν ήξερα τι θα πει φωστήρας. Επήγαινα λοιπόν επάνω στην κύρια και της έλεγα «Με `στειλε ο κύριος να σας πω είμαι ο Γιάννης ο Φωστήρας» Με χάιδευε και μου δινε κανένα κουλουράκι για να με κρατήσει καμιά ώρα, να με απασχολήσει δηλαδή.

Έτσι μ΄ αυτές τις συνθήκες μεγαλώσαμε μέσα στη βιοπάλη, τη μιζέρια, γιατί η οικογένειά μας ήτανε εφταμελής, είχε εφτά παιδιά η μάνα μου. Στο δεύτερο διωγμό για να γλιτώσουμε το μαχαίρι των Τούρκων πέσαμε μέσα στη θάλασσα. Στα παράλια της Μικράς Ασίας είναι οι Παλαιές Φωκαιές, στην είσοδο του λιμανιού της Σμύρνης. Και το πλοίο ήταν φορτωμένο από καρβουνόσκονη και έβγαλε το βρεγμένο μισοφόρι η γυναίκα, η μητέρα μου και το άπλωσε απάνω στην καρβουνόσκονη. Εφτά παιδιά είχε. Κι ο πατέρας μου έκλαιγε, ήταν λιμενεργάτης στις αλυκές κι έλεγε δεν μπορώ να τα ζήσω τα παιδιά αυτά πρέπει να τα δώσουμε. Η μάνα μου έλεγε η φουκαριάρα δεν τα δίνω τα παιδιά μου, δεν τα πουλάω τα παιδιά μου, θα πάω να ξενοδουλέψω για να τα ζήσομε. Έτσι μεγαλώσαμε με ελιά και κρεμμύδι. Και λεω σε μια αδερφή μου που είναι 97 98 χρονώ της λεω κουράγιο αδερφή μου, γιατί η βασιλομήτωρ είχε του πουλιού το γάλα κι έφτασε 101 χρονώ. Εμείς θα την περάσουμε με κρεμμύδι κι ελιά. Αντίς για σχολείο ο πατέρας μας σου πα μας έφερε ένα λουστράκι. Έλεγα, κύριε να γυαλίσομε τα παπούτσια, μου λέγανε γυάλισε τα μούτρα σου βρε, δεν είχανε εμπιστοσύνη, σου λέγανε αυτό το παιδάκι να πούμε θα μας λερώσει και τις κάλτσες. Τέλος πάντων έτσι μεγαλώσαμε και γι΄ αυτό ήμασταν τριμμένοι και μπήκαμε μέσα στο κίνημα.

Σου λέω προπαγανδίστηκα με μια μπροσουρίτσα το «Προς τους Νέους», μ’ άρπαξε κι έπεσα με τα μούτρα μέσα στο κίνημα από 16 χρονώ.

Τώρα για να μη σας κουράσω πολύ για τα προσωπικά μου ζητήματα να σας πω για τα γεγονότα της 9ης Μαΐου στη Θεσσαλονίκη στα οποία ήμουν κι εγώ κατηγορούμενος και πρωτοστατήσαμε.

Ήμασταν τότε τροτσκιστές, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία είχε τι θέση παίρναμε. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τις αντικειμενικές συνθήκες που υπήρχαν τότες. Όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με την αξιοθρήνητη πολιτική της Σταλινικής Διεθνούς, αρνούνταν το ενιαίο μέτωπο με τη σοσιαλδημοκρατία για την εμπόδιση του Χίτλερ επάνω στην εξουσία. Αλλά οι γερμανοί εργάτες επίστευαν στους αρχηγούς τους παρόλο που οι αρχηγοί τους ίσως είχαν μεγαλύτερη συγγένεια με το φασισμό. Αλλά έπρεπε να γίνει το ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο, βάσει του συνεδρίου της Β΄ Συνδικαλιστικής Διεθνούς, για την εμπόδιση της ανόδου του φασισμού στη Γερμανία. Οι Σταλινικοί είχαν τότες τη θεωρία του πανφασισμού. Όλους τους Σοσιαλδημοκράτες τους αποκαλούσαν σοσιαλφασίστες, τους τροτσκιστές τροτσκιστοφασίστες, όλους εκτός από αυτούς τους θεωρούσαν φασίστες και αρνήθηκαν το ενιαίο μέτωπο. Τότες η σοσιαλδημοκρατία έπαιρνε δεκάμισι εκατομμύρια ψήφους, το κομμουνιστικό κόμμα, το σταλινικό έπαιρνε τριάμισι εκατομμύρια ψήφους και ο Χίτλερ έπαιρνε μόνο ένα εκατομμύριο.

Αντί να κάνουν το ενιαίο μέτωπο να εμποδίσουν την άνοδο του φασισμού, δεν το κάνανε γιατί λέγανε ότι σοσιαλδημοκράτες και φασίστες είναι το ίδιο νόμισμα με δύο όψεις και έτσι βρήκε την ευκαιρία και καβάλησε ο Χίτλερ στην εξουσία. Είχαν τη θεωρία σαν κρατιστές και εξουσιαστές που είναι οι σταλινικοί και έλεγαν το εξής, θα ανέβει ο Χίτλερ στην εξουσία, θα χρεοκοπήσει και θα έρθει η σειρά η δική μας.

Αυτά έχει το κοινοβούλιο, το οποίο λατρεύουν σήμερα και θα σας διαβάσω ένα τσιτάτο, ενός γερμανού αντιεξουσιαστή αναρχικού, που λέγει το εξής, δώστε προσοχή:
«Ο κοινοβουλευτισμός αποκοιμίζει την επαναστατική συνείδηση και την αποφασιστικότητα των μαζών, συντηρώντας την αυταπάτη για τη νόμιμη μεταρρύθμιση, δηλαδή ότι είναι δυνατόν το κοινοβούλιο να λύσει τα προβλήματα της εργατικής τάξης, της κοινωνίας, στις κρίσιμες στιγμές το κοινοβούλιο, λεει μετατρέπεται σε βραχίονα της αντεπανάστασης. Να γιατί εμείς οι αντεξουσιαστές αναρχικοί είμαστε εναντίον του κοινοβουλευτισμού. Γιατί δε λήγει τα ζητήματα. Γι’ αυτό λέμε αυτονομία αυτοκυβέρνηση, κι όχι τα κόμματα του Καραμανλή που όλη η φιλοσοφία πήγε στην καραμανλική οικογένεια, ούτε του Σημίτη, αυτοί που δεν έσπειραν ούτε έναν κόκκο σιτάρι ούτε κάρφωσαν ένα καρφί.

Αυτοί θέλουν να μας διευθύνουν εμείς λέμε αυτοκυβέρνηση, αυτοδιοίκηση των ίδιων των εργαζομένων, γιατί τα κόμματα βάζουν στο γύψο και στη σαλαμούρα τους εργάτες, τους κοινωνικούς παραγωγικούς παράγοντες και διευθύνουν τα φιλόσοφα κόμματα είτε του Καραμανλή είτε του Σημίτη. Εμείς είχαμε τότες πλησιάσει κι αυτόν τον ριψάσπιδο Παπανδρέου, όταν ήταν σχολιαρόπαιδο και τον μάθαμε να κάνει τον διεθνιστικό σοσιαλισμό, όχι τον εθνικιστικό σοσιαλισμό, αλλά αυτός, αν θα πάρετε ένα περιοδικό, οι Νέοι Άνθρωποι της εποχής εκείνης, δεξιό περιοδικό, που ίσως να το’ χουνε οι χρυσαυγίτες, που έχει μέσα τη δήλωση του Παπαντρέου και τη βγάλανε στα φόρα να πούμε και λένε ότι πρόδωσε και τους αρχηγούς του πρόδωσε και τους φίλους του ο Παπαντρέου στην ασφάλεια και τους μάζεψε η ασφάλεια του Μανιαδάκη τότες επί μεταξικής δικτατορίας και τους είπε αφού προηγουμένως τα παιδιά αυτά συνεννοούνταν ήταν ο Καστοριάδης, ο Τάκης ο Κύρκος, ένας Καράμπελας Χρίστος και είχαν συνεννοηθεί να μην πουν ότι αποτελούν οργάνωση, αλλά ότι απλά συνέρχονται και πλατωνικά συζητούν τα πολιτικά ζητήματα.

Αλλά τους έπιασε η δικτατορία και τους κουβάλησαν όλους στην ασφάλεια, Δεριγνί και 3ης Σεπτεμβρίου, στην οποία κάθισα κι εγώ τρεισήμισι μήνες, και τους είπε ο Μανιαδάκης ότι παιδιαρίζετε και είπαν κι αυτοί προφορικά ότι κάνουμε δήλωση, αποκηρύσσουμε δηλαδή για να γλιτώσουν τα παιδιά, δεν είχαν ακόμα κανονική συνείδηση και τους άφησαν, δεν είχαν ακόμα κανονική συνείδηση, και τους άφησε, αλλά δεν δημοσιεύτηκε η δήλωσή τους στον τύπο, όπως γινόταν με έναν άνθρωπο τον οποίο ήξεραν ότι ήταν δεδηλωμένος κομμουνιστής και έπρεπε να πει απ’ τον καιρό που γεννήθηκε μέχρι που πέθανε όλη τη δράση του. Και τους έδιωξε να πούμε, αλλά η δήλωση του Παπαντρέου είναι σύμφωνη με την ασφάλεια, είναι γνήσια μέσα από την ασφάλεια. Εμείς δεν είχαμε πρόσβαση να την πάρουμε τη δήλωση αυτή. Την πήραν όμως οι δεξιοί και υπάρχει αν πάρετε το περιοδικό. Το βγάλαν τότε οι δεξιοί, οι φασίστες, ίσως οι χρυσαυγίτες θα έχουνε τέτοια έντυπα για να ρεζιλέψουν τον Παπανδρέου.

Ο Π. Αποκήρυξε όλο το παρελθόν γιατί τον είχαν πλησιάσει οι δικοί μας στο πανεπιστήμιο κι έκανε δήλωση και τον βάλανε σε ένα παπόρι και τον στείλανε στο εξωτερικό και σπούδασε. Και αυτοί επί Παπαντρέου ακόμα κάψανε τους φακέλους μας για να καεί και ο δικός του φάκελος ο λερωμένος. Εμείς θέλαμε τους φακέλους, γιατί οι φάκελοι υπήρχαν τίτλοι τιμής για μας, που κρατήσαμε ψιλά τη σημαία του σοσιαλισμού που αυτοί την λέρωσαν και τώρα οι σοσιαλάνθρωποι του πασοκ καυχιόνται για τον αρχηγό τους. Να τον μοιάσουν! Κατέδωσε τους φίλους που συνερχόταν. Τους ευχόμαστε να τον μοιάσουν τον χαρισματικό αρχηγό και έγινε χαρισματικός μετά.

Και οι λεγόμενοι νεοδημοκράτες - από πότε έγιναν δημοκράτες τα φασιστοειδή- εμείς ζήσαμε τον Παναγή Τσαλδάρη, ζήσαμε τους ράλληδες, ζήσαμε τους παπάγους, στο πετσί μας με τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Μας εξόριζαν γιατί ο παππούς μας έτρωγε κόκκινα παντζάρια. Πότε έγιναν νεοδημοκράτες; Όταν πήγε ο Καραμανλής στο Παρίσι κι έμαθε γκολφ στικ για να παίζει; Όπως είπε ένας η Νέα Δημοκρατία είναι ένα άδειο μπουκάλι που βάλανε μια ωραία ετικέτα, γιατί είναι ένα συνονθύλευμα κι ένα αμάγαλμα και το ονόμασαν Νέα Δημοκρατία. Γιατί μήπως ο Μουσολίνι δεν ονομαζόταν σοσιαλιστής, όπως κι ο Χίτλερ; Γιατί να μην ονομαστούν κι αυτοί δημοκράτες; Δημοκρατία και σοσιαλισμός εκφυλίστηκε, έχασε την έννοιά του.
Και τώρα θά ρθω στα γεγονότα, όπως είπαμε η Θεσσαλονίκη ήταν μια πόλις με γνήσιο επαναστατικό κίνημα από τον Μπεναρόγια ακόμα βαστούσε. Τα γεγονότα ξεκίνησαν ως εξής. Οι σταλινικοί να πούμε δεν θέλανε το ενιαίο μέτωπο. Μας λέγανε αρχειοφασίστες, τροτσκιστοφασίστες και κάναν μετά μέτωπο με τα διάφορα κόμματα. Είχαν αλλάξει λιγάκι, βάλαν νερό στο κρασί τους, και άρχισαν να κάνουν μια ορισμένη δράση. Τα γεγονότα της 9ης του Μάη ξεκίνησαν από ένα καπνεργοστάσιο της Κομέρσιαλ, που βρισκόταν μεταξύ Βαρδαρίου και Διοικητηρίου. Οι εργάτες βάλαν τα αιτήματά τους και ζητούσαν την συμπαράσταση των άλλων εργατών. Το φαινόμενο της Θεσσαλονίκης: όταν ένας κλάδος κατέβαινε σε απεργία καλούσε και τους άλλους κλάδους να συμμετάσχουν για συμπαράσταση των απεργών. Ή αν δεν κατέβαιναν σε απεργία κάναν εράνους και βοηθούσαν τους απεργούς να νικήσουν. Αυτό το πράγμα ήταν πολύ συμβατικό.

Μία συγκέντρωση η οποία έγινε μεταξύ Εγνατίας και Βενιζέλου, το 5ο αστυνομικό τμήμα το οποίο βρισκόταν στα Λουτρά Παράδεισου, στην Εγνατία, βάζει φωτιά πάνω στους συγκεντρωμένους εργάτες και σκοτώνει 12-13 εργάτες και τραυματίζει πάνω 300.

Αυτό το έγκλημα, το μακελειό, συγκινεί όλη τη Θεσσαλονίκη, να χτυπάνε οι καμπάνες των εκκλησιών, άντρες, γυναίκες και παιδιά και να κατεβαίνουν στο δρόμο για το έγκλημα αυτό των χωροφυλάκων. Ο κόσμος με ξύλα, με πέτρες, με σίδερα. Κλείσαμε τους χωροφύλακες μέσα στα αστυνομικά τμήματα και ρίξαμε το σύνθημα να βάλουμε φωτιά να κάψουμε τους χωροφύλακες. Αλλά οι σταλινικοί μας θεώρησαν για προβοκάτορες, γιατί εμείς είχαμε σκοπό την πανθεσσαλονική αυτή απεργία, στην οποία είπαμε κατέβηκαν κι άλλα επαγγέλματα σε συμπαράσταση των καπνεργατών να την οδηγήσουμε σε ανώτερες μορφές πάλης. Και μην ξεχνάτε τότες το 36 η ισπανική επανάσταση βρισκόταν σε έξαρση, η μεραρχία του Ντουρούτι βρισκόταν στην Αραγόνα και οι εργάτες σηκώναν τα χέρια και φωνάζαν «Ισπανία! Ισπανία!». Αλλά οι σταλινικοί ήθελαν να το περιορίσουν σε οικονομικές διεκδικήσεις μονάχα, κι εμείς ζητήσαμε τη συμπαράσταση και των δύο ομοσπονδιών, τότες ήτανε η μία ομοσπονδία του Καλομοίρη, των ρεφορμιστών των λεγομένων τότες. Η άλλη ομοσπονδία ήταν του ΚΚΕ με τον Σκλάβενα και είχαν κάνει το Σύμφωνο Σοφούλη Σκλάβενα.

