ΓΙΟΡΤΑΡΑ ΗΜΕΡΑ...
Πως τα φέρνει η ζωή, βρε παιδί μου. Άσχημο πράγμα να είσαι στοιχειό, βρυκόλαξ και τα συναφή ευγενή επαγγέλματα. Εκτός του άγχους για τροφή, έχεις και τις μνήμες...
Μια ημέρα που λέτε Μεγάλη Παρασκευή ήταν, είχα λουφάξει απάνω στα αετώματα της Ακροπόλεως... Και πωπω... Τι βλέπω... Αισθάνομαι ακόμα και εγώ, ο χτικιάρης, ανατριχίλα. Μα που ηκούσθη... Βρυκόλαξ ανατριχιάζων.... Που ηκούσθη...
Που λέτε, μέσα στον ύπνο μου, ακούω φωνές κακό... Πωπωπω... Λες να με πάρουν επάνω ψηλά που είμαι χαμπάρι; Μπα !!!
Ακίνητος, παγωμένος σαν σε λίθαργο έβλεπα, παρατηρούσα, ζήλευα και απολάμβανα τις στιγμές...
Είναι αλήθεια, ότι δεν είμαι και κανένας καλός συγγραφεύς. Ο κάματος εργασίας προς ανεύρεσην αιμάτινης τροφής με κατατρώγει. Οπότε ας αφήσω τους κατάλληλους να περιγράψουν τις στιγμές, όπως μας τις διέσωσε το θεσπέσιο βιβλίο 'ΤΑ ΚΑΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ" των εκδόσεων ΚΑΚΤΟΣ του Αχιλλέα Β. Χατζόπουλου.:
".. Καφενείο ο .... Παρθενώνας
Είναι δύσκολο να γ΄πινει πιστευτό, αλλά για μία και μοναδική φορά στην ιστορία ο Παρθενώνας χρησιμοποιήθηκε ως.... καφεστιατόριο όπως αφηγείται ο Ουίλλιαμ Μίλλερ στη μελέτη του Τα πρώτα έτη των νεωτέρων Αθηνών. Εκείνη τη μέρα η τούρκικη φρουρά εγκατέλειπε "δια παντός" την Ακρόπολη.
Τη θέση της θα έπαιρναν οι Βαυαροί στρατιώτες υπό τον αντισυνταγματάρχη Χερμπστ. Ο εν λόγω κύριος ήταν εκείνος ο οποίος αποφάσισε να δοθεί αποχαιρετιστήριο πρόγευμα στον τελευταίο Τούρκο διοικτηή "εν τω Παρθενώνι"...
Ακολούθησε ο καφές, ο αργιελές και εισπνοή οπίου από καπνοσύριγγες.
Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με περιγραφές του Poujolat, του Giffard και του Κόχραν, στην Αθήνα υπήρχαν μόνο τέσσερα "ανωκοδομημένα δημόσια κτίρια σημασίας τινός" δηλαδή, "το νομισματοκοπείον, οι βασιλικοί σταύλοι, εν νοσοκομείον και εις στρατών..."
Ναι παίεδες. Έτσι έγιναν τα πράγματα παράδοσης παραλαβής. Τώρα οι Οθωμανοί να σας πω ένα μυστικό... Μέσα στην ξευτίλα ήταν. Πένητες, ρέμπελοι ψωραλέοι... Αλλά φρουροί. Αν πήραν τώρα και τίποτα δωράκια φεύγοντας; Τι να πω. Ίσως. Ήμουν καταπαγωμένος και λαθροκοιμώμουν. Αλλά εκείνη, η μπόχα του όπιου, ακόμα στα ρουθούνια μου είναι. Ξέρετε εμείς οι βρυκολάκοι με τους καπνούς δηλαδή με τις φωτιές.... δεν....
Και τώρα θα μου πείτε... "Μα τούτο δεν έχει τίποτα το ηρωικόν, το επικόν". Σωστά. Άλλο ο πόλεμος άλλο οι συμφωνίες παραδόσεως παραλαβής. Ένας στρατός φεύγει αλλά μέχρι να μπει ένας νικητής η τάξις πρέπει να εγγυηθεί. Μην πέσουμε στην αναρχία. Έτσι κάνουν οι μεγάλοι νικητές και ηττημένοι...
Τώρα για επινίκια και τα τοιαύτα έχουν γραφτεί πολλά. Εγώ ήμουν ένα ζωντανό πτώμα και την έπεσα για νάνι... Το βράδι είχα μπανίσει ένα τρυφερούδι πλάσμα, μπάνικο, με λαιμουδάκι φίνο...
Και μην με κατηγορήσει κανένας για όπιο και τα τοιαύτα... Έχετε ακούσει βρυκόλακα να αντέχει τον καπνό; Ανίδεοι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
λαλατε