Μα για στάσου.... Εδώ κάτι νέο υπάρχει στην πρωτοπορία .... έστω τις τέχνης... Ε ναι αυτό είναι θέατρο..

Τίποτα δεν έδειχνε ότι σήμερα θα ζούσα μια μαγική βραδυά. Ένα κινηματογραφικό φιλμ ζωής σε ένα θέατρο (Μαυρομιχάλη 134 απέναντι από τις στωικές ΛΕΥΚΕΣ... την ταβέρνα...)
Ξύπνησα, μπανιαρίστηκα και πήρα ταξί να πάω έχοντας μια απίστευτη τεμπελιά. Ένα ακόμα κουλτουριάρικο έργο από επίδοξους ερασιτέχνες που θέλουν να κάνουν το κέφι τους....
ΣΚΕΨΕΙΣ ΒΑΡΥ ΤΡΟΧΟΔΙΟΚΤΙΚΟΥ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ....
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ.... Μάλιστα.... Σκότος απαραίτητο.... Και ένα μπάσιμο πλήρως ξενέρωτο απίστευτα βαρετό... Θεέ μου πως θα περάσει αυτή η παράστασις... Τι με έλκει στα περιθωριακά θεάματα....
Και τότε αρχίζει ένα ΘΕΑΤΡΟ μια παράσταση όπου οι οφθαλμοί τέρπνονται, οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται τις σκέψεις τις καταβολές σου τις παγωμένες πρωτόγονες μητριαρχικές άγονες στέπες, τις αγορές στην μεσαιωνική Αραβία, το ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα δηλαδή την ΑΘήνα και την Αθηνά, την δική μου καταβολή την Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Φ. Έγκελς....
Στάκα akrat....
Πάψε να παραμιλάς... Κανείς δεν σε αισθάνετε....
Πάμε από την αρχή...
Το Σαββατοκύριακο έχει ξανά την παράσταση στις 2100 το βράδυ...
Τι θα δει κανείς....
Τρεις πανέμορφες φρέσκες νεολαίες και ένα έργο ταξίδι στα εκκατομύρια χρόνια ζωής στον πλανήτη ως τα ανώτερα μελλούμενα στην φιλοσοφική κοσμική φυσική... Μάλιστα κύριοι σε μιάμιση ώρα ή λίγο λιγότερο χρόνο...
Θα απολαύσει δύο κοπέλλες που χορεύουν ανατολίτικους χορούς ΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Ένα εξαιρετικό τουμπερλέκι από ένα παλληκάρι. Και απίστευτα ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ. Και να ΘΥΜΑΣΤΕ.... Αυτό το γαρύφαλλο που θα σας δώσουν σαν μπήτε μέσα δεν φτάνει για να ράνετε αυτά θα ΓΕΜΑΤΑ ΖΩΗ ΚΟΡΙΤΣΙΑ... ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΦΕΡΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΛΕΛΟΥΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΡΑΝΕΤΕ.


ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΟΡΟ

(πριν από αυτά τα λογάκια ας πούμε ωρισμένα γεωγραφικά και ουσιαστικά ....Χοροθέατρο της ομάδας Danza Nativa
Xορογρ.: Ελ. Μαρκέζε. Διάρκεια 70' Παράσταση εμπνευσμένη από το βιβλίο της Rian Aishaler «Η κύλιξ και το ξίφος»
Βραδ: 10, 13, 14/6 9.30 μ.μ. € 10. Κρατήσεις: 6946898760, 2108311804. Μέχρι 14/6. )

Μα είναι δυνατόν να γίνει θέατρο χωρίς χορό? Είναι δυνατόν να μην γίνει η κίνησις κομμάτι αρμονικό με τον λόγο την παύση τους ήχους και τα ερωτήματα για σκέψη? Είναι δυνατόν? ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΥΤΟ ΘΑ ΦΩΝΑΞΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ ΟΧΙ.

ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ
Ο χορός ο λόγος και η μουσική είναι αρμονικά περιπεπλεγμένα και σώνει την παράσταση (ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ)
Το έργο είναι μια βόλτα στο εξής ερώτημα. Ποιός είναι ο ρόλος της γυναικείας ύπαρξης στο διάβα της ανθρωπότητας και πως η εξουσία καθαίρεσε την γυναίκα και στο τέλος που πάμε. Πως θα λυθεί στο μέλλον το πρόβλημα ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΥΛΙΚΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΡΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ.
Ανάθεμα όλη την Λ. Αλεξάντρας την έτρεξα σκεφτόμενος τόσα και τόσα που στο τέλος αφού δεν είχα μαγνητόφωνο χάθηκαν. Χάθηκαν στις ματιές στα πανέμορφα κορίτσια που περπατούσαν, στα ανύπαρκτα μέσα μαζικής μεταφοράς...