Ζητήσαμε την πανεργατική απεργία της Ελλάδος σε συμπαράσταση των εργατών της Θεσσαλονίκης και για τα θύματα τους σκοτωμένους. Αυτοί ώσπου να συνεννοηθούν πέρασαν αρκετές ημέρες και άρχισε η απεργία να ξεθυμαίνει. Επενέβη κι ο στρατός, αλλά ο στρατός συμφιλιώθηκε με τον κόσμο.
Η μανία του κόσμου ήταν εναντίον των χωροφυλάκων. Με πέτρες, ξύλα και σίδερα τους κλείσαμε μέσα στο διοικητήριο και η κατάσταση τέτοια είχε οξυνθεί, σου λεει να μην έχουμε τα καλά της Ισπανίας συνεννοήθηκε η ηγεσία τότες των εργαζομένων που ήταν οι περισσότεροι τότες σταλινικοί αλλά υπήρχαν και ένας δύο δικοί μας μέσα ο ένας στο σωματείο των υφαντουργών. Την απεργιακή επιτροπή την είχαν αποτελέσει οι γραμματείς των σωματίων και τις κλαδικές επιτροπές τα συμβούλια. Εγώ ήμουν στο συμβούλιο των τσαγκαράδων. Και συμφώνησαν να διαλυθούμε γιατί τα θύματα θα αποζημιωθούν, οι ένοχοι θα φυλακιστούν και τους έδωσε ο Ζέπος ο σωματάρχης του Γ’ Σώματος ότι θα τιμωρηθούν και επίστεψαν στις υποσχέσεις του σωματάρχη και μας είπαν μαζί κι ο βουλευτής του ενιαίου μετώπου ο Σινάκος από την Απανομή έβγαινε , και μας είπαν ότι πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στα λόγια ενός ανώτάτου αξιωματικού και να διαλυθείτε και να πάτε στα σπίτιά σας να ησυχάσετε κι ότι θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. Αυτοί βλέποντας ότι ο κόσμος δεν φεύγει, ο στρατός που ήταν μέσα από τη Θεσσαλονίκη είχε συμφιλιωθεί μα τον κόσμο και άρχισαν να μας λένε να διαλυθούμε να διαλυθούμε αλλά στο διάστημα αυτό αυτοί έφεραν στρατό από τη Λάρισα και ιππικό και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης γέμισε πλοία και την άλλη μέρα άρχισαν οι συλλήψεις.

Εγώ συνελήφθηκα με άλλους 52 και σταλινικούς μέσα και μας στείλανε στη Μίκρα κι από κει στην εξορία Και επιπλέον αφού σκότωσαν τόσους ανθρώπους και τραυμάτισαν τόσους κάναν και μια δίκη στην Έδεσσα και μας δικάζουν πέντε κι έξι χρόνια φυλακή.

Εν τω μεταξύ η Ελλάδα έπεσε στους Γερμανούς με την κατάληψη και εμείς βρεθήκαμε στις εξορίες και πολλοί από αυτούς τουφεκίστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και στον Ζερό της Λαρίσης. Ήμουν κι εγώ μέσα στην παρτίδα αυτή κι αν δεν δραπέτευα δυο τρεις φορές από τα χέρια τους θα ήμουν τώρα μακαρίτης. Δραπέτευσα απ’ το τμήμα μεταγωγών του Πειραιώς.

Αλλά ούτε δικάστηκαν ούτε η δίκη έγινε, την κάναν τυπικά να πούμε για να δικαιολογηθούν δήθεν ότι εμείς είμαστε οι υποκινητές των γεγονότων, ενώ αυτοί μας διέλυσαν, ενώ αυτοί σκότωσαν τον κόσμο, μας φυλάκισαν κι από πάνω μας ζητούσαν και δικαστικά έξοδα. Αυτή είναι η κατάστασις.

Πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι ο εξουσιασμός, η πολιτική της εξουσίας, είναι καταστρεπτική για την κοινωνία και γενικώς για τους εργαζομένους. Η εξουσία την οποία την ασκούν τα διάφορα κόμματα και οι φωτισμένοι αρχηγοί τους διαφθείρει. Ο ένας τα λεει άσπρα και ο άλλος τα λεει μαύρα. Κι όλοι κοιτάζουν για το ψητό της εξουσίας. Αλλά αυτοί οι εξουσιαστές, ας πάρουμε το σταλινικό κόμμα και στο Συνασπισμό, αυτοί δεν ψήφισαν την κυβέρνηση Τζανετάκη, τα δύο κόμματα του εσωτερικού και εξωτερικού, αυτοί δεν ψήφισαν την κυβέρνηση και τώρα είπε ο Φλωράκης ότι θα κερδίσει η ΝΔ. Δεν αποκλείεται πολλοί σταλινικοί ψήφοι να πάνε στη ΝΔ, γιατί το ΠΑΣΟΚ τους κλέβει ψήφους από το ΚΚΕ. Μην ξεχνάτε ότι αυτοί είναι αντάξιοι απόγονοι του Στάλιν. Ο Στάλιν έκανε σύμφωνο με τον Χίτλερ και μοίρασαν μισή μισή την Πολωνία. Γιατί να μην πάνε και αυτοί με τη ΝΔ. Και ψήφισαν την κυβέρνηση Τζανετάκη. Η εξουσία διαφθείρει. Εδώ σκοτώνει η γυναίκα τον άντρα της για να βασιλέψει αυτή, ο γιος σκοτώνει τον πατέρα για να βασιλεύσει και τώρα βγαίνει ένα φασούλι και λεει ότι τον Γεώργιο τον Α΄ τον Δανό τον σκότωσε ο βασιλεύς ο Κωνσταντίνος τότες για να πάρει την εξουσία αυτός. Και είπαν τότες ότι ένας Μαχαίρας, αναρχικός, τον σκότωσε κτλ.

Λοιπόν, εμείς θέλουμε την εξουσία να την ασκούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, αλλά να συνέρχονται σε συγκεντρώσεις κατά εργοστάσια, κατά συνοικίες και να αυτοκυβερνούνται οι άνθρωποι, όχι να έχουμε τους χαρισματικούς ηγέτες και τα κόμματα να μας διευθύνουν οι φιλόσοφοι αυτοί, οι χαρισματικοί αρχηγοί. Εμείς ξέρουμε τα προβλήματα της κοινωνίας και εμείς πρέπει να αποφασίζουμε να τα λύνουμε. Εμείς πρέπει να ψηφίζουμε τους νόμους, κι αν ένας νόμος που τον ψηφίζουμε βγει λανθασμένος, να έχουμε το δικαίωμα να τον ανακαλέσουμε. Όχι να περιμένουμε 4-5 χρόνια για να τον ανακαλέσουμε.

Το καπιταλιστικό σύστημα είναι βρωμερό, θέλει ανατροπή, θέλει δυναμίτη στα θεμέλια, δεν είναι δυνατό να ζήσει. Και θα σας πω κι ένα ανέκδοτο. Δε θα λεει μονάχα ο Χριστόδουλος ανέκδοτο που περιμένει λεει ο γείτονας να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα γιατί μπαίνει μέσα στον κήπο του.

Το ανέκδοτο το έμαθα από έναν ανατολίτη τούρκο κι έλεγε το εξής. Την παλιά εποχή δεν υπήρχαν τράπεζες. Οι Εβραίοι έκαναν την τοκογλυφία. Ένας μπέης τούρκος είχε χρεοκοπήσει το τσιφλίκι του γιατί έκανε αγαθοεργίες και από τις πλημμύρες πλημμύρισε και φώναξε τους Εβραίους να πάρει δάνειο. Και πήγαν οι Εβραίοι και του λένε θα σου δώσουμε δάνειο αλλά θέλω 50% τόκο και το τσιφλίκι ενέχυρο σε 5 χρόνια. Αν δεν το ξοφλήσει θα το πάρουμε. Πολλά ρε παιδιά λεει, Τι είναι αυτό. Εκείνη την ώρα μπήκε ο χότζας μέσα, ήταν γνωστός του Τούρκου. Έλα εδώ ρε χότζα λεει, εσύ ήξερες τι άνθρωπος ήμουνα. Έπαθα λοιπόν τη ζημιά και ζητάω ένα δάνειο και μου λένε αυτά κι αυτά. Λένε οι εβραίοι δεν είναι πολλά γιατί ο νόμος του Σολόμωντος λεει αυτό κι αυτό και αυτό. Είπαν ορισμένες δικαιολογίες οι Εβραίοι. Λεει ο Χότζας, εγώ δεν ξέρω τι λεει ο νόμος του Σολόμωντος, ξέρω τι λεει το Κοράνι μας και το Κοράνι μας λεει. Εκεί που είναι τα ψοφίμια πέφτουν τα κοράκια. Τον βρήκατε κι εσείς ψόφιο και θέλετε να του πάρετε το τσιφλίκι. Αυτή τη δουλειά την κάνουν σήμερα οι τράπεζες. Παίρνουν από τον κόσμο 2 και 2,5% και τοκίζουν με 5 και με 6%. Αυτός είναι ο καπιταλισμός, αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση που θέλουν να κάνουν.

Σας είπα δεν είμαι θεωρητικός πρακτικά τα ξέρω αυτά τα πράγματα και ευχαριστώ που με ακούσατε και εύχομαι να ασπαστείτε κι εσείς την άποψη, μου έλεγε ένας εσύ τι ψηφίζεις; εγώ δεν ψηφίζω, μουντζώνω. Τι να ψηφίσεις δηλαδή; Τους σοσιαλανθρώπους του ΠΑΣΟΚ; Να τον μοιάσουν τον αρχηγό τους, να γίνουν κι αυτοί ριψάσπιδοι όπως ήταν ο αρχηγός τους. Αυτά αγαπητοί φίλοι, με συγχωρείτε αν τα είπα λίγο απλά και καυτερά. Σας είπα εγώ δεν ήμουν θεωρητικός ήμουν απλός εργάτης, δεν μ’ άφησε ο καπιταλισμός να σπουδάσω.

Στην κρίση του 1929-30 οι αρχειομαρξιστές είχαν κάνει μια επιτροπή, είχαν συλλάβει το πρόβλημα της ανεργίας και είχαν κάνει μια τριανταμελή επιτροπή στη Θεσσαλονίκη και μια πενηνταμελή επιτροπή στην Αθήνα και διεκδικήσαμε μερικά συσσίτια και λίγο ψωμί, γιατί τότες δεν υπήρχε ΙΚΑ. Εμείς δουλέψαμε 25 -30 χρόνια χωρίς ΙΚΑ και πετροβολούσαμε το ΙΚΑ, λέγαμε ότι πρέπει να γίνει ΙΚΑ όπως ήταν στην Ευρώπη και τότες επί Μεταξά το έβαλε σε λειτουργία. Δεν το έβαλε από θέληση. Το έβαλε το ΙΚΑ γιατί έβλεπε ότι η Ελλάδα έπρεπε να μπει στη γραμμή την πολιτιστική των ευρωπαϊκών κρατών και τότες κάναν και το εξής έγκλημα ψήφιζαν συλλογικές συμβάσεις 55 δραχμές και οι καπνεργάτες και οι τσιγαράδες είχαν με τις απεργίες πάρει 80 και 100 δραχμές και σχολούσαν τα εργοστάσια τους εργάτες που είχαν μεγάλα ημερομίσθια και τους παίρναν βάσει της συλλογικής σύμβασης. Εμείς λέγαμε το ΙΚΑ να το πληρώνει το κράτος κι ο εργοδότης, όχι οι εργάτες, αλλά αυτοί μας κάναν κουμπαρά πληρώνουν οι εργοδότες και το κράτος. Να έχετε υπόψη σας το εξής. Τότες υπήρχαν ορισμένα ταμεία από χρήματα των εργατών, ή ήταν τα αμάξια που καταργούνταν και μπαίναν τα αυτοκίνητα και οι εργάτες μετάλλου είχαν ιδιωτικά ταμεία και βάζαν τα χρήματά τους στην τράπεζα και τα έπαιρνε η τράπεζα και τα δάνειζε στους βιομηχάνους , έξω ο τόκος είχε 8 και 10 % και αυτοί τα δάνειζαν με 4 και 5 τα χρήματα των εργατών. Εμείς λέγαμε ότι οι εργάτες δεν πρέπει να πληρώνουν, οι εργοδότες αυτοί πρέπει να πληρώνουν να πούμε το ΙΚΑ αλλά αυτοί μας κάναν κουμπαρά και πληρώνουν οι εργάτες ΙΚΑ και τα χρήματα αυτά των ταμείων τα πήρε ο Μεταξάς και τα κανε γραμμή Μεταξά. Κι έλεγε ότι αφού μπει ο εχθρός θα πάρει και τα ταμεία και πρέπει να τον εμποδίσουμε τον εχθρό, αλλά αφού μπήκανε οι Γερμανοί μέσα και χωρίς τη γραμμή Μεταξά και κατέλαβαν την Ελλάδα.
Τι άλλο να σας πω, τι να πρωτοθυμηθώ δηλαδή που είχαμε τραβήξει στο πετσί μας, τα πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων; Αυτές οι δεξιές κυβερνήσεις όλες, εμείς λεει ταράζαμε τη χώνεψη των αφεντικών κι έπρεπε να μας στείλουν εξορία χωρίς να κάνουμε τίποτα. Εμένα δεν με πιάσανε δηλαδή να κάνω καμιά πράξη. Επειδή ήξεραν ότι κάναμε απεργίες και υποκινούσαμε τον κόσμο για απεργίες, λεει μας χαλάτε την χώνεψή μας και ας τους στείλουμε εξορία. Ένας χρόνος εξορία δεν έκανες δήλωση για να αναγνωρίσεις στον Μεταξά, δεύτερος τρίτος, τέταρτος, κάθισα 5 χρόνια πεντέμισι στη Γαύδο. Άλλος κάθισε έξι χωρίς να κάνεις τίποτα κι όλα αυτά τα κάνανε οι δεξιοί. Τι είναι η ΝΔ ένα αμάγαλμα ανομοιογενών μετάλλων. Που ψηφίζουν οι χρυσαυγίτες; Αυτοί που διάβασαν το βιβλίο του Φεσσόπουλου, ήταν ένας αρχιχαφιές, έκανε ένα βιβλίο τότε ενάντια στον κομμουνισμό. Και τότε για να γνωρίζουν τους κομμουνιστές βάλανε και το Χριστιανός ορθόδοξος στις ταυτότητες. Οι παλιές ταυτότητες δεν είχαν χριστιανός ορθόδοξος. Εγώ είχα παλιά ταυτότητα τότε, την οποία δεν έχω σήμερα και δεν είχε το θρήσκευμα. Όποιος είναι θρήσκος ας το βάλει στην πόρτα του, ας το βάλει όπου θέλει, όχι όμως ντε και καλά. Εμένα με βάφτισαν χριστιανό ορθόδοξο και κατάλαβα ότι η ορθοδοξία να πούμε πουλάει Χριστό με το δράμι. Έχει εμπορευματοποιηθεί και αυτή όπως έχουν εμπορευματοποιηθεί όλα τα αγαθά. Αυτά πρέπει να έχετε υπόψη σας και να μην παρασύρεστε από τα διάφορα κόμματα. Θα διαβάσετε ένα βιβλίο του Γιάννη του Καρύτσα όπου λεει ο Στήνας, να μην έχετε αυταπάτη γι’ αυτούς και να ‘χετε υπόψη σας ότι εντός ολίγου θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τα θύματα των τροτσκιστών των Αρχειομαρξιστών στην Ελλάδα από τη σταλινική βρωμιά, με φωτογραφίες και με ονόματα. Γιατί ο Τσαουσέσκου, ο Ζιβκοβιτς, όλοι αυτοί πέρασαν από δικαστήρια, οι Έλληνες δεν πέρασε κανείς.

Χειροκροτούσαν τον πατερούλη Στάλιν όταν σκότωνε τους αντιπάλους του. Ποιος θα τους δικάσει αυτούς; Μόνο η εργατική τάξη μπορεί να τους δικάσει. Υπολογίζουμε γύρω στις δύο χιλιάδες γνωστοί και άγνωστοι οι οποίοι έχουν καθαριστεί κατά τη διάρκεια της Εαμοκρατίας. Εμένα με έπιασαν πολλές φορές στα φρουραρχεία ΕΛΑΣ. Εδώ, είχα φύγει από τη Θεσσαλονίκη. Αν ήμουν εκεί, με ξέραν και οι πέτρες, δεν θα γλίτωνε το κοκαλάκι μου. Αλλά εδώ σ’ έπιανε το φρουραρχείο ΕΛΑΣ, με πιάσαν και οι Χύτες εδώ στο χημείο «από τους δικούς μας ΕΛΑΣ;». Τι ΕΛΑΣ μπελάς εγώ είμαι της τσαγκαρέλας του λεω. Έχεις ταυτότητα; Ψηλά τα χέρια. Ψηλά τα χέρια. Βγάλαν αυτοί την αυτότητα. Θέλανε να πούνε γιατί φορούσα ένα χακί παντελόνι και πουκάμισο, ναι από τους δικούς σας του ΕΛΑΣ και να με πελεκίσουν οι Χύτες του Γρίβα τότες και οι ταγματασφαλίτες οι Ράλληδες. Αυτά έχει σύντροφοι η κοινωνία και γι΄ αυτό ακριβώς πρέπει, λέμε είμαστε αντεξουσιαστές, θέλουμε την εξουσία να την ασκεί η ίδια η εργατική τάξις και όχι τα διάφορα κόμματα αυτοί οι φιλόσοφοι οι χαρτογιακάδες που μας διευθύνουν. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε και μην με παρεξηγείτε που τα είπα λίγο χοντρά. Αν θέλετε να κάνετε καμιά ερώτηση…
πηγή:
http://athens.indymedia.org/front.php3?article_id=16929&group=webcast

01 Αυγούστου 2008

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ.... ΤΑ ΤΕΛΕΙΩΤΕΡΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ... Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ LAMBORGHINI

Έχω μεγάλες διαφωνίες με τον ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟ αλλά ακόμα με έλκει... Αυτοί οι αντιφατικοί σκαπανείς, της σύγχρονης τέχνης με δονούν και με εκνευρίζουν τα μάλα...

Θέλω λοιπόνna πω ότι τα LAMBORGHINI. με εντυπωσιάζουν σαν ένα ανθρώπινο επίτευμα. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που διάλεξα τον τίτλο αυτό στα Ελληνικά... Λατρεύω να βλέπω αυτά τα έργα "τέχνης" από μέταλλο ίππους και δέρματα.... Σας δίνω την ευκαιρία να απολαύσετε λίγο από το τι μπορούμε να φτιάξουμε σαν ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ...


Καιρός ήταν....
ΗΔΟΝΗ ΠΡΩΤΗ



ΤΙ ΝΑ ΠΩ.... ΗΧΟΣ....




Ε?





μην το πείτε πουθενά... ένας ανταγωνιστής... ωραίος..





εγώ πάντως έχω fiat punto.... και μου αρέσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς...
αλλά η ποίησις .... ποίησις..

30 Ιουλίου 2008

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΛΛΑΘΩ....













ΑΥΤΑ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΦΥΓΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ...

MIΣΟΣ ΜΙΣΟΣ ΜΙΣΟΣ....

Αντιγράφω χωρίς σχόλια από ένα μπλογκ... της Σαλαμίνας... salamispress.blogspot.com


Τραγωδία χωρίς τέλος στο Πέραμα
Το Πέραμα, το Κερατσίνι, η Σαλαμίνα, η Νίκαια και ο Πειραιάς σείονται συθέμελα εδώ και πέντε μέρες από τον αβάσταχτο πόνο, την οργή, την αγανάκτηση και τα αμέτρητα «γιατί» ορφανών παιδιών και χαροκαμένων μανάδων, συζύγων και αδελφών για το έγκλημα στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη.
Για την παντελή απουσία της κυβέρνησης και των υπουργείων Εμπορικής Ναυτιλίας και Εργασίας.
Για τις κηδείες, που γίνονται με τη συνδρομή των σωματείων και έρανο από τους συναδέλφους, τους φίλους και τους γείτονες.
Για τον πατέρα, τον σύζυγο, τον αδελφό, τον φίλο, που δεν θα ξαναγυρίσει στο σπίτι, κουρασμένος, αλλά πάντα στοργικός και χαμογελαστός με τους αγαπημένους του ανθρώπους.
Το Σάββατο, σήμερα και αύριο, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι συνοδεύουν τους αδικοχαμένους εργάτες στην τελευταία τους κατοικία.
Αλλά το δράμα των οικογενειών συνεχίζεται, γιατί πίσω έχουν μείνει να κλαίνε και να προσπαθούν να επιβιώσουν, χωρίς τον στυλοβάτη της οικογένειάς τους, παιδιά, εγγόνια και σύζυγοι.
Κανείς, εκτός από τους συνδικαλιστές της ζώνης, τους συναδέλφους και τους γείτονες δεν τους χτύπησε την πόρτα εδώ και τέσσερις μέρες.
Ούτε μια λέξη παρηγοριάς από την κυβέρνηση, τον εφοπλιστή και τους εργοδότες.
Ούτε ένας ψυχολόγος για στήριξη των ανθρώπων που έχασαν στο μεροκάματο τους δικούς τους και τρέμουν από τον καημό τους.
Απο: ΠΟΠΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ
Φωτο: Κ. ΠΟΛΥΒΙΟΣ


εμένω στις απόψεις μου.... λοιπόν... ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ... ΖΩΝΤΕΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΙ....

28 Ιουλίου 2008

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ ΠΛΕΚΩ

Γυρίζω άδειος, ολημερίς στο κατεκαυμένο ΕΙΝΑΙ ΜΟΥ,
παρέα με την γλυκιά ύπαρξή μου το άλλο μου μισό,
το κορίτσι από τα Πατήσια, που φλογίζει τα πάθη μου,
που λογίζει τα όνειρά μου, που πυρακτώνει τα νεύρα.
Και γύρω γύρω σαν μπάλος νησιώτικος πετάνε αστέρια, λουκάνικα,
σκόνες πλησίματος, τα φάρμακα της υπέρτασης,
τα φάρμακα του ιλίγγου, τα ψωμάκια ολικής αλέσεως.
Και γύρω γύρω ένα τέλος μιας ψυχής που θα πεθάνει από νευρωτική παράλυση.
Από κυκλοθυμική λυστέρια, ενώ θα δίνω το κορμί μου στον βωμό του έρωτα.
Στο κορμί που πλάθω τα μεσημέρια, στο δροσερό δωμάτιο.
Να ήξερες πόσο ανάγκη σ' έχω.
Η πρώτη φορά, που αποφάσισα να δοθώ ενώ οι δράκοντες με περιτριγυρίζουν,
και ενώ φοβάμαι αντιστέκομαι.
Πόσο υπέροχος θα είναι ο χειμώνας όταν κουρασμένος θα πέφτω πάνω στο κορμάκι σου.
Πάνω στα ύψη, μέσα στα έλατα, παρέα μ' ένα φιαλίδιον καθάριου κρασιού.
Και ενώ θα αλυχτούν στην κάτω πόλη τα περιπολικά, τα αέρια....
Γιατί στέρεψε το χρήμα, και οι λύκοι θα βγουν για μεροκάματο.
Ενώ εγώ θα βατεύω το κορμί της πικρής μου αλήθειας.
Σ' ένα πλάσμα, που με ταξιδεύει στην γλυκιά χαύνωση, την ηρεμία και την καλή μου τύχη.

αφιερωμένο ...

25 Ιουλίου 2008

Και ετέρα θλίψης και μίσος... ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΝΕΚΡΟΙ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ





Τα αφεντικά χτύπησαν ξανά...
Νέο αίμα, εργατών....



ΜΙΣΟΣ
ΕΚΔΙΚΗΣΗ


ΘΑ ΣΥΡΘΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ΕΝΟΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ.......

17 Ιουλίου 2008




Έφυγε από την ζωή ο αγαπητός "φίλος" Φαίδων Παπαμιχαήλ. Πάντοτε αξιοπρεπής, ευγενής, εραστής του ωραίου, της τέχνης, του χιούμορ, των σπορ και πάνω από όλα ένας άνθρωπος που ήταν, αυτό που ονομάζουμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Έβαλα την λέξη φίλος σε εισαγωγικά, γιατί δεν θα μπορούσα να οικειοποιηθώ ένα τέτοιου βεληνεκούς όνομα, για να εξαργυρώσω απέναντί σας ένα ψέμα. Έτυχε, απλά να είναι φίλος μου ο κος Ντίνος Α. με τον οποίο ο Φαίδων Παπαμιχαήλ ήταν φίλος (χωρίς εισαγωγικά...) τόσο που ως το επίπονο τέλος του στάθηκε φίλος πραγματικός. Χαίρομαι μέσα στην λύπη μου που έχω ένα φίλο σαν τον Ντίνο.
Με τον κο Φαίδωνα (πόσο εκνευρίζονταν που τον έλεγα κύριο...) είχαμε συναντηθεί λίγες φορές αλλά πάντοτε κατανοούσα ότι στέκομαι δίπλα σε ένα άντρα που εκφράζει την σωστή πλευρά του Ελληνικού λαού. Έναν άνθρωπο που δημιούργησε, ερωτεύθηκε, πάλεψε ενάντια σε προκαταλήψεις. Και τον θεωρώ (σιγά ποιός είμαι εγώ εμπρός του) γιατί ενώ έκανε όσα λίγοι στην χώρα μας, καθόμασταν και βλέπαμαι τον αγαπημένο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΜΑΣ (του οποίου ήταν ποδοσφαιριστής) σαν κανονικοί άνθρωποι. Με τα ουισκάκια μας, με τα τσιγαράκια μας....

Σήμερα έχω στερέψει. Η έμπνευσή μου είναι στο ναδίρ. Αν θέτε περισσότερα για τον Φαίδων Παπαμιχαήλ ...

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13831&m=C12&aa=1

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_18/07/2008_278078

http://www.enet.gr/online/online_print?id=29012316


http://www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080718&nid=9236384&sn=&spid=
Τουλάχιστον ο υιός του συνεχίζει την μεγάλη παράδωση....

Περισότερα ίσως άλλη φορά....

16 Ιουλίου 2008

Ποιοί είναι αυτοί με το λυρί...????

Πω πω... και τι χρήμα έπεσε....
Ούλοι βρε τα χώνουν τα λυριά στην τσέαπα... Και βρε μόρτες λένε ότι το λυρί το χωσε και στην τσέπα και το ΚΚΕ... Έλα ρε δεν το χαύω τούτο... Αν είναι δυνατόν... Αυτούνοι είναι ενάντια στο σύστημα (λένε...).
Προβοκάτορες, αλητάμπουρες... Εκεί στον Περισσό (βρε πάτε μια τσάρκα να το δείτε το κτήριο για να δείτε πως θέλουν την κοινωνία αυτοί οι καλοκάγαθοι τυπάκοι...) δεν έχουν σχέση με το σύστημα.... Ποτέ...
Θα πουν βέβαια ότι και ο Λένιν τα έπαιρνε (αυτά θα τα λένε στα μέλη τους εσωτερικά ) ... Ο Λένιν καλά μου γραφειοκρατάκια τα έπαιρνε από τον καπιταλιστή των τραμ στην Τσαρική Ρωσία, γιατί ο τύπος ήταν μέλος του κόμματος του Μπολσεβίκικου (τον είχε στρατολογήσει ο ίδιος και είχε σχέση ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ) και μετά την Οκτωβριανή επανάσταση έγινε πρέσβης στην Γαλλία... (που έκανε την χοντράδα να καλέσει σε επανάσταση τους Γάλλους εργάτες, και τον έδιωξαν οι Γάλλοι...) και για να επανέλθουμε... Ο Λένιν ήταν Λένιν.... δοκιμασμένος και σίγουρος... Αυτούνοι μωρέ τι σόι πράμα είναι?
Οι Έλληνες εργάτες μωρέ ακαμάτηδες του Περισσού έχουν μάτια... Βλέπουν τους Βούλγαρους τους Πολωνούς, τους Αλβανούς και λένε ... μπρρρρρρρρρρρρ μακριά ..... (εμ κορόιδα γιατί τους φέρανε εδώ??? μόνο για μεροκάματα?? για ζωντανό αντικομμουνισμό τους φέρανε...) Αλλά ευτυχώς στην Ελλάδα που έχουμε παραδώσεις μετά το 1946 ξέρουν πολλοί ότι άλλο ο κομμουνισμός άλλο ο σταλινισμός και οι γραφειοκράτες...
Βρε παιδί μου λες και εδώ να είναι προβοκάτσια σαν την Πανσπουδαστική νούμερο 7 (ή 8 δεν θυμάμαι γαμώτο...) της δικτατορίας?
Πάντα στην προβοκάτσια το ρίχνουν...
Και τώρα ξεφαντώσανε οι ταγματασφαλίτες και οι σοσιαλιστάδες.... ανάθεμα την ώρα τους τους αγύρτες ....
Καλόπαιδα σαν τους Πλεύρηδες, τους Καρατζαφέρηδες τους αγύρτες θεομπαίχτες Πασόκους οι Νεοδημοκράτες το τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ με τα πολύχρωμα νταούλια και τους καραγκιόζηδες όλο λοιπόν αυτό το συνάφη του ελέους την πέφτουν ενάντια στο ΚΚΕ ... γιατί μέσα τους λένε... Μωρέ μόνο τα δικά μας άπλυτα θα βγάλουμε στην φόρα?
Πάρτε νάχετε και εσείς να μην μας το παίζετε παρθενόπες...
Άει στο καλό .... κα...λόπαιδα...

10 Ιουλίου 2008

Δεν πάω στα τσίρκα... εσείς κάντε ότι θέτε....