Φανταστείτε ονειρευτείτε ένα παζάρι στην Αραβία. Είμαι εκεί βαριεστημένος στον εμποράκο με τα χαλιά. Και φέρνουν μια κακόμοιρη γυναίκα φοβισμένη, κατατρομαγμένη από ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ και η τσατσά την καλεί να αυτοπαρουσιαστεί στους πιθανούς αγοραστές... ( Άθλιε Μάαουλουφ που 10 χρόνια με ταξιδεύεις στα λατρεμένη ανατολή ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ)
Και αυτό το ραχητικό πλάσμα που φορά την μπούργκα μεταμορφώνετε σε μια ΤΕΧΝΗ ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ στην μέση της πυρακτωμένης Αθήνας ΕΜΠΡΟΣ ΣΑΣ.
Και μετά βγαίνει η ΑΘΗΝΑ μας. Η θεά μας. Και με τόσο μπρίο και σκέρτσο κατακεραυνώνει τόσα πολλά.... Απόλαυσις λόγου
Θέλω να σας διηγηθώ όλο το έργο αλλά δεν θα το κάνω.... Στα χείλια μου το έχω... Τα δάκτυλά μου θέλουν να σας το πουν όλο.... ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ...
Δεν θα σας πω ούτε καν για τις στιγμές των πρωτόγωνων ανθρώπων όπου η ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ είναι η ΦΥΣΗ... Όχι ... Ναι ναι στο έργο όλα αυτά....
Δεν θα σας πω το τέλος όπου το γνωστό τραγούδι ΜΙΣΙΡΛΟΥ και το αντρικό ΤΑΜ ΤΑΜ με το σπαθί χορεύουν και μας πάνε στην απώτατη πυρηνική σχάση και φιλοσοφική έννοια του ηλεκτρικού πεδίου που λαμβάνει χώρα στην Ελβετία μέτρα κάτω από την γη.

ΝΑ ΠΑΤΕ......



ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ δηλαδή και να μην τις διαβάσετε δεν χάνετε και πολλά.
Αυτό το έργο εγώ το είδα έχοντας πρόσφατα δύο μελέτες στο μυαλό μου ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΧΑΙΑ. Πριν ένα χρόνο το κλασσικό έργο της Ρόζας Λούξεμπουργκ ΠΡΩΤΟΓΩΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και το έργο Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ του Φ. Έγκελς (τις πρώτες 100 σελίδες γιατί τις υπόλοιπες δηλώνω ότι δεν....)
Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι στο έργο αυτό βρησκόμουν σε μια διαρκή διαπάλη με το σενάριο το θεατρικό. Ανέσειρα σκέψεις και τσιτάτα τόσο που έπιασα τον εαυτό μου να κονταροκτυπιέτε με τον σεναριογράφο. Μου άρεσε η διακριτική κριτική της μπούργκας και της αρχαιολατρείας που ΑΥΤΟ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΤΙ ΝΕΟ μαζί με την εκπληκτική κριτική στην μη γυναικεία παρουσία στις σύγχρονες πολλές φορές νέες γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν άντρες. Τελικά τελικά ένα φρέσκο έργο..

ΩΣΤΟΣΟ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ
ο τύπος ή η τύπισσα (θα διαβάσω στο μέλλον το πρόγραμμα) έκλεισε όλη την ιστορία σε 1,5 ώρες.... Έλεος είναι θεός της πένας.... Θεός της μουσικής και της σκηνοθεσίας και πάνω από όλα του χορού.

Αλλά ωστόσο θα σας πω κάτι ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΓΡΑΨΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝ ΣΑΣ ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ εγώ είμαι μαγεμένος και νεραιδοκτυπημένος..

ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ 134....

δύσκολο θέμα....

Σας έχω μάθει να βάζω περίεργα θέματα. Έτσι είναι και το σημερινό... Το σκέφτηκα από εδώ το πήγα από εκεί... Και βρήκα ότι πρέπει να το γράψω. Γιατί η ζωή είναι πιό πλούσια από τις εμμονές μας και τα θέλω μας...
Κατ' αρχήν ο γυιός της αδελφής μου βγήκε νικητής για άλλη μια φορά. Έτυχε πριν δύο χρόνια να τον δω σε αγώνες και διέκρινα το μέγεθος της δύναμής του της πλαστικής κίνησής του στο χώρο του ταπί.

(ο καημένος ο μαυρούλης έφυγε με εξάρθρωση.... περαστικά του...)