Δεν μπορώ... δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα πάω να δω τους SEX PISTOLS και τους NEW YORK DOLLS στο Καραισκάκη... Όπως δεν μπόρεσα να πάω στην Pstti Smith... δεν μπορώ.... την Siouxie.... όμως ΝΑΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑ...
Θυμάμαι πολλά... χείμαρος σκέψεων στο μυαλό μου... Αρεθούσα... Σύνταγμα... Remember... στην Πλάκα... μάχες ενάντια στους παλαιοροκάδες... θυμάμαι...
Μωρέ θυμάμαι και στο πεδίον του Άρεως κάποιος να ωρύετε... ΤΟ ΠΑΝΚ ΠΕΘΑΝΕ... και να πέφτουν δακρυγόνα βροχή...
ΌΧΙ ΔΙΑΟΛΕ ΤΟ ΠΑΝΚ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ...
Ή θυμάμαι που διαβάζαμαο ότι η τότε θεά μας... ύψωσε την αστερόεσσα στην Ρώμη... γμτ γιατί θυμάμαι???
Και τώρα το τσίρκο ήρθε... Μπα νομίζετε ότι ήρθε... SEX PISTOLS .... NEW YORK DOLLS...?
Έχουμε κτυπηθεί... έχουμε χορέψει πόγκο... και ναι γαμώτο μέχρι και την προηγούμενη Παρασκευή... το χώρεψα στο χωριό μου... στον ΥΠΕΡΟΧΟ ΛΑΤΡΕΥΤΟ ΡΙΡΗ ΜΑΣ τον Χρηστάκη... στο ανεπανάληπτο club του....
Ναι ξέρω είμαι γέρος ε και??
Στον νου μου η συναυλία του συγχωρεμένου του STRAMER από τους διαλυμένους The clash... στο ΣΠΟΡΤΙΓΚ..

1979 Αθήνα...
Εργάτες, εγώ και φίλος ο Βαγγέλης ... αυτός σε γραφείο στολισμών νεκρών ο ΚΙΤΑΝΤΗΣ εγώ σε υλικά ταπετσαρίας αυτοκινήτων ο ΚΟΛΟΚΟΥΣΗΣ στην οδό Αναπαύσεως στο Α. Νεκροταφείο... Βαριόμασταν το παλαιό ροκ... βαριόμασταν τα καλόπαιδα με τις μεγάλες μηχανές την Βουλιαγμένη τους... τα LSD τους... τα μαύρα τους... τις γκόμενες που είχαν και εμείς πηγαίνοντας δουλιά και νυχτερινό δεν είχαμε τόσο εύκολα... γιατί δεν είχαμε μηχανές augusta ούτε συχνάζαμαι στις δεξαμενές και τα Κολωνάκια τους....
Και τότε... άρχισε κάτι να γίνετε.... Ένας άνεμος άρχισε να έρχετε από όξω... Οι φυλάδες μεγάλου τύπου κάτι σαν την Καθημερινή την σημερινή .... ΤΑ ΝΕΑ και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ τότε... κάτι γράφαν... Το περιοδικό ΜΟΥΣΙΚΗ το ΠΟΠ ΚΑΙ ΡΟΚ... Τι διάολο γίνετε? Στα νεανικά αυτιά μας έφτασαν, ότι μουσικά γκρουπ είχαν νέο ήχο εντονότερο κοφτό στακάτο... με στοίχους εργατικούς και εντάξει.... υπήρχαν και μερικά μικροαστικά γκρουπ που ήταν επαναστατημένοι... Και πήγαμε σ' ένα στέκι πάνω ψηλά στον Β' όροφο στην Ακαδημίας... Διακόσμηση απέριτη... χωρίς ξύλο τίποτα που να θυμίζει παλαιοροκάδες.... μιζέρια και άλλα.... Ένα βίντεο έπαιζε όλα τα punk γκρουπ σε μια τηλεόραση... Φύγαμαι σκυφτοί... Σπάσαμαι όλους τους γαμημένους παλαιοροκάδικους δίσκους... Επιτέλους ένας ήχος με κίνηση.... χορό.... στο διάολο τα ψευτοκουνήματα των ροκάδων που μας τα ζάλισαν με την αέναη αυτοικανοποιητική μανία τους, να χωρεύουν δήθεν, παίζοντας κιθάρες... αυνανιζόμενοι επί της πίστας με τα γαμημένα μαλιά τους...
Αυτό είναι.... Ήχος δύο λεπτών... βίαιος... ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΟΠΩΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ... Να έχουν και ορισμένα γκρουπ και πολιτικό στίχο... ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ... Άνοιξαν και μπαρ... πω πω ηδονή... σκοτάδι... περίεργα νέα ντυσίματα... νέα μουσική... ΑΡΕΘΟΥΣΑ... πάνω από το SKYLAB... στην Πλάκα... Βλέπαμαι τον Πανούση και τσουπ επάνω ακούγαμαι μουσική.... Μίσος ενάντια στην παρακμή του συγχωρεμένου του ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ... ούτε από έξω δεν περνάγαμε...Πλάκα Αμπελόκηποι... Βουλιαγμένης... Νέα στέκια... Και στο Μονασηράκη το Remember... για ντύσιμο... Πήγαμε... και φύγαμε... Εμείς σαν Έλληνες εργάτες δεν μας έπαιρνε να ντυνόμαστε όπως θέλαμε... Άντε να πάει ο φίλος στους νεκρούς ντυμένους πάνκυς... ή εγώ να δέχομαι καζούρα από τα σκουλήκια τα αφεντικά για το πως ντύνομαι... Τώρα άλλαξαν... τότε ήταν αλλιώς...
Και μετά η MAD στην Πλάκα... new wave... τι υπέροχα... και blitz... και μπύρες... και αγώνας ενάντια στα ντραξ των παρακμιακών ροκάδων...
Είχαμαι όμως μικρόβια... Ακούγαμε rock and roll και γουστάραμαι το λευκό rock... ακούγαμε soul blues και βγάζαμαι σπυριά... Να με δέρνει ο αφέντης δόξα τω θεώ... άει συχτίρ.... Γουστάραμαι την φάση του εργάτη Αμερικάνου που τελείωνε την εργασία στο εργοστάσιο ντυνόταν σένιος έπαιρνε το κορίτσι και πήγαιναν για χορό... (γι αυτό σήμερα εξακολουθώ να ακούω rockabilly....) αλλά γαμώτο σαν πτωχοί δεν βρίσκαμαι κάτι που να μας εκφράζει (ως το punk...) ακούγαμε machbox αλλά ήταν ρατσιστές (και επειδή μου τα ζάλισαν οι δήθεν αντιρατσιστές... ΕΔΩ ΕΝΝΟΩ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ νότιοι... δεν γουστάραμαι στίχο αλλά γουστάραμαι ήχο... Και το punk ξαναέστησε το rock and roll την αλήθεια με τα πόδια στην γη...
Δεν είμαι μουσικοκριτικός... ούτε γνώστης... Λέω απλά την ιστορία δύο φίλων εργατών που γούσταραν να εκφραστούν με χΟρό μουσική... Γιατί θέλαμαι γρηγοράδα σβελτάδα και κόψιμο με το ραχάτι των παλαιοροκάδων.... (από όλους τους παλαιούς δίσκους του ροκ κράησα πέντε έξη... ένας από αυτούς ITS A BEAUTIFUL DAY.... μεγάλο χίπυκο γκρουπ...)
Ψάχναμαι κάτι το εργατικό το διεθνές, το αυθεντικό....

πάρτε 1973.....


και τι τραγούδι ΘΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
ΑΚΟΎΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ




ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΤΑΤΟΙ ΘΕΟΙ....
ΣΤΑΘΗΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ...


ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΩ....




ΚΑΙ ΝΑΙ ΓΑΜΩΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ ΣΤΟ ΤΣΙΡΚΟ... ΤΟ ΓΡΑΦΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΖΕΣΤΕ....

01 Ιουλίου 2008

Τι να λέμε τώρα.... έφτακε η ώρα η τρανή, η ώρα η βαρβάτη.... ο ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ μας έκανε περίφανους στην πλάση...

Β. ΕΚΔΟΣΗ... αφού μάλλον η πρώτη εκδοχή ήταν ακαταλαβίστηκη... Αυτό το κάνω σπάζοντας τις αρχές μου γαμώτο που ορίζουν .... ΟΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΕΔΩ ΔΕΝ ΜΑΤΑΓΡΑΦΕΙ... γκρρρρρρρρρρ



Λοιπόν εγώ δεν θα είμαι αντικειμενικός... σας το λέω...

Ο Ελληνικός υπερεαλισμός (σουρεαλισμός) έχει μερικά χρόνια που έχει εμφανιστεί στην Ελλάδα. Αυτό ωφείλετε στην Υπερεαλιστική Ομάδα Αθηνών, που συνιδρυτής της είναι ο κος Δ. Καράβολας. Κάποτε θα μιλούσα για ξεκίνημα του εν λόγω κυρίου στον χώρο των γραμάτων (αν μπορεί να είναι αυτό το πράγμα ΜΟΝΟ ο σουρεαλισμός...). Ωστόσο είναι χρόνια τώρα που κρατά αυτή η κολώνια... Άρα είναι καταξιωμένη εμπεδωμένη πραγματικότητα. Ταυτόχρονα ο πολυπράγμων κος Καράβολας συνδράμει στην έκδοση του περιοδικού ΚΛΕΙΔΩΝΑΣ που είναι το περιοδικό των υπερεαλιστών.... "επίσημον όργανον" χαχα.
Μεταξύ αυτών διαθέτει στο Ελληνικό κοινό το περιοδικό ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ ... (που σαν φανζίν που σέβαιτε τον εαυτόν του) είχε "αγραναύπαση", όπως αρέσκετε να διατυμπανίζει, εδώ και τρία, χρόνια. Και ένα μικρό εκδοτικό οίκο με μεγαύλες όμως πυραυλικές φιλοδοξίες... Και τώρα βγήκε το νέο τεύχος...

Ωρέ... Τι ήταν ετούτο με το νέος τεύχος του περιοδικού ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ?
Ίντα έπαθε και ο Διαμαντής ο Καράβολας με τις πολλαπλές εκδόσεις του?
Δεν του 'φτακε το περιοδικό ... Πάρτε κόσμε και βιβλία... Τι ετοιμάζει άραγε ο πολυμήχανος, πολυτάλαντος, ευρυμαθής, ευρωγώνιος, ευθυτενής, ζουλάπιος, εκδότης?
Νέα αισθητική ματιά στο περιοδικό του, αισθητή βελτίωσις των βιβλίων του (μακρά από το να είναι άψογα... ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΚΥΡ ΕΚΔΟΤΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΜΟΝΟ ΝΕΟΙ? ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΕΡΟΙ ΜΕ ΤΑ ΓΚΑΒΟΥΛΙΑΚΑ ΜΑΤΙΑ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ?? Ε??.... για μεγάλωνε τις στιγμές βάλε και κάνα καλύτερο διάστηχο... άντε... μην έρθω στο εκδοτικό τσαρδί σου και τα κάνω γης μαδιάμ).
Μεγάλο μέγεθος υπέροχη ύλη.
Για πάρτε μάτι θέματα .... (βασικά το περιοδικό το έχω στο άλλο μου σπίτι και δεν το έχω εμπρός μου οπότε μπήκα και τα έκλεψα από άλλο σιτε...)


· Μια συνομιλία του 100χρονου λαϊκού στιχοπλόκου και τραγουδοποιού Σταύρου Καραμανιώλα με τον Αργύρη Μπακιρτζή (Χειμερινοί Κολυμβητές). Ο μπαρμπα-Σταύρος εξιστορεί διάφορα περιστατικά που τον ενέπνευσαν στα τραγούδια του.
· «Φτιάχνω ιστοριούλες σαν ζαβά παραμυθάκια». Συνέντευξη με τον Πάνο Κουτρουμπούση συνοδευμένη με 9 ανέκδοτα σχέδια του ίδιου.
· «Ο Λύκος και το Ασυνείδητο». Δοκίμιο της Δάφνης Χρονοπούλου.
· Ο Αυνανισμός μέσα από κείμενα των αρχών του 20ου αι. Η φιλολογική αποτύπωση ενός θέματος ταμπού ως τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Η έρευνα των κειμένων έγινε από τον ιστορικό Βάσια Τσοκόπουλο και η επιμέλεια της παρουσίασης από τον Διαμαντή Καράβολα.
· Τα τραγούδια της Βιλιτώς. Επιλογή κειμένων από ένα ξεχασμένο βιβλίο, του κορυφαίου συγγραφέα ερωτικής λογοτεχνίας Pierre Louÿs, όπου εξιστορείται η ζωή της Βιλιτώς, μιας "φανταστικής" συντρόφου της Σαπφώς.
· Δύο ιστορίες του Jean Ferry, ένα παραμύθι του Νίκου Σταμπάκη, πεζά των Κώστα Ρεούση και Κόστ Σιγαρέτ και ένα κείμενο κριτικής για την θεωρία της Α-Σχετικότητας του Ανδρόνικου Ψωμά, καθώς και μια φωτογραφική περιπλάνηση του Τόλη Γιαννόπουλου στο Πέραμα με κείμενα του Νίκου Κουφόπουλου.
· Στις σελίδες ποίησης φιλοξενούνται ποιήματα των: Τζίμη Ευθυμίου, Σάκη Κεντή, Έλσα Κορνέτη, Γιάννη Κοτχαµπάση, Σωκράτη Μαρτίνη, Κατερίνα Μπάκκαρη και Γιάννη Νέγρη.
· Καταγράφονται παλιοί θρύλοι από την ελληνική ύπαιθρο και ένα κείμενο του Κωνσταντίνου Μπούρα για την επικαιρότητα των μύθων στην σύγχρονη εποχή.
· Το τεύχος συνοδεύεται από την τετρασέλιδη εφημερίδα Η Ηχώ της Αεραλάνδης, γεμάτη με μικρές αγγελίες απ' τη φαντασιακή αυτή χώρα.


Τώρα εγώ τι να προτοπώ? Να πω μόνο ΤΡΕΧΑΤΕ ΜΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΣΤΑ ΨΑΓΜΕΝΑ ΜΕΡΗ....


Άλλη φορά σύντομα δηλαδή θα σας πω πόσο υπέροχα πέρασα στο καφενείο που έγινε η παρουσίασις του περιοδικού και πόσο μαγευτικά ήταν στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ .... εκεί που έσκησε πραγματικά ο εκδότης οι μουσικοί, ο κόσμος, η μπάντα, τα έγχορδα τις ανατολικής Ρωμυλίας, τα μονοφωνικά σύνολα του Τιμόρ... κλπ... αρκούδες δεξιοτέχνες του χορού τσα τσα .... κλπ...