Aς δούμε και λίγο από την προπόνηση του συγκεκριμένου στυλ πάλης

Η σχέση μου με την πάλη έρχετε από παλαιά. Από την εποχή που μικρός στην Λεωφόρο δίπλα από το τμήμα της ξιφασκίας (όπου πήγαινα...) υπήρχε μια επιγραφή και μια μικρή πόρτα. ΤΜΗΜΑ ΜΠΟΞ.... Ήταν μια μυστική πόρτα που δεν την διάβαινες εύκολα... Έλεγαν άμα μπεις το πρώτο που σου έκαναν είναι να σου σπάσουν την μύτη για να μην πονάς....
Φυσικά δεν ήταν πάλη αλλά ήταν το πρώτο που είδα μικρός.. Ύστερα πήγα στο τμήμα άλματος εις ύψος στον παναθηναικό ξανά... Εκεί στο Παναθηναικό στάδιο υπήρχε το τμήμα πάλης ... Εκεί καθόμουν με τις ώρες και θαύμαζα αυτούς τους γίγαντες που πάλευαν που δομούσαν το κορμί τους με τις ώρες.
Παιδιά φτωχά των Αμπελοκήπων από τα προσφυγικά, από το κέντρο τον Κεραμεικό.... Αυτή ήταν τότε η πάλη. Αγαθοί γίγαντες... Μετά μεγάλωσα με τους ημίθεους στην Λεωφόρο Αλεξάντρας τα καλοκαίρια... Καρυστινός, Καρπόζηλος, Τρομάρας Ντι Μπέστια και άλλοι ξένοι από την Ελευσίνα χαχα (τότε για να μας πείσουν ότι έφερναν στο κατς ξένους βάφτιζαν κάτι έλληνες ξένους τους έβαζαν και μια κουκούλα και νόμιζες ότι ήταν αλλοδαποί...) Τι πλάκες τι κυνηγητά στο κλουβί να σπάνε τα γραφεία των κριτών... Τι απίστευτες εποχές ηλίθιων αλλά γελαδερών βραδυών...
θέλω να τελειώσω με κάτι που πιστεύω για την πάλη που παλαιά γνώρισα.... Ήταν αγνοί γίγαντες πράα και ήσυχα παιδιά μέσα από την φτώχεια... Όπως ο μεγαλύτερος λογοτέχνης στην ιστορία που ΛΑΤΡΕΥΩ ο Τζακ Λόντον λάτρευε το μποξ έτσι και εγώ παλαιά αγαπούσα την πάλη.
Ας είναι καλά ο ανηψιός μου που μου ξαναθυμίζει μεγάλες αγάπες που έχω εγκαταλείψει χρόνια τώρα.
Εξ' άλλου η πάλη στην Ελλάδα είναι αρχαία πανέμορφη υπόθεσις...

τι σας έχει ο θεός...

μπουκάρετε εδώθε και θαυμάστε...



http://hellfunpark.blogspot.com/


είναι ο HELL FAN PARK θεός λέωωωωωωωωωωωωωωωωω
τραγούδι απίστευτο ΜΑΓΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ



και άμα βαριέστε δείτε το εδώ...