26 Ιουνίου 2008

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ

Σίγουρο είναι ότι διαβάζετε ωραιότερα θέματα από τα δικά μου σε άλλα μπλοκ.
Θα διατηρήσω όμως την απόλυτη χαρά (μου) να μεταφέρω στην οθόνη σας ιστορίες περίεργες ΑΛΗΘΙΝΕΣ ιστορίες που προσέχω, εκεί που κανείς μάλλον, δεν τους δίνει προσοχή...
Ο πατέρας μου είναι κοντά 92 ετών και κάθε χρόνο πηγαίνει στην αγαπημένη του πατρίδα - όπως την λέει - γεμάτος χαρά και διάθεση λυκόπουλου, ως και νεανία προσκόπου.
Εκεί (μέχρι τα χριστούγεννα) ζει (και ελπίζω να ζει) ο παιδικός του φίλος, συμπολεμιστής, ιδεολογικά αδελφός, ο κύριος Μ.
Ο κος Μ. είναι ένας αδύνατος άνθρωπος ακριβώς όπως ο πατέρας μου. Γεννήθηκε και μένει ακόμα στην επαρχιακή πολίχνη, πλην όμως μοίρα μαύρη τον έχει κτυπήσει από πολύ μικρό.
Οι γονείς πέθαναν αφήνοντάς του, το βαρύ καθήκον του μεγαλώματος δύο αδελφάδων. Έγινε γρήγορα από μαθητής σχολαρχείου βοηθός τεχνίτης σιδηρουργός. Έμπλεξε από μικρός που λένε στην βιοπάλη και όλα πήγαιναν καλά. Η τύχη όμως στον αγαπητό μου κο Μ. συνέχισε να είναι εκδηκητική. Οι δύο αδελφές αρρώστησαν βαριά. Η νόσος του Χάνσεν (λέπρα) τις κτύπησε και τις δύο μαζί. Το χωρίον μου είναι αλήθεια ότι ήταν επιρρεπής προς την βαριά αυτή λοιμώδη ασθένεια, διαθέτοντας ως το 1935 λεπροκομείον και έχοντας τελευταία κρούσματα ως και την αρχήν της δεκαετίας του 1970, Κύριος λόγος το ανήλιο του γεωγρραφικού τοπίου, άρα και η υγρασία, το κρύο, ο λίγος αερισμός εξ αιτίας της πυκνοκατοικοιμένης δομής της πόλεως (νησή γαρ...) και η παράδωσις του κλειστού παραθύρου μπας και πουντιάσουμε...
Οι αδελφές οδηγήθηκαν στο λεπρωκομείο, εθεραπεύθησαν (τα φάρμακα εις την νόσον του Χάνσεν είναι δια βίου - εξ' όσων γιγνώσκω) και έφτιαξαν την ζωήν τους εις την συμπαθέστατην πρωτεύουσα της Αχαίας. Φυσικά από την βίαιη ενοχική πρωτόγονη απομάκρυνση από την κωμόπολη μας είναι φυσικό να μην έχουν πατήσει ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥΣ στο χωρίον. Κάηκαν τα πάντα, απολυμάνθηκε η οικία και ο κύριος Μ. νύχτα ημέρα εργαζόταν για τις δύο αυτές άτυχες κοπέλες.
Μάστορας από τους λίγους του σίδερου, σκύλος στην εργασία φρόντησε με απόλυτη τάξη να μην λείψει τίποτα από τα προικιά των δύο αυτών αδελφών του. Πέρσυ ... όχι ψέμματα πρόπερσυ σε ένα απολύτου ΞΕΥΤΙΛΑΣ φιλολογικό μνημόσυνο για τον Β.Λ. τον ματασυνάντησα τον κο Μ. (θα μιλήσω κάποτε για τον κατηραμένο αυτό ΜΕΓΙΣΤΟ λογοτέχνη που έζυσε πάμφτωχος κυνηγημένος από τους Χίτες, τους Κουκουέδες, την οικογένειά του ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ.... οι μεν γιατί ήταν αριστερός και οι δε γιατί κατά την γνώμη τους ήταν αιρετικός ... μη ορθόδοξος Κομμουνιστής.... ας είναι καλά η κα Σκιαρδαρέση των εκδόσεων ΚΕΔΡΟΣ που πάντα φρόντηζε... η οικογένειά του γιατί τον θεωρούσαν τεμπέλη και το χωριό γιατί οι άνθρωποι αγαπούν την δύναμη.....).
Όταν έφυγε συνοδεία του υιού της μίας αδελφής του, οι γύρω συναμαρτούντες ψευτοτεθλιμένοι και ψευτοκουλτουριαζόμενοι ημιόνοι άρχισαν τους ψίθυρους... Που παντρεύτηκε στο 80 του... που πήρε την Βουλγάρα.... που θα του τα φάει... Από τότε χρωστάω στον εαυτό μου ορισμένες σκέψεις...
Όντας δεμένος με την Ρώσικη σχολή της διάρκειας της πίστης, με την σχολή της εγκράτειας του Παπαδιαμέντη, δεμένος με την φεγγοβόλο πτυχή της έννοιας ΣΚΟΠΟΣ κατανοώ απόλυτα τον κο Μ. Μόνος, ορφανός, μάστορας, τεχνίτης, που να βρει χρόνο, διάθεση για γάμους και άλλες σκοτούρες... Η μοίρα του ήταν κοινή με τις ξεπεσμένες αριστοκράτησες της πολίχνης μου που δεν βρήκαν γαμπρούς. Αυτός όμως είχε ΣΚΟΠΟ και ήταν ΈΝΑΣ να μεγαλώσουν ήρεμα οι άτυχες αδελφές του χωρίς την ΡΕΤΣΙΝΙΑ του ασθενούς ΧΑΝΣΕΝΙΚΟΥ. Ο γάμος του ήταν ένα πρελούδιο πριν πέσει η σκηνή (μεταχειρίζομαι εύηχες λέξεις που αγνοώ την σημασία τους... ας με συγχωρέσουν οι γνώστες) της ζωής.
Είδε χαρά στα όργανά του. Τα σεξουαλικά του όργανα, τα όργανα γεύσης και χώνεψης, είδε καθαριότητα θαλπωρή, στοργή ΈΡΩΤΑ. Στα 80 του ρωτάν οι ηθικολόγοι αριστοκράτες του χωριού... πιστοί στον σκληρότερο τράγο Μητροπολίτη της Ελλάδος, ιστορικό μέλος της Χρυσοπηγής και πολέμιου του υλισμού, του καρναβαλιού και πατέρα της Χομεινικής παπαδοκρατίας... Η ζωή απάντησε στους δύσμοιρους ανέραστους αριστοκράτες και τις παρθένες ΕΞ ΙΔΕΟΛΗΨΙΑΣ διεφθαρμένες εν ράφη ευρισκόμενες κοκέτες... ΣΤΑ 80 γουστάρω να φάω ότι έκτισα να τα κάνω φύλλο και φτερό κουφάλες...
Έκανε γάμο με τα όλα του. Σαντούρια, μπάλλους και ανοιχτό τσιμπούσι σε παραλιακή ταβέρνα. Έφαγαν όλες οι λοιμάρες τον αγκλέωρα... ευχήθηκαν μέσα από τα πουώδη ανέραστα δόντια τους... Ίσως και να σκέφτηκαν πόσο ωραία θα ήταν να ήταν τανάσκελα με σηκωμένα τα πόδια στο νυφικό κρεββάτι ΑΥΤΕΣ και όχι αυτή η ξεβράκωτη ΞΕΝΗ. Ο πατέρας μου φίλος διατήρησε την αρχοντική του θέση... ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΥΤΑ... ΚΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ... Αλλά το είπε μόνο σε μένα υπερασπιζόμενος πλήρως τον Κο Μ. στην γυναίκα και μητέρα μου όπως και στην αδελφή μου. Η κυρία του κου Μ. ετών 45 έκατσε μαζί του ένα χρόνο και έφυγε μακριά παίρνοντας κάτι από το συσσωρευμένο βιός του κου Μ. για την Αθήνα αρχικά και ύστερα για πάνω για την Βουλγαρία...
Σάμπως δεν ήταν όλα αυτά γνωστά την δεκαετία του 90? Πόσες και πόσες καλλίγραμες νιές μεσαίες ώριμες δεν άλωσαν με τα ήθη τους Αθήνα και επαρχία. Στρατηγοί, εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες έκαναν γιουρούσι στην λευκή ξανθή ροδοκόκινη γυναίκα του βορρά... Βουλγάρες, Ρούσες, Μολβαβές κλπ μπήκαν στην κρεββατοκάμαρα του μέσου Έλληνα διέλυσαν κάθε ιστό (που κρέμονταν στην μισή τριχιά...) οικογενοικής αυταπάτης... Έμειναν γυναίκες μόνες με δύο και τρία παιδιά επειδή ο λεγάμενος γούσταρε να παυτώνει φρέσκο πράγμα... Έφυγαν οι περισσότερες τώρα... αλλά οι συντάξεις τρέχουν μίλια μακριά στο Βλαδιβοστόκ στην Κωστάντζα, στο Μινσκ...
Οσμίζομαι και θέλω να σας το πω, ότι κάτι ψήνετε στην χώρα τούτη... Χριστιανές καλλονές από την Νιγηρία γεμίζουν μέρα με την ημέρα την χώρα. Κυνηγημένες από την φτώχια και τους απηνείς διωγμούς ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ... του φιλήσυχου ΙΣΛΑΜ... Και οι Έλληνες απολαμβάνουν μαύρα κορίτσια, μα κορμιά πραγματικά όμορφα, που τον Χριστιανισμό τον έχουν γραμμένο στα παλαιά των υποδημάτων τους προσπαθώντας να εξαργυρώσουν την απίστευτη εξωτική ομορφιά τους.
Δεν είμαι αυτός που θα κλάψω για την διάλυση της Ελληνικής οικογένειας (όπως δεν έκλαψα για την αντίστοιχη ανατολική "εισβολή") αλλά αλλά...
Θα κλάψω για τις γυναίκες αυτές που μεγάλωσαν δύο και τρία παιδιά, που κουρασμένες από την ζωή το μεροκάματο τον Ελληνικό ήλιο ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΩΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ χωρίς τον άντρα τους. Γιατί το εξουσιαστικό πρόσωπο τις καπιταλιστικής κοινωνίας αντικατοπρίζετε στην ομορφιά της νέας γυναίκας. " Όσο νεότερη ... τόσο καλύτερα τα επινίκεια...". Δεν τους αρμόζει ένα τέτοιο τέλος. Άμα γουστάρεις να χαλάσεις τον γάμο σου φίλε κάντο γύρω στα 40 για την γυναίκα... Να έχει ένα δικαίωμα ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝ. Όχι ρε φίλε 55άρη να σου κουνηθεί ένα 30άρικο κορίτσι και να μου πάθεις την πλάκα σου... Και να τα διαλύσεις όλα... Και να την αφήσεις χωρίς παρά, χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο εξαρτημένη πλέον όχι από εσένα ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ...
Αχ, βαχ... τι πρωτογονισμός... Μίζερα ανθρωπάκια είμαστε... Στερημένοι από την ηδονή και την απόλαυση μέσα στην φαντασιακή πανηδονική λαγνουριά αρνούμαστε να ξεχωρίσουμε την ζωή και την ύπαρξή μας...
Έρωτας πνευματικός, έρωτας σαρκικός, αγάπη, πόθο, αποκλειστικότητα, όλα αυτά σε πακέτο αξεδιάλυτα... Αυτό είναι το ονειρικό ΘΕΛΩ ΜΑΣ... η επιθυμιά μας.... Αδυνατούμε να αυτονομήσουμε τις καταστάσεις να παίξουμε και να χαρούμε... Αποτέλεσμα το τέλος το μπάχαλο...
Ο κος Μ. (ας είναι καλά) ζει μόνος του γεμάτος χαρά και ευτυχία γιατί το αγόρι της αδελφής του είναι καθηγητής Πανεπηστημίου σε μια μεγάλη πόλη της μικρής χώρας μας. Το Αιγαίο λούζει το νησί μας κάθε μέρα με πολλαπλές παραλλαγές. Οι φαντασιώσεις οι ερωτικές καλά κρατούν και το αίμα των Ελλήνων ανεξάρτητα από το φύλλο τους ανεβαίνει σταθερά κάθε ημέρα στην ίδια υπέροχη διαδρομή.
Η νόσος του Χάνσεν κοιμάτε ως την στιγμή που η ζωή θα την φέρει στο προσκήνιο. Μην φοβάστε αργεί...
Καλό βράδυ...

23 Ιουνίου 2008

Οδηγίες προς άντρες φρεσκοχωρισμένους ερωτευμένους .... άμα γίνω γυναίκα θα γράψω....

Και τώρα είπες το ΝΑΙ χωρίζουμε....
Ή σου είπε Χωρίζουμε?
Χμ χμ .... κράτα την εισαγωγή για μετά φίλε μου...
Λοιπόν φίλε μου άγνωστε.... Εγώ (το απόλυτο Χιτλερικό ψευτονιτσεικό ανθρωπάκι...) έφυγα από τον γάμο μετά από 17 χρόνια... Είπα εγώ το ναι χωρίζουμε αλλά μετά από ένα χρόνο ένας νέος φίλος μου είπε την αλήθεια.... Και έπαθα σοκ.... Τελικά με ένα μαγικό τρόπο αυτή μου είπε το έχετε γειά βρυσούλες....
Πόσα χρόνια μετά τολμώ να γράψω αυτό τον ύστερο χαιρετισμό...
Σαν ένα καθήκον προς το ΑΝΤΡΙΚΟ φύλλο (δεν είμαι φαλοκράτης και ρατσιστής έτσι??? χαχα) με στόχο να κλείσω ένα κεφάλαιο και να συνεισφέρω στην ανθρωπότητα και στους διαπλανητικούς πολιτισμούς....
Τι λέγαμε?
Α ναι...
Έφυγε... είστε μόνος?
Μετά από καιρό αισθάνεστε γεμάτος ρώμη θέλετε να αποδείξετε ότι είστε ΕΔΩ παρών....
Που παρών? Παρών... Όλοι λάκισαν... Παίρνεις το πρώτο τηλέφωνο για να πιείς καφέ... Διάολε... Αυτοί όλοι που είσαν εδώ πάντα χάθηκαν... Μετά από πολλά βγαίνεις για καφέ με το φιλικό σου ζευγάρι... Αμηχανία, ματιές όλο κεκριμένα νοήματα... Και μια απροσδιόριστη βαρεμάρα μια παρέτησις... Και ξάφνου νάτο... Ήρθε η ώρα που περήμενες και περήμεναν... Πως, μα πως? γιατί? Τώρα η αδρεναλίνη σου έφτασε στα όρια... Θες να πεις την αλήθεια.. Να τα πεις όλα... Το ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΧΕΙ ΣΤΗΘΕΙ... ΟΛΟΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ...


ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΩΤΗ...

Φύγε μακριά... Πάρε τον πούλο. Εξαφανίσου. Λάκισε. ΚΑΘΕ ΦΙΛΟΣ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΝ ΔΙΚΑΣΤΗ. ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΣΟΥ ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥ. Να ξαναζήσεις όλο τον εφιάλτη... ΦΥΓΕ. Σκύστε όλα τα τηλέφωνα όλων αυτών των αχρείων.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΔΕΥΤΕΡΗ...

Μείνε με αυτούς που έχουν τα ...... να ξεστομήσουν αυτή την απλή κουβέντα... "Εγώ φίλε είμαι μαζί σου". Αυτοί θα σε βοηθούν πάντα....
Διάολε γιατί να έχεις φίλους τυφλούς στην ψυχή? Τι τους θες? Αχρείοι... Ρεμάλια... Ζώα...

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΡΙΤΗ....

Φύλαξε την στιγμή ονειρέψου την από τα τώρα σαν μια γλυκιά ηδονή.... Σαν έτοιμος από καιρό.... Στητός ξανά στα πόδια σου ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙΣ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΑΡΧΗΓΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΓΡΑΨΕΙΣ ΣΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ....... μετά από χρόνια..... Ονειρέψου το...


Τώρα μόνος... Με δύο τρεις κολλητούς που έχουν την ζωή τους φτιαγμένη... Μην σκας... Βάλε εμπρός το σκουριασμένο σου μυαλό... Τι χόμπυ είχες νιός? Εμπρός μην φοβάστε.... Σύχναζες σε κάτι μπαρ ροκάδικα? Τρέχα... Έβλεπες μπάλα? Τρέχα....
Ξέρω αγόρι μου ξέρω... Τι είναι αυτό στα σκέλια σου? Σε γαργαλάει ε? Αγόρι μου... Τα επινίκεια είναι... Όρμα....
Νόμιζες ότι είσαι νεκρός ερωτικά? Εδώ παιδί μου είναι η ζωή... Αλλά που? Ξέρω ξέρω.... "πόσο καιρό έχεις που χώρισες?" "στο δεύτερο ποτό αρχίζεις να λες για τον γάμο σου...."