σκέψεις πάνω στον θάνατο του πατέρα μου

Ο πατέρας μου ο Στυλιανός Λάμπρου έφυγε ΠΛΗΡΗΣ ΗΜΕΡΩΝ από την ζωή στις 06-05-2009.
Γεννήθηκε στην Αιθιοπία το 1917. Μεγάλωσε ως τα πέντε του ίσως (δεν ξέρω ακριβώς) στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και μετά έζησε ως τον θάνατό του στην Ελλάδα, εκτός από πέντε χρόνια σαν μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Κηδεύθηκε στην περιοχή που αγάπησε και λάτρεψε και που ποτέ δεν έφυγε νοητικά από κοντά της στην Κύμη Ευβοίας στις 07-05-2009.
Παρόντες φίλοι του πλήθος κόσμου. Κοντά μας στάθηκαν οι φίλοι μου Ντίνος Α. και η σχέση του Δήμητρα, ο παιδικός μου φίλος Σταύρος Γ. η σχέση του Ματίνα και οι αδελφοί Μαρία Κ. και Διαμαντής Κ. Αυτούς τους μνημονεύω γιατί είναι φίλοι μου ΠΟΥ ΤΟΝ ΗΞΕΡΑΝ ΦΥΣΙΚΑ αλλά οι ευχαριστίες προς αυτούς είναι κάτι που βγαίνει από την ψυχή μου.
ΛΙΓΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ...
Ήταν πατέρας από τους αξιότερους οικονόμος νοικοκύρης με απόσταση σωστή (χωρίς να είναι φίλος με τα παιδιά του... ευτυχώς δεν έζησα τέτοιες μπούρδες) με ένα άγνωστο δικό τους ερωτικό χώρο με την μητέρα μας που δεν μας απασχόλησε ποτέ. Ήταν για μένα ο πνευματικός οδηγός, για δύο τρία σημαντικά θέματα όπως η αγάπη για τους κατατρεγμένους, το φιλελεύθερο πνεύμα της κριτικής. Ως εδώ. Τα υπόλοιπα ήταν προσωπικές κατακτήσεις μου και που ο πατέρας στάθηκε κριτικός και επιθετικά ενάντιος, ΩΣΤΟΣΟ ΜΑΣ ΕΔΕΝΕ ΒΑΘΥΤΑΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ.
Υπήρξαμαι ιδεολογικά σε εχθρικά στρατόπαιδα, εκτός από τρια χρόνια. Γνώστης των αδυναμιών μου και των παθών μου στάθηκε κριτικός απόμακρος ωστόσο ΠΑΝΤΑ στις δύσκολες της ζωής μου ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ. Με λίγα λόγια δεν με έπνιξε ποτέ με το εγώ του και πάντα είχε σταθερά τις δικές του απόψεις για μένα, όπως φυσικά και εγώ.
Τέλος θέλω να πω ότι στάθηκα κοντά του τον τελευταίο χρόνο. Αφιερώθηκα και του συμπαραστάθηκα με χαρά. Έτσι μπορώ να πω στον εαυτό μου ότι είμαι ικανοποιημένος που "απόλαυσα" το τέλος του.
Θα ήθελα όμως να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και στην τέως σχέση μου την ιατρό Νίκη Λ. που στάθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα κοντά μου ΚΑΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ. Τις εύχομαι μια λαμπρή καριέρα και ένα πλήρης χαράς βίο.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ Η ΜΕΣΗ ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ
Άνοιξα την πόρτα και η νονά μου στο βάθος της κρεββατοκάμαρας, σήκωσε το χέρι και αυτό κινήθηκε χωρίς αντίσταση προς τα κάτω. Ήταν το τέλος μιας ζωής, τέλος που δεν κατάλαβε η μητέρα μου, η οποία κοιμόνταν αγκαλιά μαζί του και είχε σηκωθεί για να πιεί καφέ, γιατί μετά από δύο μήνες ο πατέρας κοιμόνταν λίγο παραπάνω... ενώ η αδελφή μου στο δίπλα δωμάτιο είχε λαγοκοιμηθεί. Για πρώτη φορά βίωσα εκ του συστάδην το νεκρό κορμί. Αισθάνθηκα για πρώτη φορά το κρύο που είναι το αντίθετο της ύπαρξης. Το κρύο του νεκρού δεν είναι μια γενική ακαριαία διαδικασία... Προχωρά από τα άκρα και στο τέλος η θερμότης φεύγει τελευταία από το στήθος την κοιλιά... Ωδυνηρόν...
Στην Αφρικανική Αιθιοπία το 1917 στην Αντίς Αμπέμπα γεννιόταν ο υιός της Ελένης και του Αριστείδη Λάμπρου. Για λόγους επιχειρηματικούς το αντρόγυνο μεταφέρετε στην Αλεξάνδρεια. Η πόλις είναι κυριευμένη από χολέρα. Οι νεκροί είναι χιλιάδες. Σε ένα τρίστατο ένα μωρό βρήσκετε κάτω κλαίγοντας. Ο Έλληνας Κώστας (άγνωστο επίθετο) κοντοστέκετε και το πιάνει στα χέρια του. Οι παπούδες μου ονομάζουν το παιδί Στυλιανός και Κώστας ενώ νονός γίνετε ο Κώστας... προς τιμή του Έλληνα με την ελπίδα ότι θα γλυτώσει από την χολέρα. Προληπτικό φάρμακο το ακατέργαστο πετρέλαιο...