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Σοβαρή γυναίκα δεν σε πλησιάζει ούτε στα εκατό χιλιόμετρα.... Έχεις την στάμπα αγόρι μου... Βρωμάς γάμο... ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΕΙΣΑΙ ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΗΣ ΧΡΗΖΕΙΣ ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗΣ...

Και τώρα στα ενδιαφέροντα... Οικονομική ανασύνταξη... Όλα για το χαζό ευ ζειν...
Βουρ παλληκάρι μου... Ροκάς ξεροκάς στα παλαιά των υποδημάτων σου... Η ζωή θέλει τελειωμένες ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΕΣ ΛΑΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ... Εκεί υπάρχουν γυναίκες... ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ που αποδέχονται τους τοξικομανείς...
Απόλαυσε την μυσταγωγία...
ΧΡΗΜΑ ΧΡΗΜΑ ΧΡΗΜΑ...

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Αν μπορείς δούλευε σαν αράπης και γλέντα.... Κάνε αρπαχτές... ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ....


Φιλαράκο σε καλό δρόμο είστε....Βλέπεις? Κάνεις έρωτα, πίνεις ποτάκι ενώ η λεγάμενη χάνετε... Πόσο απλό είναι τελικά... Ενώ στην αρχή φαίνετε σαν βουνό... Επ.... Κάνε κράτει.... Έχεις ευαίσθητο συκώτι και δεν είστε και στα 20.... Η γαιδούρα είναι για τους νέους...


Και τώρα κάτι σκάλωσε... Ο δικηγόρος, αυτή ... επ" τι τρέχει??

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΕΚΤΗ.....

Δικηγόρους λαπάδες και φίλους άλλαξέ τους... Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΠΥΡΕΣ ΜΟΝΟ... θες ένα κάθαρμα... Να τον συχαίνεσε... Αυτός μόνο θα σε υπερασπιστεί......


Και τώρα είναι αλήθεια φίλε μου... Η οικογένειά σου ήξερε... Αισθανόταν... Είστε Μ.....ς.... Το ξέρω αγόρι... Τους είχες στο φτύσιμο τόσα χρόνια... Καιρός αγόρι να ξανααγαπήσεις... ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙΣ....

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΕΒΔΟΜΗ.....

Οι μόνοι που σε αγαπούν...

1. Ο ευατός σου και το μυαλό σου
2. Οι παιδικοί φίλοι και οι νεότεροι φίλοι που έχουν ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΝ
3. Σε αγαπά όλο το γυναικείο φίλο ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΡΕΡΩΜΕΝΟ και αγωνίζετε ενάντια στην βαρβαρότητα ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ... τα ΛΑΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ...
4. Η οικογένειά σου....


ΦΙΛΕ... ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ (ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ Η ΧΑΡΑ) ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΣ ΒΡΕ ΠΩΣ ΚΟΙΜΩΜΟΥΝ ΕΓΩ ΜΕ ΑΥΤΗ?

12 Ιουνίου 2008

Για να τελειώνω μια και καλή με τις μπούρδες περί ρατσισμού....

Πάρτε Έγκελς.......
Βαρέθηκα την πιπίλα του ρατσιστή... Το να μου την πέφτουν φιλελεύθεροι δεξιοί κλπ δεν έχω πρόβλημα... Αλλά και αριστεροί γμτ... αυτό δεν το αντέχω..... (Επειδή τα κείμενα τα βρήκα στο νετ επιφυλλάσομαι να τα συγκρίνω με ορισμένα κείμενα ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΜΟΥ σύντομα...)
Εγώ ξέρω ότι ρατσισμός είναι άλλο πράγμα... Αλλά δεν βαριέσε.... Ο καθένας αμολά ένα ρατσιστή και ομοφοβικό (της μόδας) και καθάρισε...
Πάρτε διαβάστε ... και αν είστε τίμιοι αποκυρίξτε τον Μαρξισμό τον Έγκελς και όποιον άλλο θέτε... αλλά ζητήστε και καμμιά συγνώμη....

Φρ. Ένγκελς
Η ΙΡΛΑΝΔΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ.

Έχουμε ήδη αναφερθεί, με άλλες ευκαιρίες, στους Ιρλανδούς που έχουν μεταναστεύσει στην Αγγλία και θα πρέπει τώρα να ερευνήσουμε περισσότερο τις αιτίες και τα αποτελέσματα αυτής της μετανάστευσης.
Η ραγδαία επέκταση της αγγλικής βιομηχανίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί εάν η Αγγλία δεν είχε στην διάθεση της, σαν εφεδρεία, τον πολυάριθμο και εξαθλιωμένο πληθυσμό της Ιρλανδίας. Στην πατρίδα τους οι Ιρλανδοί δεν είχαν τίποτα να χάσουν, ενώ στην Αγγλία είχαν πολλά να κερδίσουν. Και απ’ την ώρα που έγινε γνωστό στην Ιρλανδία ότι στη ανατολική ακτή του καναλιού του Αγίου Γεωργίου προσφέρεται σταθερή δουλειά και καλό μεροκάματο για γερά χέρια, χρόνο με το χρόνο το διαβαίνουν στρατιές Ιρλανδών.
Υπολογίζεται ότι πάνω από ένα εκατομμύριο έχει ήδη μεταναστεύσει, και συνεχίζουν ακόμα να περνούν κάπου πενήντα χιλιάδες το χρόνο, και σχεδόν όλοι κατευθύνονται στις βιομηχανικές ζώνες, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, συγκροτώντας την πιο παρακατιανή τάξη του πληθυσμού. 120.000 φτωχοί Ιρλανδοί ζουν στο Λονδίνο, στο Μάντσεστερ 40.000, στο Λίβερπουλ 34.000, στο Μπρίστολ 24.000, στην Γλασκόβη 40.000, στο Εδιμβούργο 29.000. Αυτοί οι άνθρωποι, που μεγάλωσαν σχεδόν χωρίς πολιτισμό, εξοικειωμένοι απ’ την νεαρή τους ηλικία σε κάθε είδους στερήσεις, απελέκητοι, αχαλίνωτοι και αδιάφοροι για το μέλλον, φέρνουν όλες τις βάναυσες συνήθειές τους μέσα σε μια τάξη του αγγλικού πληθυσμού που, είναι αλήθεια, λίγο κίνητρο έχει να καλλιεργήσει τη μόρφωση και την ηθική. Ας ακούσουμε τον Τόμας Καρλάιλ πάνω σε αυτό το θέμα:
«Σε όλους τους μεγάλους δρόμους και τις παρόδους σας υποδέχονται πρόσωπα με τα άγρια «μιλεσιανά»(*) χαρακτηριστικά, που σας κοιτάζουν κουτοπόνηρα, παράξενα, ανήσυχα, , μίζερα, και χλευαστικά. Ο Άγγλος αμαξάς, περνώντας με τ’ αμάξι του αστράφτει στον Μιλεσιανό μια καμουτσιά, τον καταριέται με την γλώσσα του και ο Μιλεσιανός προτείνει το καπέλο του για να ζητιανέψει. Αντιπροσωπεύει το χειρότερο κακό που έχει να πολεμήσει αυτή η χώρα. Ντυμένος στα κουρέλια του και γελώντας πρωτόγονα είναι έτοιμος ν’ αναλάβει κάθε δουλειά για την οποία δεν χρειάζεται παρά γερά μπράτσα και ράχη, για ένα μεροκάματο που φτάνει μόνο ν’ αγοράσει πατάτες. Για καρύκευμα του αρκεί μόνο το αλάτι, κοιμάται πανευτυχής στο πρώτο χοιροστάσιο ή σκυλόσπιτο που θα του τύχει, κουρνιάζει σε κάποια αποθηκούλα, και φορά ένα κοστούμι από κουρέλια, που το να το φορέσει κανείς ή να το βγάλει από πάνω του λέγεται ότι είναι μια δύσκολη επιχείρηση, που αναλαμβάνεται μόνο σε γιορτές ή σε ιδιαίτερες περιστάσεις. Ο Σάξονας, αν δεν μπορεί να δουλέψει μ’ αυτούς τους όρους δε βρίσκει δουλειά. Ο απολίτιστος Ιρλανδός, όχι χάρη στη δύναμή του, αλλά χάρη στο αντίθετο της δύναμης, εκτοπίζει τον ντόπιο Σάξονα και καταλαμβάνει την θέση του. Έτσι συντηρείται στο χάλι του, την αθλιότητα, και τον παραλογισμό του, στην απάτη και τη βία του μεθύστακα, έτοιμη μαγιά ξεπεσμού και αναταραχής. Οποιοσδήποτε με δυσκολία αγωνίζεται να σταθεί κολυμπώντας στην επιφάνεια, μπορεί τώρα να γνωρίσει ένα παράδειγμα πως ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει όχι κολυμπώντας, αλλά βυθισμένος ... Γι’ αυτό οι συνθήκες ζωής στα κατώτερα στρώματα των Άγγλων χειρωνακτών εργατών προσεγγίζουν όλο και περισσότερο σε αυτές των Ιρλανδών, καθώς ανταγωνίζονται μαζί τους σε όλες τις αγορές εργασίας: Έτσι κάθε εργασία, που απαιτεί μόνο δύναμη και ελάχιστη ειδίκευση πρέπει να γίνει, και γίνεται, όχι με το αγγλικό μεροκάματο αλλά με ένα μεροκάματο που ξεπερνά το ιρλανδικό, που το ξεπερνά δηλαδή τόσο όσο χρειάζεται κανείς για να λιμοκτονεί τρώγοντας πατάτες για τριάντα εβδομάδες το χρόνο, μα που κάθε ώρα που περνά, με την άφιξη κάθε νέου ατμόπλοιου, τείνει να εξισωθεί εντελώς».
Αν εξαιρέσουμε την υπερβολική και μονόπλευρη καταδίκη του ιρλανδικού εθνικού χαρακτήρα, ο Καρλάιλ έχει εδώ απόλυτα δίκιο. Αυτοί οι Ιρλανδοί που μεταναστεύουν για τέσσερις πένες στην Αγγλία, στριμωγμένοι συνήθως σα βόδια στο κατάστρωμα ενός ατμόπλοιου, εγκαθίστανται οπουδήποτε. Οι χειρότερες κατοικίες είναι αρκετά καλές γι’ αυτούς, λίγο τους απασχολούν τα ρούχα τους, αρκεί να συγκρατεί τα κουρέλια τους μια μόνο κλωστή, αγνοούν την χρήση των παπουτσιών, τρέφονται αποκλειστικά με πατάτες, κι’ ότι παραπάνω κερδίζουν το ξοδεύουν στο ποτό. Τι να τους κάνει μια τέτοια ράτσα τους υψηλούς μισθούς; Οι χειρότερες συνοικίες των μεγάλων πόλεων κατοικούνται από τους Ιρλανδούς. Όποτε μια συνοικία διακρίνεται για την ιδιαίτερη βρωμιά της και τα ερείπια της, ο παρατηρητής σίγουρα θα συναντήσει σ’ αυτήν κυρίως εκείνα τα κελτικά πρόσωπα που διακρίνονται απ’ τις σαξονικές φυσιογνωμίες των ντόπιων με την πρώτη ματιά, και θ’ ακούσει αυτή την τραγουδιστή και βαριά προφορά που ο γνήσιος Ιρλανδός ποτέ δεν χάνει. Έχω ακούσει περιστασιακά την κέλτο-ιρλανδική γλώσσα να μιλιέται στις πυκνοκατοικημένες συνοικίες του Μάντσεστερ. Η πλειοψηφία από τις οικογένειες που ζουν σε υπόγεια είναι σχεδόν παντού ιρλανδικής καταγωγής. Με λίγα λόγια, όπως λέει ο Δρ Κέυ, οι Ιρλανδοί ανακάλυψαν το ελάχιστο των βιοτικών αναγκών, και το μαθαίνουν τώρα στους άγγλους εργαζομένους. Επίσης έφεραν μαζί τους την βρωμιά και τον αλκοολισμό. Η έλλειψη καθαριότητας, που είναι η δεύτερη φύση του Ιρλανδού και δεν είναι τόσο επιβλαβής στη χώρα τους, στην ύπαιθρο όπου ο πληθυσμός είναι διεσπαρμένος, γίνεται τρομακτικά και σοβαρά επικίνδυνη στις πυκνά κατοικημένες μεγάλες πόλεις. Όπως συνηθίζει να το κάνει στην πατρίδα του, ο Μιλεσιανός αδειάζει όλα τα σκουπίδια του και τη βρωμιά μπροστά στην πόρτα του και δημιουργεί βόρβορους και σωρούς από κοπριές, που βρωμίζουν την εργατική συνοικία και μολύνουν την ατμόσφαιρα. Χτίζει το χοιροστάσιο του στους τοίχους των σπιτιών, όπως το έκανε στην πατρίδα του, και εάν τον εμποδίσουν να το κάνει αφήνει τα γουρούνια να κοιμηθούν στο δωμάτιο μαζί του. Αυτή η νέα και αφύσικη μέθοδος κτηνοτροφίας στις πόλεις είναι αποκλειστικά ιρλανδικής προέλευσης. Ο Ιρλανδός αγαπά το γουρούνι του όπως ο Άραβας το άλογο του, με τη διαφορά ότι το πουλά όταν είναι αρκετά παχύ για σφάξιμο. Κατά τ’ άλλα, τρώει μαζί με το γουρούνι του, κοιμάται μαζί του, τα παιδιά του παίζουν με το γουρούνι, ανεβαίνουν στην πλάτη του, και κυλιόνται μαζί του στους σωρούς από κοπριά, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε σε χιλιάδες περιπτώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Αγγλίας. Είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς την βρωμιά και την έλλειψη ανέσεων που επικρατεί στα σπίτια τους. Ο Ιρλανδός δεν είναι συνηθισμένος στα έπιπλα, ένας σωρός άχυρα, μερικά κουρέλια, εντελώς άχρηστα σα ρουχισμός, του αρκούν για το νυχτερινό του κρεβάτι. Ένα κούτσουρο, μια σπασμένη καρέκλα, ένα παλαιό κασόνι για τραπέζι -τίποτε περισσότερο δεν χρειάζεται- μια τσαγιέρα, μερικές πήλινες κούπες και πιάτα εξοπλίζουν την κουζίνα του, η οποία είναι επίσης το υπνοδωμάτιο και το καθιστικό του. Όταν του λείπουν τα καύσιμα καίει ότι βρεθεί μπροστά του, καρέκλες, τις κάσες απ’ τις πόρτες, τα διακοσμητικά σανιδώματα του τοίχου, τα πατώματα, όλα παίρνουν το δρόμο για το τζάκι. Επιπλέον, γιατί να του χρειαστεί περισσότερος χώρος; Στην πατρίδα του η πλινθόκτιστη καλύβα του είχε ένα μόνο δωμάτιο για όλες τις οικιακές χρήσεις, άρα στην Αγγλία η οικογένειά του δεν έχει ανάγκη από περισσότερα δωμάτια. Έτσι η συνήθεια να στοιβάζονται πολλά άτομα σε ένα μόνο δωμάτιο, που τόσο διαδομένη είναι σήμερα, έχει την ρίζα της κυρίως στην ιρλανδική μετανάστευση. Και επειδή ο φτωχός διάβολος πρέπει να έχει και κάποια ευχαρίστηση, και η κοινωνία τον έχει αποκλείσει από όλες τις άλλες, οδηγεί τον εαυτό του στην κατανάλωση του οινοπνεύματος. Το ποτό είναι το μόνο πράγμα που κάνει ανεκτή τη ζωή του Ιρλανδού, το ποτό και η κεφάτη και ανέμελη ιδιοσυγκρασία του, έτσι ξεφαντώνει στο ποτό ως το σημείο της πιο κτηνώδους μέθης. Ο νότιος και ανέμελος χαρακτήρας του Ιρλανδού, η απελέκητη φύση του, που τον τοποθετεί σε επίπεδο ελάχιστα πάνω απ’ τον άγριο, η περιφρόνησή του για κάθε ανθρώπινη ευχαρίστηση την οποία, καθώς είναι απελέκητος είναι και ανίκανος να την νιώσει, η βρωμιά και η φτώχια του ευνοούν τον αλκοολισμό του. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, δεν μπορεί να του αντισταθεί, και έτσι όταν έχει χρήματα τα ξεφορτώνεται στο λαρύγγι του. Τι άλλο να κάνει; Και πως μπορεί η κοινωνία να τον κατηγορήσει όταν τον φέρνει σ’ αυτή την θέση και κάνει σχεδόν αναπόφευκτο να καταλήξει ένας μέθυσος, όταν τον εγκαταλείπει στον πρωτογονισμό του;
Έναν τέτοιο ανταγωνιστή έχει να αντιμετωπίσει ο Άγγλος εργάτης, ένα ανταγωνιστή που κατέχει τη χαμηλότερη βαθμίδα της κλίμακας που μπορεί να υπάρχει σε μια πολιτισμένη χώρα και που ακριβώς για αυτόν τον λόγο, αρκείται σ’ ένα μεροκάματο κατώτερο απ’ οποιουδήποτε άλλου εργάτη. Επομένως, όπως λέει ο Καρλάιλ, δεν μπορεί να συμβαίνει διαφορετικά παρά το μεροκάματο του Άγγλου εργάτη, σ’ όλους τους κλάδους όπου μπορεί να τον συναγωνιστεί ο Ιρλανδός, πέφτει όλο και περισσότερο. Και αυτοί οι κλάδοι είναι πολλοί. Όλοι οι κλάδοι στους οποίους απαιτείται ελάχιστη ή καθόλου τεχνική κατάρτιση είναι ανοικτοί στους Ιρλανδούς. Για δουλειές στις οποίες απαιτείται μακρόχρονη ειδίκευση ή μεθοδικότητα και επίμονη προσπάθεια, ο ασυνάρτητος, άστατος και μέθυσος Ιρλανδός είναι ιδιαίτερα ανεπαρκής. Για να γίνει μηχανικός, χειριστής εργαλειο-μηχανής, θα πρέπει να προσαρμοστεί στον αγγλικό πολιτισμό, στα αγγλικά ήθη, να γίνει ουσιαστικά Εγγλέζος.
Όμως για εργασία πιο απλή, με λιγότερη ακρίβεια, οπουδήποτε απαιτείται περισσότερο δύναμη παρά ικανότητα, ο Ιρλανδός είναι τόσο καλός όσο ο Άγγλος. Τέτοια επαγγέλματα έχουν κατακλυστεί από τους Ιρλανδούς. Χειρώνακτες-υφαντές, πλινθοκτίστες, χαμάληδες, αυτοί οι εργάτες που ψάχνουν γενικά για ένα μεροκάματο κ.λ.π., αριθμούν ολόκληρες ορδές Ιρλανδών και η πίεση αυτής της ράτσας συνετέλεσε, σε μεγάλο βαθμό να συμπιεστούν τα μεροκάματα και να υποβαθμιστεί η ίδια η εργατική τάξη. Κι αν ακόμα οι Ιρλανδοί που επέβαλαν την δική τους νοοτροπία σε διάφορα επαγγέλματα γινόντουσαν περισσότερο πολιτισμένοι, θα τους έμεναν αρκετές απ’ τις παλιές τους συνήθειες για να ασκούν στους Άγγλους συναδέλφους τους, μέσα στους χώρους δουλειάς, μια εκφυλιστική επιρροή –χωρίς να λογαριάσουμε την επιρροή του ίδιου του ιρλανδέζικου περιβάλλοντος. Γιατί, αν λάβουμε υπόψη ότι σε κάθε πόλη, το ένα πέμπτο ή το ένα τέταρτο των εργατών είναι Ιρλανδοί ή παιδιά Ιρλανδών που ανατράφηκαν στις συνθήκες της ιρλανδέζικης βρωμιάς, κανείς δεν θα πρέπει να εκπλήσσεται όταν συναντά στη ζωή, στις συνήθειες, στο πνευματικό και ηθικό της επίπεδο, κοντολογίς στον χαρακτήρα, γενικά, της εργατικής τάξης, ένα σημαντικό μέρος απ’ τα ιρλανδέζικα χαρακτηριστικά. Αντίθετα είναι εύκολο να καταλάβουμε πως η εξευτελιστική θέση των Άγγλων εργατών, αποτέλεσμα της σύγχρονης ιστορίας μας και των άμεσων συνεπειών της, γίνεται ακόμα πιο εξευτελιστική από την παρουσία του ιρλανδέζικου ανταγωνισμού.