Το μικρό παιδί ανάμεσα σε άλλα παιδιά της οικογένειας, θα ζήσει ως το 2009 ενώ δύο άλλα άφησαν τα μικρά τους κοκκαλάκια στο τρίστατο για να τα μαζέψουν οι μεταφορείς χολεριασμένων πτωμάτων...
Οι εποχές ήταν ταραγμένες. Η οθωμανική αυτοκρατορία διαλύονταν. Οι εθνικισμοί ήταν στα ντουζένια τους. Στην Αλεξάνδρεια οι Έλληνες μεγαλουργούσαν. Η οικογένεια είχε εργοστάσιο τσιγάρων. Πλούσια οικογένεια...
Ο Βενιζέλος καλεί σε πανστρατειά. Η Ελλάς των πέντε Ηπείρων και των πέντε θαλασσών (σωστά τα λέω?). Οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας πουλούν τα πάντα... Ονειρεύονται μια μεγάλη πατρίδα για μια αυτοκρατορία Ελληνική.
Στο πλοίο συνοστίζετε η οικογένεια και ο μκρός Στέλιος... Καταλύει στην περιοχή της Κύμης στην Εύβοια και ο παπούς ζώνετε τα όπλα. Ένδοξες πορείες ενάντια σε μια αυτοκρατορία που καταρρέει..
Όλα φαίνονταν εύκολα... Ένα βόλι στα πλευρά και ο πνεύμονας λαβώνετε... Σύντομα επιστρέφει πάει στο χωριό και πεθαίνει. Μόνοι στο Μονόδρι μια φτωχή απροστάτευτη οικογένεια. Κλάμα οδυρμός. Έρχετε η καταστροφή των ελπίδων ...
Νέα καραβάνια εξαθλιωμένων γεμίζουν την ήδη μεγαλύτερη Ελλάδα κατά εκκατομύρια. Χάνετε και ο Γιώργος μαθητής μικρός... Από τα πέντε παιδιά μένουν δύο. Φτώχεια μεγάλη.. Και τότε η ζωή ξαναγεννιέται. Η οικογένοια που είχε μείνει στην Αιθιοπία ψάχνει μέσω αγγελιών στις πανελλαδικές εφημερίδες να βρει τις υπόλοιπες ρίζες. Κάποιος φέρνει τα καλά μαντάτα. Με το πλοίο της γραμμής η οικογένεια βρίσκετε στην Αθήνα. Φως βρήθηκε ο άνθρωπος που σαν Λάμπρου θα σώσει την χήρα και τα ορφανά. Πλούσια χρόνια. Λεόντιος, Γαλλικά, φαγητό, χρήμα σωστοί άρχοντες στην Κύμη. Ο πατέρας μου δεν έμαθε πολλά γράμματα ο αδελφός του ο συγχωρεμένος ο Χρήστος ρούφαγε τα πάντα... Στρατιωτικό στα 1937... Απολύετε και ξαναβρήσκετε ντυμένος στρατιωτικά.... Ελληνοαλβανικός πόλεμος μάχες ηρωικές άμυνες και επιθέσεις... Όλα καταγεγραμμένα στις ιστορίες που μου μετέφερε μικρός σαν παραμύθια...Τραυματίας από χειροβομβίδα μεταφαίρετε στην Αθήνα... Κατάρευσις... Λαβωμένος με τα πόδια βαδίζει προς την Κύμη... Από επάνω τα στούκας... Νικητής του πολέμου ενάντια στον Ιταλικό φασισμό και ηττημένος από τον Χιτλερισμό... Οι Ιταλοί μπαίνουν στην περίεργη Κύμη παρελαύνοντας.... Ο Πατέρας γίνετε καπνιστής...
Η πείνα μεγάλη. Η αστική Κύμη και οι εργάτες της που δεν ασκούν κανένα γεωργικό επάγγελμα λοιμοκτονεί... Πεθαίνουν από την πείνα. Οι χωριάτες οι καταφρονεμένοι από το μικρό Παρίση δηλαδή την Κύμη παίρνουν το αίμα τους πίσω... Πουλούν ζωή αγοράζοντας χτήματα σπίτια ΤΑ ΠΑΝΤΑ... Όλεθρος πείνα παιδάκια τυμπανισμένα...
Συνάντησις του ΕΑΜ ... Τους καλούν επιφανείς προύχοντες του χωριού και της εκκλησίας... Δύο εβδομάδες μετά γίνονται ενάντιοι... Ο πατέρας σταθερά εμπνευσμένος από τις φιλελεύθερες ιδέες του πατέρα του αντιτίθετε στον αριστερό λόγο του ΕΑΜ. Φεύγει την ώρα που ο μορφωμένος της οικογένοιας ο ριψοκίνδυνος Χρήστος βγαίνει στο βουνό... Γίνετε κομμουνιστής ο αδελφός... Ο πατέρας μένει πίσω φυλάει την μάνα... Ο Χρήστος γίνετε ύμνος στα βουνά και τις πόλεις της Εϋβοιας... Συλλαμβάνετε από τους Γερμανούς και στέλνετε αιχμάλωτος στην Γερμανία και καταλήγει να ξεθάβει πτώματα Γερμανών από τις καταστροφικές επιδρομές των συμμάχων...
Ο πατέρας κατατάσετε ξανά στα χακί. Αυτή την φορά στα τάγματα ασφαλείας. Στόχος να αφήσουν ήσυχη την οικογένεια οι δεξιοί και να σώσει τον αδελφό του... Νέος πόλεμος... νέες οδύνες... Και μετά απελευθέρωσις ο ψειριασμένος αδελφός επιστρέφει σκελετός σωστός... εμφύλιος ... διωγμοί... Ο Χρήστος κοιμόταν τα βράδυα στην ύπαιθρο... Οι χίτες κυνηγούσαν τους πάντες... Ο πατέρας εκεί αντικομμουνιστής ΑΛΛΑ ΑΔΕΛΦΟΣ, τον υπερασπίζετε ηθικά και υλικά... Κεντρώος...
Γίνονται άντρες πλέον αποκτούν επιχειρήσεις... Σχολές χορού σχολές ραπτικής και αντιπροσόπευση την SINGER ξέρετε των ραπτομηχανών...