(*)Μιλς είναι το όνομα των παλιών Κελτών βασιλέων της Ιρλανδίας. (Σημείωση του Ένγκελς).
«Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» - 1845

Καρλ Μαρξ
ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Εδώ και λίγο καιρό, οι ραφτεργάτες του Λονδίνου ίδρυσαν μια γενική ομοσπονδία για να υποστηρίξουν τα αιτήματά τους εναντίον των εργοδοτών, που στην πλειοψηφία τους είναι μεγαλοκαπιταλιστές. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο ν’ ανέβουν οι μισθοί στα επίπεδα των διαρκώς αυξανόμενων τιμών των μέσων επιβίωσης αλλά να μπει ένα τέλος στην υπερβολικά σκληρή μεταχείριση των εργατών σ’ αυτόν τον κλάδο της βιομηχανίας. Οι εργοδότες κοίταξαν πως θα ματαιώσουν αυτό το σχέδιο, φέρνοντας εργάτες από το Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ελβετία. Πάνω σ’ αυτό το θέμα, το Κεντρικό Συμβούλιο της Διεθνούς Ένωσης Εργατών δημοσίευσε στις βελγικές, γαλλικές και ελβετικές εφημερίδες μια προειδοποίηση, η οποία είχε πλήρη επιτυχία. Η μανούβρα των εργοδοτών του Λονδίνου απέτυχε. Αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και ν’ ανταποκριθούν στα δίκαια αιτήματα των εργατών.
Έχοντας ηττηθεί στην Αγγλία, οι εργοδότες προσπαθούν τώρα να πάρουν αντίμετρα, ξεκινώντας από την Σκωτία. Σαν αποτέλεσμα των όσων συνέβησαν στο Λονδίνο, αναγκάστηκαν αρχικά και στο Εδιμβούργο να συμφωνήσουν σε μια αύξηση μισθών 15%. Την ίδια στιγμή όμως έστειλαν μυστικά στην Γερμανία ανθρώπους για να στρατολογήσουν εργάτες, ειδικά από τις περιοχές του Ανόβερου και του Μεκλεμβούργου, και να τους φέρουν στο Εδιμβούργο. Η πρώτη ομάδα έχει ήδη μεταφερθεί. Ο σκοπός αυτής της εισαγωγής εργατών είναι ο ίδιος με την εισαγωγή Ινδών κούληδων στην Τζαμάικα, δηλαδή η διατήρηση της δουλείας. Αν οι εργοδότες του Εδιμβούργου πετύχουν, μέσω της εισαγωγής Γερμανών εργατών, να εξουδετερώσουν τις παραχωρήσεις που ήδη έχουν κάνει, αυτό θα έχει αναπόφευκτα τον αντίκτυπό του και στην Αγγλία. Κι αυτοί που θα υποφέρουν περισσότερο θα είναι οι ίδιοι οι Γερμανοί εργάτες, που στην Μεγάλη Βρετανία είναι περισσότεροι από τους εργάτες των άλλων εθνών της Ηπειρωτικής Ευρώπης. Αυτοί οι ίδιοι οι νεο-εισαγόμενοι εργάτες, όντας τελείως αβοήθητοι σε μια ξένη χώρα, θα βυθιστούν σύντομα στο επίπεδο του παρία.
Είναι ζήτημα τιμής για τους Γερμανούς εργάτες να αποδείξουν στους εργάτες των υπόλοιπων χωρών ότι και αυτοί, όπως οι αδελφοί τους στην Γαλλία, στο Βέλγιο και στην Ελβετία, γνωρίζουν πως να υπερασπιστούν τα κοινά συμφέροντα της τάξης τους και δεν θα γίνουν μισθοφόροι του κεφαλαίου στον αγώνα του ενάντια στην εργατική τάξη..

Για λογαριασμό του Κεντρικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Εργατών

Καρλ Μαρξ,
Λονδίνο, 4 Μαΐου 1866



Θέτε και άλλα???

πάρτε....


«Xτες έγιναν συζητήσεις στο Γενικό Συμβούλιο της Διεθνούς για το σημερινό πόλεμο... Οι συζητήσεις κατέληξαν, όπως και έπρεπε να περιμένουμε, στο ζήτημα των "εθνοτήτων" και στη στάση μας απέναντί του... Οι αντιπρόσωποι της "νεαρής Γαλλίας" (όχι εργατικοί) διατύπωσαν την άποψη ότι όλες οι εθνότητες και το ίδιο το έθνος είναι απαρχαιωμένες προλήψεις. Προυντονικός στιρνερισμός... Όλος ο κόσμος θα πρέπει να περιμένει ώσπου να ωριμάσουν οι Γάλλοι και να κάνουν την κοινωνική επανάσταση... Οι Άγγλοι γέλασαν πολύ, όταν άρχισα το λόγο μου λέγοντας ότι ο φίλος μας Λαφάργκ και οι άλλοι που κατάργησαν τις εθνότητες, απευθύνονται σε μας στα γαλλικά, δηλαδή σε μια γλώσσα που δεν την καταλαβαίνουν τα 9/10 της συνέλευσης. Παρακάτω έκανα υπαινιγμό ότι ο Λαφάργκ, χωρίς να το καταλαβαίνει ο ίδιος, με την άρνηση των εθνοτήτων εννοεί, όπως φαίνεται, την καταβρόχθισή τους από το πρότυπο γαλλικό έθνος».
Γράμμα του Μαρξ στον Ένγκελς, 
20 του Ιούνη του 1866
Άπαντα (ΜΕW), τομ. 31, σελ. 228-229 

«Εντελώς ανεξάρτητα από κάθε "διεθνιστική" και "ανθρωπιστική" φρασεολογία για "δικαιοσύνη στην Ιρλανδία" -γιατί αυτό είναι αυτονόητο στο Συμβούλιο της Διεθνούς- το άμεσο απόλυτο συμφέρον της εργατικής τάξης της Αγγλίας απαιτεί να κόψει τους σημερινούς δεσμούς της με την Ιρλανδία! Και αυτή είναι η πιο βαθιά πεποίθησή μου και στηρίζεται σε λόγους που εν μέρει δεν μπορώ να ανακοινώσω ούτε στους ίδιους τους Αγγλους εργάτες. Πολύ καιρό νόμιζα ότι το ιρλανδικό καθεστώς μπορεί να ανατραπεί με την άνοδο της αγγλικής εργατικής τάξης. Πάντα υποστήριζα αυτή την άποψη στο "Βήμα της Νέας Υόρκης". Η πιο βαθιά μελέτη του ζητήματος με έπεισε για το αντίθετο. Η αγγλική εργατική τάξη δεν θα καταφέρει να κάνει τίποτα αν προηγούμενα δεν απαλλαγεί από την Ιρλανδία... Η αγγλική αντίδραση στην Αγγλία έχει τις ρίζες της στην υποδούλωση της Ιρλανδίας». 
Γράμμα του Μαρξ στον Ένγκελς, 
10 του Δεκέμβρη του 1869
Άπαντα (ΜΕW), τομ. 32, σελ. 414-415




….,»Δεύτερον, ειδικότερα, η μετανάστευση που διαχωρίζει τους εργάτες σε δύο ομάδες: τους αυτόχθονες και τους ξένους, με τους τελευταίους να αποτελούνται από (1) Ιρλανδούς, (2) Γερμανούς και (3) πολλές μικρές ομάδες, καθεμιά από τις οποίες καταλαβαίνει μόνο τον εαυτό της: Τσέχοι, Πολωνοί, Ιταλοί, Σκανδιναυοί κ.λπ. Μετά, υπάρχουν και οι μαύροι. Για να σχηματιστεί ένα ενιαίο κόμμα από όλους αυτούς χρειάζονται ασυνήθιστα ισχυρά κίνητρα. Κάθε τόσο υπάρχει, μια ξαφνική, βίαιη έκρηξη, αλλά το μόνο που χρειάζεται η αστική τάξη είναι να περιμένει υπομονετικά, και τα ετερόκλητα στοιχεία της εργατικής τάξης θα αποσυντεθούν ξανά.
»Τρίτον, μέσα από το προστατευτικό σύστημα δασμών και τη σταθερά διευρυνόμενη εσωτερική αγορά, οι εργάτες θα προσεγγίσουν μια ευημερία, που κανένα στοιχείο της δεν έχουμε δει στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια». Φ. Έγκελς 2/12/1893



Επιστολή στον Herman Shlüter (30/3/1892)

«Το μεγαλύτερο εμπόδιό σας στην Αμερική, βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στην ιδιαίτερη κατάσταση των ντόπιων εργατών. Μέχρι το 1848 μπορούσε να μιλά κανένας για μια μόνιμη ντόπια εργατική τάξη σαν μια εξαίρεση: οι μικροί πυρήνες της στις πόλεις της Ανατολής είχαν πάντα την ελπίδα να γίνουν αγρότες ή αστοί. Τώρα η εργατική τάξη έχει αναπτυχθεί και έχει, επίσης, σε μεγάλο βαθμό οργανωθεί σε συνδικάτα. Αλλά, διατηρεί ακόμα την αριστοκρατική της στάση και όπου είναι δυνατόν, αφήνει τις συνηθισμένες κακοπληρωμένες δουλειές στους μετανάστες, από τους οποίους μόνο ένα μικρό ποσοστό εισέρχεται στην (εργατική) αριστοκρατία. Αλλά αυτοί οι μετανάστες είναι χωρισμένοι σε διαφορετικές εθνότητες που δεν κατανοεί η μία την άλλη ούτε, σε μεγάλο ποσοστό, τη γλώσσα της χώρας. Και η αστική σας τάξη γνωρίζει καλύτερα, ακόμα και από την Αυστριακή κυβέρνηση, πώς να χρησιμοποιήσει τη μια εθνικότητα εναντίον της άλλης.
»Εβραίοι, Ιταλοί, Βοημοί κ.λπ. εναντίον Γερμανών και Ιρλανδών, και ο καθένας εναντίον του άλλου, έτσι ώστε οι διαφορές στο βιοτικό επίπεδο των εργατών να υπάρχουν στη Νέα Υόρκη, όπως πιστεύω, σε βαθμό ανήκουστο, σε σύγκριση με οπουδήποτε αλλού. Και πρέπει να προστεθεί σε αυτό η συνολική αδιαφορία μιας κοινωνίας που έχει αναπτυχθεί σε μια καθαρά καπιταλιστική βάση, χωρίς κανένα βολικό φεουδαρχικό υπόβαθρο, προς τις ανθρώπινες υπάρξεις που εμπλέκονται στον αγώνα του ανταγωνισμού: “θα υπάρξουν πολλοί ακόμα, και ακόμα περισσότεροι από όσους θέλουμε από αυτούς τους καταραμένους Γερμανούς, Ιρλανδούς, Ιταλούς, Εβραίους και Ούγγρους” και πάνω από όλους ο Κινέζος βρίσκεται στο παρασκήνιο, και είναι αυτός που τους ξεπερνά όλους με την ικανότητά του να ζει σχεδόν με το τίποτα». 30/3/1892 Φ. Έγκελς


Επιστολή στους Sigfrid Meyer και August Vogt (9/4/1870)

«[...] η Ιρλανδία στέλνει συνεχώς το δικό της εργατικό πλεόνασμα στην αγγλική αγορά εργασίας και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη συμπίεση των μισθών και τη χειροτέρευση της υλικής και ηθικής

κατάστασης της αγγλικής εργατικής τάξης. Και το πιο σημαντικό, σε κάθε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της Αγγλίας υπάρχει μια εργατική τάξη χωρισμένη σε δυο αντίπαλα στρατόπεδα: οι Άγγλοι εργάτες και οι Ιρλανδοί εργάτες. Ο μέσος Άγγλος εργάτης μισεί τον Ιρλανδό εργάτη, καθώς τον θεωρεί ως έναν ανταγωνιστή που του χαμηλώνει το επίπεδο διαβίωσης του. Σε σχέση με τον Ιρλανδό εργάτη αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μέλος του κυρίαρχου έθνους και αυτό έχει σαν συνέπεια, να γίνεται όργανο στα χέρια των Άγγλων αριστοκρατών και καπιταλιστών, εναντίον της Ιρλανδίας, ενδυναμώνοντας με αυτό τον τρόπο, τη δική τους επικυριαρχία πάνω του. Αποδέχεται όλες τις θρησκευτικές, κοινωνικές και εθνικές προκαταλήψεις εναντίον του Ιρλανδού εργάτη. Η στάση απέναντί του, μοιάζει πολύ με αυτή των «φτωχών λευκών» απέναντι στους μαύρους, στις πρώην Πολιτείες που υποστήριξαν τη δουλειά στις ΗΠΑ. Με τη σειρά του ο Ιρλανδός τον πληρώνει –με τόκο– με το ίδιο νόμισμα. Βλέπει στον Άγγλο εργάτη ταυτόχρονα τον υλοποιητή και το ηλίθιο όργανο των Άγγλων κυρίαρχων στην Ιρλανδία.
»Αυτός ο ανταγωνισμός συντηρείται τεχνητά και ενισχύεται από τον τύπο, τον άμβωνα και τα λαϊκά αναγνώσματα, εν ολίγοις με όλα τα μεσα που έχουν στη διάθεσή τους οι κυρίαρχες τάξεις. Αυτός ο ανταγωνισμός είναι το μυστικό της ανικανότητας της αγγλικής εργατικής τάξης, εκτός από τα οργανωτικά της προβλήματα. Είναι το μυστικό που χρησιμοποιεί η αστική τάξη για να επιβάλλει την εξουσία της - και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά.
»Αλλά το κακό δεν σταματάει εδώ. Συνεχίζεται και πέρα από τον ωκεανό. Ο ανταγωνισμός μεταξύ Άγγλων και Ιρλανδών αποτελεί την κρυφή βάση του ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Αγγλίας. Είναι αυτός που κάνει αδύνατη κάθε τίμια και σοβαρή συνεργασία μεταξύ των εργατικών τάξεων των δύο χωρών. Επιτρέπει στις κυβερνήσεις των δύο χωρών, όποτε θεωρούν συμφέρον, να κάμψουν την αιχμή των κοινωνικών συγκρούσεων μέσα από την αμοιβαία αντιπαλότητά τους και, αν χρειαστεί ακόμα και με πόλεμο ανάμεσα στις δύο χώρες».

Μετά απο 150 χρόνια δράσης του εργατικού κινήματος τα προβλήματα και οι στάσεις απέναντί τους επαναλαμβάνονται. Είναι μια ακόμη απόδειξη ότι το θεωρητικό μοντέλο της Αριστεράς και οι πολιτικές απαντήσεις της εμπεριέχουν εγγενείς δομικές δυσλειτουργίες, που δύσκολα κατανοούνται και ακόμα δυσκολότερα ξεπερνιούνται. Υπάρχουν άραγε αρκετοί που θέλουν να συνεχίσουν την προσπάθεια;





Και έρχονται σύντομα κείμενα ενάντια στους συμπατριώτες του τους Γερμανούς.... Σύντομα κοντά σας.....

ΈΛΑ ΠΕΙΤΕ ΜΕ ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΟ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗ.... ΧΑΧΑ

H χρονία χρήσις του σιδηροδρόμου και οι παρενέργειες των αλλοδαπών και ημεδαπών...

Χτες το πρωί σινάμενος κουνάμενος, μετά αρκετής δόσης πρωινής τεμπελιάς εισήλθον εις τον συρμόν του ΗΣΑΠ με προφανή σκοπό να υπάγω εις την θεσπεσίαν εργασίαν.
Βρίσκοντας κενή θέση προχώρησα σιγά σιγά (Ελληνοπρεπώς) προς την τυχερήν μου θέση. Θα διάβαζα ένα υπέροχο ποιήμα .... λίγο πριν πιάσω μεροκάματο...
Φευ... Οπίσω μου 35άρα Αλβανή ενδεδυμένη αυτά τα υπέροχα ρούχα (μαύρα της δεκαετίας του 80 με όλη την ψευτοσεμνότητα που δεν αρμόζει πλέον...) φωνάζων άρχισε να με σπρώχνει λέγοντας με υψωμένη φωνή... "Άντε τα ζώα μου αργά.... προχώρα και κάτσε..."
Η πίεσης ανέβηκε στα 22....
Θυμίθηκα αμέσως ότι σε ανάλογο γεγονός πέρσι το καλοκαίρι πήγα νοσοκομείο ανακαλύπτωντας ότι είμαι υπερτασικός...
¨Ε ρε....
Έ ρε....
Έσκισα το βιβλίο (αλήθεια λέω) σηκώθηκα έριξα μια μπουνιά στα τοιχώματα του συρμού... Χτυπιόμουνα άφριζα και όλα αυτά ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΣΑΚΑΤΕΨΩ ΣΤΟ ΞΥΛΟ...
Αλήθεια δεν ήξερα τι να κάνω...
Βγήκα στον επόμενο σταθμό ... πήρα άλλο τραίνο....
Μέχρι να βγω κοίταγα γύρω μου... Σκυφτά πρόσωπα που την κοίταγαν με μίσος ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ .... έτοιμοι αλλοδαποί να την υπερασπιστούν....
Να ποιά είναι η αλήθεια των τραίνων των ΑΘηνών ... του ΗΣΑΠ... γιατί στο ΜΕΤΡΟ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ... ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΤΕΣ ΟΠΩΣ ΚΟΤΕΣ ΕΙΜΣΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΗΣΑΠ....


Είμαι χρήστης του τραίνου του ΗΣΑΠ από νεαρός αφού σπούδαζα χρόνια στον Περαία... Ποτέ δεν είχα δει τέτοια ξευτίλα όπως τώρα που εδώ και ενάμιση μήνα τον ματαχρησιμοποιώ ....
Πάντα από τότε οι νέοι σαν κοίναγαν για τον Περαία για κανένα ταξιδάκι φώναζαν.... ¨Οταν υπερέβαιναν τα εσκεμένα πάντα μια γιαγιά ένας παπούς ή κάνας εργάτης (τις περισσότερες φορές με ένα νεύμα...) επέβαλλε την τάξη.
Σήμερα η πείρα μου είναι άλλη.
Αλλοδαποί οι οποίοι μιλάνε δυνατά ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥΣ... χωρίς να σέβονται τίποτα.... και σκυφτά κεφάλια Ελληνίδων και Ελλήνων που αισθάνονται άβολα...
Εδώ αξίζει να πω ένα εύγε σε ένα οικοδόμο Έλληνα ηλικίας 55 ετών....
Είναι δεν είναι δέκα ημέρες...
Έξη αλλοδαποί άντρες, φωνάζουν τόσο δυνατά στην γλώσσα τους που όλο το βαγόνι έχει πάθει...
Ένας οικοδόμος (ΠΟΥ ΣΕΒΟΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΣΤΕΚΕΙ ΟΡΘΟΣ ΜΕ ΤΑ ΛΕΡΩΜΕΝΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΚΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ) τους παρακαλά να κάνουν πιό σιγά... Αποτέλεσμα ... λίγο πριν φτάσουμε Βικτώρια αρχίζουν να του αντιμιλάνε... Έ ρε ένας εναντίον έξη ... παίφτουν κάτι κλωτσίδια και κατεβαίνουν.... Εγώ τον υπερασπίστηκα .... Οι άλλοι κοίταγαν λες και έβλεπαν χαζοκούτι....


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η ανάλυση με βάση την εμπειρία είναι κάτι σαν καλοιδοσκόπιο. Έχει πολλές παραμέτρους και ποτέ δεν λέει την αλήθεια. Αν κανείς υπερασπίζετε την αλήθεια των εμπειριών του θα οδηγηθεί στην παράνοια. Ο ΗΣΑΠ είναι το ίδιο σαν το κέντρο των Αθηνών. Πλήρης ασυδοσία πλήρης ατομικοποίησις Η ΦΑΝΕΡΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ....
Τι λένε? Θες παιδί μου να παίρνεις πρέζα? Έλα στο κέντρο και άει καρφώσου στην Πλατεία Θεάτρου...(ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...) Μπες μετά στον ΗΣΑΠ μες στην ντάγκλα για πάρτι σου και οι άλλοι θα σε ανεχτούν....
Τι θες? ένα μίξερ ΑΥΤΟΝΟΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ? μπες στον ΗΣΑΠ....
Τι θες? όλοι οι δήθεν επέτες που θα παν? Στον ΗΣΑΠ θα πάνε....


ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ

Ο φιλελευθερισμός τι μας λέει σήμερα? Το εγώ είναι πάνω από το εμείς.... Θες πρέζα? έχουμε κρατική ΜΕΘΑΔΟΝΗ... Θες να δουλέψεις στην Ελλάδα ? Έλα όπως νάναι και από όπου θέλεις.... Αρκεί να μην ασχολήσε με την βελτίωση αυτής της χώρας. Αρκεί να είσαι καταναλωτής των κατακτήσεων της Ελληνικής εργατικής τάξης. Μπες στο ΕΣΥ... άνθρωπος πλάνητας είσαι... Μπες στα σχολεία άνθρωπος είσαι και εσύ... Γουστάρεις να δουλέψεις υπερωρίες??? Πολλές?? Έλα ... σάμπως έχεις συγγενείς για να πας να τους επισκεφτείς? Σάμπως θα πας στην γειτονική συνέλευση? Σάμπως θα πας σε κανένα πολιτιστικό σύλλογο? Σε κανένα κόμμα? ΈΛΑ ΔΟΥΛΕΨΕ... σου εγγυούμαστε ότι όποιος διαμαρτυρηθεί ΘΑ ΤΟΝ ΠΟΥΜΕ ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΟ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗ.... χαχα....Διατήρησε τα ήθη και έθιμά σου εδώ στην Ελλάδα και χέσε την κλασσική Ελληνική σκέψη την Γαλλική επανάσταση την επανάσταση του 1821.... Τι θες παιδί μου? Να αυτομαστιγώνεσε για τον Αλί? Εδώ .... έχουμε και δικά μας ανενεργά μαστίγια... Τι θες? να τρώς τις υπέροχες σούπες σου με τα σκόρδα σου? Εδώ φάε.... Όλα ελεύθερα και μετά μπες όπου θες... Φιλελευθερισμό έχουμε.... ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ...
Και πρόσεξε... σου έχουμε και μια αριστερά... ταμάμ.... αντιρατσιστική με χαιμαλιά ταμαμ.... Πολύχρωμη, πολύβουη που θα σε υπερασπιστεί στα κοινοβούλια τους στα κανάλια τους ΠΑΝΤΟΥ....
Tο θέμα δεν είναι ξενοφοβικό. Είναι γιατί θα πρέπει να είμαστε με ανοικτά σύνορα? Επειδή το θέλουν οι πλούσιοι? Και αν αύριο για τους δικούς τους λόγους διώξουν τους ξένους εμείς πάλι θα πρέπει να τους υπηρετήσουμε? Και αν ΜΕΘΑΥΡΙΟ τους ματαφέρουν πάλι θα τους υποστηρίξουμε? ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ?
Η θέση μας πρέπει να είναι. Τα σωματεία θα πρέπει να ορίζουν την είσοδο των αλλοδαπών εργατών ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ και με ΠΛΑΦΟΝ ΥΠΕΡΩΡΙΑΣ . Όπως δηλαδή έκαναν τα συνδικάτα στην Γερμανία μετά την ήττα του ναζισμού και την έλλειψη εργατικών χεριών. ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ... ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΟΜΑΤΩΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥΣ

07 Ιουνίου 2008

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ.....

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ





Εμπειρίκος





Λαμπέτη απαγγέλουσα Καβάφη


04 Ιουνίου 2008

Παλαιομοδίτηκα πολιτικά τραγούδια....

Από την Ισπανική επανάσταση και εμφύλιο
οι αναρχικοί (που πρόδωσαν στο τέλος και μπήκαν στην δημοκρατική κυβέρνηση -εκτός από τον Ντουρούτι-) και οι κεντριστές του POUM (κόμμα ενάμεσα στην επανάσταση του Τρότσκυ και τον ρεφορμισμό έστω και αν ο Αντρές Νιν σφαγιάστηκε αποκεφαλισμένος..) για να γνωρίζουν οι νεότεροι.... Στο βιντεάκι πολλοί μεγάλοι αγωνιστές...



Αφιερωμένο στους Κομμουνάρους του 1871 με τα αμέτρητα θύματα τους εξορισμένους τους φυγάδες (όλοι μαζί 150.000 εκ των οποίων 30.000 εκτελεσμένοι....



Από την τιμημένη Μεξικάνικη επανάσταση



ένα τραγούδι για τον μεγάλο επαναστάτη Λ. Τρότσκυ ηγέτη του Κόκκινου στρατού και δολοφονημένου από τον Στάλιν δια μέσω του πράκτορα Μερκαντέρ με ένα φονικό εργαλείο...


και εδώ ηγεμονεύει του Κόκκινου στρατού ενάντια σε λευκούς και δεκάδες ιμπεριαλιστικές και μη χώρες που πήγαν να συντρίψουν την δεύτερη προσπάθεια των προλεταρίων (μετά την κομμούνα του Παρισιού...)