Όλη η Ελλάδα ράβει... Η ζήτησις μεγάλη... Συνεταιρισμός με τον θείο στην Αθήνα εργοστάσιο παραγωγής Πορσελάνικων πιάτων κλπ ποτήρια ΙΩΝΙΑ... Ο πατέρας αγοράζει μηχανή μεγάλου κυβισμού... Παίρνει τον δρόμο προς την παραλία της Κύμης και μια ελιά τον καθηλώνει ένα χρόνο στο κρεββάτι...Κατάρευσης... Τα πήρε όλα ο θείος... Κατασχέσεις πείνα.. Η μάνα που δάνειζε στον Μητροπολίτη Καρυστίας τα σερβίτσια της στον Φωστήνη.... πεινάει... Η αδελφή μου δεν έχει τίποτα να φάει μικρή... ΟΙ τραπεζομένοι στις δεξιώσεις της Κύμης φευγάτοι... Ένας μόνο έβαλε κάτι στην τσέπη...
Μετανάστης στην Αμέρικα πιά...Νυχτερινός λατζέρης στην μπάρα του θείου... Αγοράζετε ένα σπίτι εκεί που όλα ήταν χαμένα... Συλλαμβάνετε σαν παράνομος απελαύνετε και τσουπ να πάμε στην ΑΘήνα... Μια καλύτερη ζωή όχι πιά εδώ που μας χάλασαν οι συνθήκες την ζωή... Γεννιέμαι...
Είκοση ημερών στο υπόγειο των Αθηνών και οι γονείς θυρωροί... Ο θείος Χρήστος ναυτικός ... λαδάς για να ζήσει την δική του οικογένεια... Από κομμουνιστής γίνετε αντικομμουνιστής και ΕΡΕ γιατί λέει οι Εβραίοι κρύβονται πίσω από τον κομμουνισμό... Η δεξιά Κύμη τον αποδέχετε.... εντός εισαγωγικών...
Ο πατέρας εδώ πιστός στην Ένωση Κέντρου στον Γεώργιο Παπανδρέου...
Ο πατέρας όταν έπεσε η χούντα και ήρθε ο Καραμανλής φρύαξε... Με μια προκήρυξη του ΠΑΚ στα χέρια... Αντρέας... Ο ΈΡΩΤΑΣ ΤΟΥ... η συνέχεια των φιλελεύθερων των Κεντρώων... Το ΠΑΣΟΚ η μεγάλη του αγάπη ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ....
Νέα σχέδια επιχειρήσεων... Μανάβης... Όλα καλά... ξανά όμως η ατυχία τον κτυπά... Αιτία μια πατάτα... Την πατάει σπάει το πόδι... Ο γράφων παρατά το σχολείο και γίνετε μανάβης... Τρεις το πρωί ξυπνιός στην λαχαναγορά... Αμούστακος στα καθήκια της νύχτας... Πίκρα... που και που η μάνα ερχόταν μαζί... Κούρασις... Μια ελιά στην Κύμη και μια πατάτα στην Αθήνα τον κατέστρεψαν...
Επιστροφή στο μαγαζί μανάβικο του πατέρα και η πρώτη εβδομάδα σημαίνει έντονος τσακωμός... Εδώ οι ντομάτες εκεί τα αγγούρια... Τα ζάβω κάτω και πάω μακριά σε άλλο μανάβη υπάλληλος... Αριστερός ο μανάβης και Τροτσκιστής... Τα πάμε καλά... Κάθε Σάββατο βγάζουμαι πάγκο στην λαική... Τι υπέροχο πράγμα η λαική τότε... Φωνές γέλια...
Ωστόσο ο πατέρας μαζεύει γραμματόσημα... Φιλοτελιστής μανιώδης... Από τα 65 που βγήκε στην σύνταξη ως πριν 15 ημέρες 10 και 15 ώρες αφιερωνόταν στην αγάπη του.... τα γραμματόσημα...
Για την σεξουαλική του ζωή δεν ξέρω τίποτα... Ωστόσο πριν δέκα χρόνια είχα αφήσει τον σκύλο μου για φύλαξη στους γονείς μου... Και πηγαίνοντας να ανοίξω για να πάρω την Νάνσυ άκουσα γνωστούς ήχους... Άρα ενεργοί ως τουλάχιστον τα 83 του. Μετά δεν ξέρω... Αναφαίρομαι σε αυτό γιατί πάντα ήταν κάτι που μου ανέφερε. Ο άντρας πρέπει να φέρνει χρήματα και να έχει πλήρως ικανοποιημένη την σύζηγό του. Πάντα μου μίλαγε ενάντια στο χαμομήλι που είναι κακό για τους άντρες ενάντια στο μαρούλι κλπ.
Τελειόνοντας θέλω να πω ότι ο πατέρας μου ήταν με λίγα λόγια φιλελεύθερος αντιδεξιός, άθεος (δεν αναφέρθηκε ποτέ στο τέλος της ζωής του σε τέτοια θέματα και η οικογένοιά μου προς τιμή της δεν ζήτησε καμμιά μετάληψι και αναφορά σε παπάδες...) , αντικομμουνιστής ερωτευμένος με την Κύμη φιλοτελιστής αλληλέγγυος με τους αδύναμους ενάντια στην εργατική τάξη και αντιπαναθηναικός (δεν έμαθα ποτέ τι ομάδα ήταν..).
Όταν ήταν ΩΡΑΙΟΣ αρενωπός στο φέρετρο του έβαλα τις οδοντοστοιχίες του κάτω από το μαξιλάρι και τα δύο ζευγάρια γυαλιά.
Αισθάνομαι υπερήφανος που είχα ένα πατέρα που δεν με κανάκεψε που μου απαγόρευε να τον λέω μπαμπά αλλά μόνο πατέρα...
Γιατί ήταν ένας άνθρωπος σταθερός στις ιδέες του που διαφωνούσα έντονα μαζί του αλλά υπήρχε μια ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ

Σκέψεις "επί παντός επιστητού και αδιαφόρου γεγονότος..."

Μπαρότσαρκα...

Το προηγούμενο Σάββατο, καταστεναχωρεμένος ζήτησα να βγω με τον φίλο μου τον Ν.Α. Σκοπός μια μπαρότσαρκα και η απομάκρυνσις από ψυχολογικές έννοιες που με κατατρώγουν εδώ και καιρό...
Η βραδυά εξελίχθηκε υπέροχα, περιείχε αρκετό γέλιο αστεία και προβληματισμούς...
Ωστόσο ωφείλω να σας πω την γεωγραφική περιοχή που εκινείθημεν. Ήτο εις το ιστορικόν τρίγωνο που μια ζωή με κάνει να απολαμβάνω ....
Πλ. Μαβίλη, Σκουφά και περιοχή Χίλτον....
Τρεία μπαρ με ένα κοινό παρονομαστή... ΆΘΛΙΑΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΑΛΚΟΟΛ...
Μάστιγα για το μυαλό και την σωματική ακεραιότητα νέων μεσήλικων και ηλικιωμένων... Οι κύριοι ιδιοκτήτες φροντίζουν να έχουν άθλια ποτά αλλά υπέροχη μουσική, καλλίγραμας νεαράς όπου δήθεν .... έχεις ελπίδες ....φρούδες... και άθλιες εξαερώσεις... Αλλά τι τα θες κανείς δεν θέτει το ζήτημα των καθαρών ποτών... Όλα στο έλεος ενός άγνωστου θεού...


Τι υπέροχος λαός αλληλεγγύης....
Στην γειτονιά μου υπήρχε ένα υπέροχο νεοκλασικό κτήριο που στέγαζε μια από τις καλύτερες ταβέρνες των Αθηνών που λειτουργούσε μεσημέρι βράδυ. Ορδές ανθρώπων έρχονταν από τα πέρατα της γης (ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΛΑΚΑ ΕΡΧΟΝΤΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΜΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΕΤΡΩΓΑΝ ΕΜΕΝΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΦΕΥΓΑΝ... μου έτυχε να γνωρίσω ζευγάρι πλουσίων που ήρθαν για την ταβέρνα από την Ν. Υόρκη ).
Αυτή η ταβέρνα εξεδιόχθηκε αυτήν την εποχή για να ισοπεδωθεί το κτήριο και να γίνει μια νεόδμητος πολυκατοικία....
Ωστόσο αυτό που σηνέβει στην μητέρα μου ήταν τρομερό και με έκανε ΥΠΕΡΗΦΑΝΟ. Κλείνοντας η ταβέρνα (η οποία μεταφέρθηκε σε κοντινή συνοικία) ο εργοδότης που μας προσέφερε υπέροχα φαγητά... εθεόρησε καλό να αφήσει άνεργο το αλλοδαπό προσωπικό... Ένας καλός Πακιστανός που μας έφερνε το φαγητό σπίτι προχτές ΚΤΥΠΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΝΑΣ ΜΟΥ και εζήτησε ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΠΕΙΝΟΥΣΕ...
ΤΟΝΙΖΩ ΟΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΥΤΟΣ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΡΩ ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ ΔΟΥΛΕΥΤΑΡΑΣ και σοβαρός άνθρωπος... Μάλιστα σε μπαρ που συνήθως πηγαίνω συχνά έχει τύχει να πιούμαι και κανένα ουισκάκι. Που σημαίνει ότι δεν ήταν ένας πρωτόγονος οπισθοδρομικός άνθρωπος (ΟΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ)
Το θέμα που θέλω να σας πω είναι μια εκ των δύο συγγενών μου ανταποκρίθηκε θετικά στην κραυγή αγωνίας του ανθρώπου αυτού και συνέδραμε οικονομικά...
Είμαι ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ που είμαι παιδί μιας Ελληνίδας εργάτριας (συνταξιούχος του ΙΚΑ) που έχει ψηλά την σημαία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας...
Θέλω να πω ότι κάποτε ήθελα να γράψω ένα σημείωμα για τα ΚΑΛΑ εστιατόρια των Αθηνών που δεν καταστρέφουν το στομάχι μας... Αυτό θα ήταν το νούμερο δύο... Αλλά αν είναι να μην καταστρέφει το στομάχι μας και να καταστρέφει τους εργαζόμενούς του .... ΝΑ ΚΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΛΙΘΗΣ .... Του εύχομαι να αποτύχει και να καταστραφεί... Ατυχώς όμως ... έχει τόσο καλή κουζίνα που είναι νομοτελειακή η επιτυχία του...

ΛΕΤΕ .... ΜΠΑ..... ΙΣΩΣ....

Μια μικρή απόπειρα επιστροφής... θα δείξει...
Η προσπάθεια γίνετε για όλους σας, για δύο τρεις φίλους φίλες που με παρότρυναν ... δια ζώσης.... και φυσικά ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΜΟΥ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ....

Ασυναρτησίας το αδιέξοδον

Στα όνειρα που κάναμε εμπρός από το Μαυσωλείο των θερινών ονείρων,
βγάζω την κίτρινη κάρτα μου.
Γιατί κοίταγα την ουσία, κοίταγα με επιμονή το μέλλον,
που όμως έστρεψε κυκλικά τα οπίσθια,
στις αυθύπαρκτες χαρές μου.
Και ο πλάνητας αστέρας χάνετε στα χιλιόμετρα,
των απίστευτα κενών λέξεων
που πλάθει ο γήινος ποιητής.
Μικρό μου χρυσάνθεμο με άρωμα Βενεζουελάνικης ορχιδέας,
ξέρετε αυτές που μυρίζουν από οκτώ εκτάρια απόσταση....
μικρή μου ορχιδέα πόσο είστε μαγευτικά σατράπισσα
Αδιέξοδη, λησταρχίνα
Φρετνίτης έχει καταλάβει τα πάτρια εδάφη.
Και εγώ βαριέμαι απίστευτα.
Η άνοιξις δεν με ακουμπά.
Πτώμα κείμαι εδώ στην παραδοχή του κενού χώρου.
Φιλτάτη Ευανθία, ένα περγαμόντο περικαλώ.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΙΟΥΜΑΙ.... ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ BLOG ΜΕΧΡΙ ΝΕΩΤΕΡΑΣ

αυτό ήταν...
έκλεισα τον κύκλο μου...
αύριο μεθαύριο μπορεί να σας ξαναδώ...
8α γράφω σε εσάς αλλά εδώ πάπαλα...
δεν έχει νόημα....
θα μου λείψετε...
ωστόσο κάτι θα κάμνω...


τι?
δεν ξέρω...
Ευχαριστώ τον άνθρωπο που μου γνώρισε τα blog
Ευχαριστώ όλους αυτούς που μου γράψανε.
Ευχαριστώ όλους όσους με εκνεύρισαν.
Που τους εκνεύρισα.

Θα τα ξαναπούμε... Ελπίζω...

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΤΕΛΟΥΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΩΝ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΚΟΛΕΟΠΤΕΡΩΝ....

Εύχομαι οι έρωτες να σας φωτίζουν

Εύχομαι να με ξανασυναντήσει η ΑΓΑΠΗ

Εύχομαι να έχουμε υγεία....


ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ....