ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ...

ENTAΞΕΙ ΠΑΙΔΕΣ.... ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ...
ΟΥφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ

ΣΩΘΗΚΑΜΕεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε



........ ΩΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ.....

Ο γάμος του καραγκιόζη και η κρίση του συστήματος

Το ότι ο Ελληνικός καπιταλισμός ευρίσκετε εις μιαν κορυφαίαν κρίσην αυτό είναι παντελώς επικυρωμένο εξ όλων των πλευρών.
Άλλοι θα την ερμηνεύσουν (την κρίσην εννοώ) ότι εξεκήνισον και οφείλετε εις τους δημοσίους υπαλλήλους, άλλοι ότι ωφείλετε εις το Εβραικόν λόμπυ το οποίον μας έχει στο στόχαστρον, άλλοι ότι οι παπάδες και η θρησκεία είναι η γεννήτωρ αιτία.
Γενικώς θα έλεγα ότι ΚΡΙΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΣ ΑΤΙΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΑΠΑΣΑΝ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.
Αυτό που κάποιος λούμπεν μορτάκος του 1900 θα έλεγον ΒΑΡΑΜΕ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ.

Τω όντι. Είναι πασιφανής και εκνευριστική η κουβέντα που αγκαλιάζει όλες πλέον τας συζητήσεις εις άπασαν την Ελληνικήν επικράτειαν.
Τα έφαγον τα μπικικίνια οι αμαρτωλοί πολιτικοί.... Και ερωτών κάθε σώφρων πολίτης ... Μα οι έχοντες την οικονομικήν ευρωστίαν δεν ΕΠΕΒΑΛΛΟΝ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΝ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑΝ ΤΟΥΣ.....??
Φταίνε οι ναύτες του αντιτορπιλικού ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ??? Απαξιών εις απάντησιν....


Ωστόσο θα πω το ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΞΗΓΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΛΩΧΕΥΟΥΝ....

Είναι απίστευτον πλέον, εξοργιστικά οφθαλμοφανές πόση μεγάλη επίθεσης δέχετε η Εκκλησία της Ελλάδος ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ με ειλικρινά """"ακατανόητες """"" χιχι προθέσεις....
Από την μια λοιπόν οι τράγοι (από μικρός άθεος) αναγορεύονται ωσάν οι καταστροφείς της Ελλάδος ...
Είναι έτσι?
Ε ΟΧΙ ΔΑ.......... ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
Είναι μέρος του προβλήματος ΣΑΦΩΣ διότι ωσάν πεκινουά ή ροτβάιλερ (αναλόγως) πίπτουν εις το σαρκίον του Ελληνικού λαού... αλλά ΈΛΕΟΣ ΠΙΑ το να αναγορεύεις το κοπρόσκυλο ΩΣΑΝ ΟΔΗΓΩΝ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.... ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΩΡΙΑ... Ή ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΕΥΘΕΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΕΧΝΙΕΝΤΩΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΩΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΩΔΗΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΑΟΝ ΕΙΣ ΨΕΥΔΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΟΥΣ ΟΧΤΡΟΥΣ...


ΣΗΜΕΡΙΣ ΕΝ ΕΙΣΙΝ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΤΟΥΤΗΝ




ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΙΝ Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΟΧΤΡΟΣ....


ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΟΧΤΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΕΚΧΕΡΣΩΣΕΩΣ ΔΑΣΩΝ, ΟΙ ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΙ ΙΑΤΡΟΙ ΓΥΨΑΔΩΡΟΙ ΑΛΙΕΙΣ ΠΤΩΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΞΑΓΩΓΕΙΣ ΣΑΦΡΑΝ



ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΙ... ποίοι???? φυσικά οι......


ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ.......

ΈΚΤΑΚΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ....

Από εχτές 2 Φεβρουαρίου 2010 οι γνωστές δυνάμεις που θέλουν να ισοπεδώσουν τους εργαζόμενους κήρυξαν την μάχη.
ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ....
Αρχιστράτηγος των επιβούλλων ο εναπομείνων υπαλληλίσκος των λαοπλάνων Παπανδρέιδων ο Γ. Παπανδρέυου...
Πίσω τους κάτι Σαμαράδες και Καρατζαφέρηδες....
Χρηματοδότες των εχθρικών ασκεριών ΣΕΒ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΚΑΙ ΣΟΥΛΑΤΣΑΔΩΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΜΠΕΤΑΤΖΟΕΜΠΟΡΟΙ κατασκευαστές...

ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΣΕΙΡΕΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ 1974 2010 ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ ΑΓΚΩΜΑΧΟΥΝΤΕΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΝ ΣΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ...

ΚΑΘΕ ΑΠΟΥΣΙΑ ΔΗΛΩΝΕΙ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟ

ΚΑΘΕ ΦΟΒΙΑ ΘΑ ΤΙΜΩΡΕΙΤΕ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΤΟΥΤΗ ΜΑΧΗ ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ...

Η επανεμφάνηση του Γ. Ρωμανού

Είναι αλήθεια ότι ξανά από χρόνια πολλά........... ξαναεμφανίζετε στην Πλάκα ο Γ. Ρωμανός.
Από έφηβος έψαχνα παντού για κασσέτες δίσκους (τα οποία εχάθηκαν στις πολλές μετακομίσεις....)
Είναι για μένα η ωραιότερη φωνή. Ο γλυκίτερος ερμηνευτής. Η προσωποποίηση της ελληνικής ψυχεδέλειας.
Ας θυμιθούμε ξανά μερικά άσματα..


Η πρώτη επανεμφάνησις μετά από 39 χρόνια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! στο ΖΟΟΜ.... είμαστε τόσο τυχεροί που σε ξαναακούμε κε Γιώργο..




ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥΣ.... ΠΟΣΟ ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ
>



Ένα μαγικό κομμάτι...




Το αγαπημένο μου τραγούδι .... θυμάμαι ξεκίνησα να τον ακούω κάποτε το 1977 νομίζω στην πρώτη μου εργασία ... Α ρε Μοναστηράκι ... πόσα παπούτσια χάλασα ψάχνοντας στοιχεία...




Μα αν αυτό δεν είναι ΎΜΝΟΣ" στην ψυχεδέλεια.....





Δύσκολο αντιεμπορικό .... ένα από αυτά που λέμε... τι πίνεις και δεν μας δίνεις...




ένα ακόμα σύγχρονο...




νιόνιος και γιώργος




ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΜΕ ΜΙΑ ΣΕΜΝΗ ΣΕΜΝΟΤΑΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ που μεγαλώσαμε με αυτό...
ξανά Νιόνιος και Γιώργος





Εάν η ξενιτειά δεν μας είχε φάει τον Γιώργο Ρωμανό... ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα...
Ίσως όμως η αύρα που μας ξαναφέρνει μετά από τόσα χρόνια.... θα μας ξαναφέρει την γλυκίτητα που χάσαμε...

ΜΙΑ ΜΠΟΜΠΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΑΞΕΙ ?? το αδιέξοδο της ατομικής τρομοκρατίας...

Επιστρέφοντας από το γυμναστήριο μου είπε η μητέρα μου ότι μια βόμβα εξεράγη στην βουλή των "Ελλήνων".
Ειδα στην ΝΕΤ τις σκηνές και άκουσα τον ισχυρό κρότο της στην τηλεόραση.
Ακόμα μια φρενήτιδα, ένας σπασμός μιας επώδυνης ΠΕΡΙΟΔΟΥ που κυοφορείτε στην χώρα μας.
Οι τάξεις τα στρώματα οι πρωτοπορίες τους βρίσκονται σε μια φάση ΕΚΡΗΚΤΙΚΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΛΥΣΕΩΝ και όλους τους έχει καταλάβει μια τρομερή αγωνία εμπρός στις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ που αργά ή γρήγορα θα ΕΚΚΙΝΗΣΟΥΝ.
Εκτός εάν οι εργαζόμενοι "αυτοκτονήσουν" απαμπολόντας δικαιόματα και θέσεις πολιτικές συσπειρωμένη πίσω από την αστική τάξη με στόχο αύριο... μεθαύριο .... όταν διάβολε τελέψει η κρίση να ξερογλύψει το κόκκαλο που θα τις πετάξουν τουρλώνοντας την πεινασμένη της κοιλιά... (στις ιμπεριαλιστικές χώρες σαν την Ελλάδα δεν είναι παράξενα τέτοια φαινόμενα...)
ΕΊΔΩΜΕΝ...
Εμπρός στις επώδυνες ΒΙΑΙΕΣ ταξικές συγκρούσεις που έρχονται κάθε ένας προετοιμάζετε ΌΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ... Οι Καπιταλιστές οι φασίστες (δες προσπάθεια πυρπώλησης Συναγωγής στα Χανιά...) οι αριστεροί οι συνδικαλιστές οι αναρχικοί και οι ατομικοί τρομοκράτες κάτω από διάφορες ονομασίες.
Ξεκινώ την ανάλυσή μου ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΌΤΙ ΌΛΑ ΤΟΥΤΑ ΕΙΝΑΙ "ΑΓΝΑ" και ότι δεν εμπλέκετε το κράτος οι μυστικές του υπηρεσίες διάφορες φράξιές του κλπ.... κλπ...
ΌΠΟΙΟΣ ΒΑΛΘΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕΡΛΟΚ ΧΟΛΜΣ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΠΟΥΑΡΩ.... μαύρο αδιέξοδο θα τον φάει...
Το μπλογκ μου έχει ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ τις βόμβες τις νιτρογλυκερίνες κ.λ.π...
Σαν συνεισφορά έχω να θέσω υπ' όψιν σας το υπέροχο κείμενο του Λ. Τρότσκυ για την ατομική τρομοκρατία.
Εγώ σαν εργάτης ένα έχω να πω .... ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΖΟΡΟ ΝΤΑΒΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΟΥ....
ΑΝ ΜΙΑ ΜΠΟΜΠΑ ΑΡΚΟΥΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Ή ΈΝΑ ΌΠΛΟ διακόσια χρόνια τώρα θα τους είχαν σαρώσει τους πλούσιους... Αμ δε....
ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ ΓΚΟΥΡΟΥ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ....
ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΝΤΑΒΑ ΖΟΡΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΜΑ ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΤΕ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΑ ΕΞ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΑΣ


ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥΤΟ ΤΟ "ΕΚΛΕΨΑ ΑΠΟ ΈΝΑ ΣΙΤΕ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΦΩΝΗ. Ευτυχώς γιατί θα έψαχνα σε βιβλία θα δακτυλογραφούσα.... Μεγάλη ευκολία το κλέψιμο.

Λέον Τρότσκι : Μαρξισμός και Τρομοκρατία
Γράφει ο/η Λέον Τρότσκι
03.11.09
Ο ταξικός εχθρός μας έχει τη συνήθεια να παραπονείται για την τρομοκρατία μας. Τι εννοούν μάλλον μ΄ αυτό είναι ασαφές. Πολύ θα ήθελαν να βάλουν αυτήν την ταμπέλα σε κάθε δραστηριότητα του προλεταριάτου ενάντια στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, αποκαλώντας την τρομοκρατία. Η απεργία για παράδειγμα, είναι στα δικά τους μυαλά, η πρωταρχική μέθοδος τρομοκρατίας. Η απειλή για απεργία, η οργάνωση μιας πικετοφορίας από απεργούς, το οικονομικό μποϋκοτάζ ενός σκληρού ιδιοκτήτη που συμπεριφέρεται στους εργαζόμενούς του σαν σε σκλάβους, το διώξιμο ενός προδότη έξω από τις γραμμές μας, όλα αυτά και πολλά άλλα ακόμη τα ονομάζουν τρομοκρατία. Αν η τρομοκρατία έχει τέτοια χαρακτηριστικά και ιδιότητες ώστε κάθε πράξη που έχει σαν σκοπό να προκαλέσει το φόβο ή τη ζημιά στον ταξικό εχθρό να ονομάζεται ως τρομοκρατική, τότε ολόκληρη η ταξική πάλη δεν είναι τίποτα άλλο παρά τρομοκρατία. Και τότε το μόνο ζήτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι το εάν οι αστοί πολιτικοί έχουν το δικαίωμα να εξαπολύουν την πλημμυρίδα της υποτιθέμενης ηθικής τους αγανάκτησης ενάντια στην προλεταριακή τρομοκρατία, όταν ολόκληρο το κρατικό εποικοδόμημα τους με τους νόμους του, την αστυνομία του και τον στρατό του δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εποικοδόμημα καπιταλιστικής τρομοκρατίας.

Παρόλ' αυτά πρέπει να σημειώσουμε, ότι όταν μας προσάπτουν την κατηγορία της τρομοκρατίας, προσπαθούν - αν και όχι πάντα - να αποδώσουν σ' αυτή την λέξη ένα στενότερο και λιγότερο ασαφές νόημα. Η καταστροφή των μηχανών από τους εργάτες, για παράδειγμα, είναι τρομοκρατία με αυτή την αυστηρή έννοια της λέξης. Η δολοφονία ενός εργοδότη, η απειλή εμπρησμού ενός εργοστασίου ή η απειλή δολοφονίας του ιδιοκτήτη του, μια δολοφονική απόπειρα με το όπλο στο χέρι ενάντια σε έναν υπουργό - όλα αυτά είναι τρομοκρατικές ενέργειες με την πλήρη και αυθεντική έννοια του όρου. Ωστόσο, οποιοσδήποτε έχει την παραμικρή ιδέα για την αληθινή φύση της διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας θα πρέπει να γνωρίζει ότι αυτή πάντα αντιτάχθηκε σ΄ αυτού του είδους την τρομοκρατία και το έκανε αυτό με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο.

Γιατί;

"Τρομοκρατώντας" με την απειλή απεργίας, ή ακόμη και καθοδηγώντας μια απεργία, είναι κάτι που μόνο οι βιομηχανικοί εργάτες ή οι εργάτες γης μπορούν να κάνουν. Η κοινωνική σημασία μιας απεργίας στηρίζεται κατ΄ αρχήν, στο μέγεθος της επιχείρησης ή στον βιομηχανικό τομέα στον οποίο απευθύνεται και επηρεάζει και επιπλέον στον βαθμό στον οποίο οι συμμετέχοντες εργάτες είναι οργανωμένοι, πειθαρχημένοι και έτοιμοι για δράση. Αυτό είναι μια αρχή που ισχύει τόσο για μια οικονομική όσο και για μια πολιτική απεργία. Είναι μια μέθοδος αγώνα που προέρχεται άμεσα από τον παραγωγικό ρόλο του προλεταριάτου στη μοντέρνα κοινωνία.

Με απώτερο σκοπό την ανάπτυξή του, το καπιταλιστικό σύστημα χρειάζεται έναν μανδύα κοινοβουλευτισμού. Αλλά επειδή δεν μπορεί να απομονώσει το σύγχρονο προλεταριάτο σε ένα πολιτικό γκέτο, πρέπει αργά ή γρήγορα να επιτρέψει στους εργάτες να συμμετέχουν στον κοινοβουλευτικό αγώνα. Στις εκλογές ο μαζικός χαρακτήρας του προλεταριάτου και το επίπεδο της πολιτικής του ανάπτυξης - οι ικανότητές του που και πάλι καθορίζονται από τον κοινωνικό του ρόλο που όπως προείπαμε πάνω απ΄ όλα είναι ο παραγωγικός του ρόλος - εκφράζονται και εκεί. Οπως και στην περίπτωση της απεργίας, έτσι και στις εκλογές, η μέθοδος, ο στόχος και το αποτέλεσμα του αγώνα πάντα εξαρτώνται από τον κοινωνικό ρόλο και τη δύναμη του προλεταριάτου σαν τάξη.

Μόνο οι εργάτες μπορούν να καθοδηγήσουν μια απεργία. Οι μικροί χειρώνακτες τεχνίτες που καταστράφηκαν από τη βιομηχανική παραγωγή του εργοστασίου, οι αγρότες των οποίων το νερό των χωραφιών μολύνθηκε από τα εργοστάσια ή το λούμπεν προλεταριάτο που ψάχνει για λάφυρα ζητιανιάς, μπορούν να καταστρέψουν τις μηχανές, να βάλουν φωτιά στο εργοστάσιο ή να δολοφονήσουν τον ιδιοκτήτη του. Αλλά μόνο η συνειδητοποιημένη και οργανωμένη εργατική τάξη μπορεί να στείλει στις αίθουσες του κοινοβουλίου μια δυνατή εκπροσώπηση για να παλέψει για τα προλεταριακά συμφέροντα. Από την άλλη, αν θέλεις να δολοφονήσεις έναν επιφανή αξιωματούχο δεν χρειάζεται να έχεις οργανωμένες μάζες μαζί σου. Η συνταγή κατασκευής εκρηκτικών είναι εύκολα προσβάσιμη σ΄ όλους, και ένα όπλο Μπράουνιγκ μπορεί να αποκτηθεί οπουδήποτε. Στην πρώτη περίπτωση όμως θα είχαμε έναν κοινωνικό αγώνα του οποίου όμως οι μέθοδοι και οι σκοποί θα πήγαζαν αναγκαστικά από την ίδια τη φύση της προϋπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης. Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε απλώς μια εντελώς μηχανική αντίδραση παρόμοια παντού - είτε στην Κίνα γίνει είτε στη Γαλλία - πολύ εκρηκτική ως προς την εξωτερική της μορφή (δολοφονία, έκρηξη βόμβας κτλ) αλλά εντελώς ακίνδυνη όσο αφορά την λειτουργία του κοινωνικού συστήματος.

Μια απεργία, ακόμη και στην πιο ασήμαντη εκδοχή της, έχει κοινωνικές επιπτώσεις: το δυνάμωμα της εργατικής αυτοπεποίθησης, την ανάπτυξη του συνδικαλισμού και όχι σπάνια και μια βελτίωση στους όρους παραγωγής. Η δολοφονία ενός ιδιοκτήτη εργοστασίου παράγει αποτελέσματα αποκλειστικά αστυνομικού ενδιαφέροντος ή και μια αλλαγή κληρονομική στην ιδιοκτησία χωρίς καμιά κοινωνική σημασία. To εάν μια τρομοκρατική ενέργεια, ακόμη και μια "επιτυχημένη", θα ρίξει την άρχουσα τάξη σε σύγχυση εξαρτάται από τις συγκεκριμένες πολιτικές συγκυρίες. Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση η σύγχυση έχει μικρή διάρκεια. Το καπιταλιστικό κράτος δεν βασίζεται στους κυβερνητικούς αξιωματούχους και δεν μπορεί να εκλείψει μαζί τους. Η τάξη που το κυβερνάει μπορεί πάντα να βρει νέους ανθρώπους, ο μηχανισμός παραμένει αλώβητος και συνεχίζει να λειτουργεί.

Αλλά η αποδιοργάνωση που προκαλείται στις τάξεις των εργατικών μαζών από μια τρομοκρατική ενέργεια είναι πολύ σοβαρότερη. Αν αρκεί απλώς να εξοπλίσεις έναν άνθρωπο με ένα πιστόλι με σκοπό να πετύχεις τον όποιο στόχο σου, τότε γιατί να κάνεις προσπάθειες ταξικού αγώνα; Αν μια δαχτυλήθρα μπαρουτόσκονης και ένας μικρός πυροσωλήνας αρκεί για να σκοτώσεις τον εχθρό σου, ποιος ο λόγος της ταξικής οργάνωσης; Αν αρκεί απλώς να τρομοκρατήσεις ένα υψηλά ιστάμενο αξιωματούχο με τον κρότο των εκρήξεων, ποιος ο λόγος να φτιάξεις κόμμα; Για ποιο λόγο να γίνουν συζητήσεις και θεωρητική ζύμωση, γιατί να συμμετέχεις σε εκλογές, αν μπορείς τόσο εύκολα να στοχεύσεις και να πετύχεις τους υπουργικούς θώκους από τον εξώστη του κοινοβουλίου; Στην δική μας λογική, η ατομική τρομοκρατία είναι απορριπτέα επειδή ακριβώς εκμηδενίζει το ρόλο των μαζών στην ίδια τους την αυτοσυνείδηση, τη συμφιλιώνει με την ίδια της την αδυναμία και στρέφει τα μάτια και τις ελπίδες της σ΄ έναν πιθανό μεγάλο μαχητή και απελευθερωτή που κάποια μέρα θα έρθει για να εκπληρώσει την αποστολή του.

Οι αναρχικοί προφήτες της "προπαγάνδας της πράξης" μπορούν να ισχυρίζονται ό,τι θέλουν σχετικά με την ανυψωτική και ενεργητική επιρροή της τρομοκρατίας στις μάζες. Η θεωρητική ανάλυση και η πολιτική εμπειρία αποδεικνύουν το αντίθετο. Οσο περισσότερο "δραστική" είναι η τρομοκρατική ενέργεια, όσο μεγαλύτερος ο αντίκτυπός της, όσο περισσότερο επικεντρώνεται η προσοχή του κόσμου σ΄ αυτήν - τόσο περισσότερο μειώνεται το ενδιαφέρον των μαζών στην αυτοοργάνωση και αυτο-εκπαίδευσή τους. Αλλά κάποια στιγμή ο καπνός της έκρηξης διαλύεται, ο πανικός εξαφανίζεται, ο διάδοχος του δολοφονηθέντος υπουργού αναλαμβάνει το πόστο του, η ζωή κυλάει πάλι στις ράγες της και ο τροχός της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης συνεχίζει όπως και πριν να γυρνάει. Μόνο η αστυνομική καταπίεση γίνεται πιο κτηνώδης και δυναμική. Και σαν αποτέλεσμα στη θέση των καλών προθέσεων και ελπίδων και στον έντεχνα προκαλούμενο ενθουσιασμό, έρχεται η απογοήτευση και η απάθεια.

Οι προσπάθειες της Αντίδρασης να θέσουν ένα τέλος στις απεργίες και στο μαζικό εργατικό κίνημα γενικά έχουν πάντα και παντού αποτύχει. Η καπιταλιστική κοινωνία πάντα χρειάζεται ένα ικανό, δυναμικό και έξυπνο προλεταριάτο, γι΄ αυτό δεν μπορεί να το δένει χειροπόδαρα επί μακρόν. Από την άλλη μεριά το μόνο που καταφέρνει η αναρχική "προπαγάνδα της πράξης" είναι να δείχνει κάθε φορά ότι το κράτος είναι πιο δυνατό και τα μέσα της φυσικής καταστροφής του μηχανισμού καταπίεσης που διαθέτει είναι πιο ανθεκτικά από τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Εάν αυτό συμβαίνει τότε πώς θα προκύψει η επανάσταση; Δεν αρνείται την ύπαρξή της και δεν την καθιστά απίθανη αυτή η κατάσταση; Σε καμιά περίπτωση. Γιατί η επανάσταση δεν είναι το άθροισμα των μηχανικών της μέτρων. Η επανάσταση ξεδιπλώνεται μόνο όταν οξύνεται η ταξική πάλη και μπορεί να εξασφαλίσει τη νίκη της μόνο από τα όργανα πάλης που διαμορφώνει το προλεταριάτο. Η μαζική πολιτική απεργία, η ένοπλη εξέγερση, η κατάκτηση της κρατικής εξουσίας - όλα αυτά καθορίζονται από το βαθμό ανάπτυξης της παραγωγής, το συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων, το ειδικό βάρος του προλεταριάτου και εντέλει από την κοινωνική συγκρότηση του ένοπλου στρατού καθώς αυτή η δύναμη θα είναι την ώρα της επανάστασης ο καθοριστικός παράγοντας που θα κρίνει την τύχη της κρατικής εξουσίας. Η Σοσιαλδημοκρατία είναι αρκετά ρεαλιστική για να μην αποφύγει την επανάσταση που αναπτύσσεται από την ίδια την παρούσα ιστορική κατάσταση. Το αντίθετο μάλιστα, κινείται με σκοπό να συναντήσει την επανάσταση, με τα μάτια ανοιχτά. Αλλά - σε αντίθεση με τους αναρχικούς και σε ευθεία αντιπαράθεση μαζί τους - η Σοσιαλδημοκρατία απορρίπτει όλες τις μεθόδους και τα μέσα που έχουν σαν στόχο τον τεχνητό εκβιασμό της κοινωνικής ανάπτυξης και την υποκατάσταση των χημικών αντιδράσεων που προκαλούνται από τον αναντικατάστατο επαναστατικό χαρακτήρα του προλεταριάτου.

Πριν αναχθεί στο επίπεδο μιας μεθοδικής πολιτικής πάλης, η τρομοκρατία κάνει την εμφάνισή της σαν μορφή ατομικής εκδίκησης. Αυτό συνέβη στη Ρωσία την κατεξοχήν χώρα που άνθισε η τρομοκρατία. Ήταν το μαστίγωμα των πολιτικών κρατούμενων αυτό που ώθησε την Βέρα Ζάσουλιτς να δώσει μια έκφραση στο γενικό κλίμα αγανάκτησης με τη δολοφονική απόπειρα κατά του στρατηγού Τρέποβ. Το παράδειγμά της βρήκε και άλλους μιμητές στους κύκλους της επαναστατικής διανόησης, που στερούνταν κάθε μαζική υποστήριξη. Αυτό που ξεκίνησε σαν πράξη απερίσκεπτης εκδίκησης αναπτύχθηκε σε ένα οργανωμένο σχέδιο μεταξύ 1879-81. Τα ξεσπάσματα των δολοφονικών ενεργειών των αναρχικών στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική πάντα συμβαίνουν μετά από κάποια ακρότητα που έχει κάνει η κυβέρνηση όπως τον πυροβολισμό κατά των απεργών ή την εκτέλεση των πολιτικών αντιφρονούντων. Το σημαντικότερο ψυχολογικό στήριγμα της τρομοκρατίας είναι πάντα το συναίσθημα της εκδίκησης με σκοπό να δοθεί μια απάντηση.

Δεν χρειάζεται να σημειώσουμε το ότι η Σοσιαλδημοκρατία δεν έχει τίποτα το κοινό με την αγοραία αντίληψη των ηθικολόγων, που σχολιάζουν μια τρομοκρατική ενέργεια, με δακρύβρεχτες διακηρύξεις για την "απόλυτη αξία" της ανθρώπινης ζωής. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σε άλλες περιπτώσεις και στο όνομα άλλων - "απόλυτων αξιών" - όπως για παράδειγμα την τιμή του έθνους ή το πρεστίζ της μοναρχίας - είναι έτοιμοι να σπρώξουν εκατομμύρια ανθρώπους στην κόλαση του πολέμου. Σήμερα ο εθνικός τους ήρωας είναι ο υπουργός που δίνει διαταγές να αρχίσει πυρ κατά των άοπλων εργατών - στο όνομα της υπεράσπισης του ιερού δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας και αύριο, όταν το απελπισμένο χέρι ενός άνεργου εργάτη θα ακουμπήσει τη σκανδάλη ενός όπλου, θα αρχίσουν να λένε όλων των ειδών τις ανοησίες σχετικά με τον αποτροπιασμό τους για κάθε μορφή βίας απ΄ όπου κι αν προέρχεται. Ο,τι κι αν λένε οι ευνούχοι και οι φαρισαίοι της ηθικής, το αίσθημα της εκδίκησης έχει το δίκιο του. Κάνει την εργατική τάξη τη μεγαλύτερη ηθική δύναμη που δεν κοιτάει με αδιαφορία αυτά που συμβαίνουν σ΄ αυτόν τον καλύτερο από τους δυνατούς κόσμους. Δεν πρέπει να καταπραΰνουμε το ανικανοποίητο αίσθημα εκδίκησης που έχει το προλεταριάτο, αλλά αντίθετα να το τσιγκλάμε ξανά και ξανά, να το εμβαθύνουμε και να το κατευθύνουμε ενάντια στις αληθινές πηγές της κοινωνικής αδικίας και του απανθρωπισμού - αυτό είναι το καθήκον της Σοσιαλδημοκρατίας. Ας αντιτασσόμαστε στις τρομοκρατικές ενέργειες, αυτό γίνεται επειδή η ατομική εκδίκηση δεν μας ικανοποιεί. Ο λογαριασμός που έχουμε να ξοφλήσουμε με το καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ μεγάλος για να περιοριστεί σε κάποιον λειτουργό που ονομάζεται υπουργός. Το να μελετάμε και να κοιτάμε όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και όλες τις ύβρεις στις οποίες υποβάλλεται το ανθρώπινο σώμα και το πνεύμα, από τις διεστραμμένες λειτουργίες και εκφράσεις του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος, με σκοπό να κατευθύνουμε όλες μας τις ενέργειες στη συλλογική πάλη ενάντια σ΄ αυτό το σύστημα - αυτός είναι ο σκοπός στον οποίο η φλεγόμενη επιθυμία μας για εκδίκηση μπορεί να βρει τη μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση.

Μετάφραση Γ.Χ.

ΕΠΤΑ ΝΕΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΟΠΤΩΝ ΑΠΟ ..... ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΕΣ

Στο in.gr σήμερα διάβασα ότι αυτοκίνητο στάθμευσε και δολοφόνησε επτά ανθρώπους στην Νότια Αίγυπτο που το μόνο αδίκημά τους είναι ότι είναι ΚΟΠΤΕΣ στο θρήσκευμα.
Εδώ φυσικά η Ισλαμολατρεία θα θάψει το γεγονός...
Κανείς δεν θα εξαγριωθεί...
Τι και αν οι Αιγύπτιοι αυτοί έχουν πολλά στοιχεία στην αρχαία γραφή τους με επιρεασμούς Ελληνικούς (όπως το μπλογκ μου έχει δημοσιεύσει..)
Εμείς εδώ μαζί με τα αφεντικά τους μικροεργολάβους και μεγαλοεργολάβους Έλληνες ΘΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΟΥΜΕ θα το καταπιούμε θα δηλώσουμε ότι είναι ακόμα ένα λάθος... περιστατικό.
Εγώ αν ήμουν Ελληνική κυβερνηση θα καλούσα τον πρέσβη και θα διαμαρτυρόμουν θα έδιωχνα κάθε εξτρεμιστικό φονταμελιστικό στοιχείο της Αιγυπτιακής κοινότητας ΑΝ ΥΠΗΡΧΕΙ (γιατί δεν ξέρω ειλικρινά) και θα το δημοσιουποιούσα.
Θα ένωνα την φωνή μου ή θα ξεκίναγα μια παγκόσμια καμπάνια υπεράσπισης της μειονότητας των ΚΟΠΤΩΝ.
Αλλά τι να κάνουν οι άθλιοι γρεκύλοι υπάλληλοι των φιλοισλαμιστών που συνεχίζουν αυτό το αμίμητο ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΑΡΙΚΙ...
Τι να περιμένεις αυτούς που με τους πετρελαιάδες είναι τάτσι μίτσι κότσι...
Υπάλληλοί τους είναι...
Και ας σφάζουν χριστιανούς και ας καίνε συναγωγές και ας δολοφωνούν τους παπικούς ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΦΩΝΗ
ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΑ ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΑΒΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΦΑΝΑΤΙΚΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΟ ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΣΕΩΝ ΚΑΘΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΕΒΡΑΙΚΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΤΑΣΕΩΝ
ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΚΑΘΕ ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΕΧΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ...




να δείγματα προγκρόμ στις σύγχρονες χώρες τους...




Εγώ δεν ξέρω Αγκλικά μπορεί να κάνω λάθος αλλά μου φαίνετε να λένε τα βάσανά τους οι πτωχοί αυτοί χριστιανοί κόπτες


χτυπάνε τα σκυλιά γυναίκες μωρά τα πάντα. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΠΟΥΡΓΚΕΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ



ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ ΑΝ ΜΙΑ ΙΝΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΠΡΑΞΤΕ ΟΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ ΣΑΣ ΚΟΒΕΙ Ο ΝΟΥΣ ΣΑΣ ΜΑΚΡΙΑ ΦΥΣΙΚΑ ΑΠΟ ΒΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ. Δεν είναι όλοι τους ίδιοι αλλα ενάντια στους φανατικούς ΚΑΙ ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΕΣ ΝΑ ΕΚΔΙΩΧΘΟΥΝ






ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ.....

Εννενήντα ένα χρόνια μετά...

Η μεγάλη εξέγερση του Γερμανικού προλεταριάτου τα θύματα του ζητούν ακόμα την δικαίωσή τους.
Σαν μια συμβολή στην μνήμη δημοσιεύω λίγα πράγματα για να θυμηθούμε να σκεφτούμε να ψάξουμε.
Ένα κείμενο κλεμμένο από το ίντερνετ από την μεγάλη επαναστάτρια ... ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ
Ο γράφων μακριά από το να κοιτά τις περιφεριακές εξεγέρσεις ανά τον κόσμο .... σαν εκστασιασμένος .... πιστεύει στην ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΙΣ ΑΝΕΠΤΥΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ. Κοιτά και σκέπτετε και τιμά τους ηρωικούς Γερμανούς αγωνιστές που ζούσαν και ζουν ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΟΤΕ... ΚΑΙ ΤΩΡΑ....
Στην Ευρώπη στην Αμερική στην Αυστραλία στην Ιαπωνία εκεί σμηλεύετε το μέλλον του κόσμου....





μια σημερινή μπόμπα δύναμης για να θυμόμαστε τα εκκατομύρια θύματα του βαναυσότερου συστήματος από καταβολής κόσμου




μια δόνηση με διαπερνά όταν είδα αυτό το βίντεο για τους ήρωες χιλιάδες τίμιους Γερμανούς εργάτες.
θυμάμαι πόσο νέος είχα συγκλονιστεί όταν είχα μάθει για χιλιάδες πρόσφυγες Γερμανούς που για να αποφύγουν τον Χιτλερισμό ... πήγαν στην ΕΣΣΔ του Στάλιν.... Και αυτός τους έστειλε πίσω στον Χίτελερ... Και άλλα πολλά που θα θυμηθούμε μαζί...

Τιμή και δόξα στους αφανείς Κομμουνιστές Αναρχικούς Σπαρτακιστές Καουτσικούς εργάτες που έπεσαν για το θρίαμβο της Γερμανικής επανάστασης...









Στο νυχτερινό άσυλο



της Ροζας Λουξεμπουργκ



Η γιορτινή ατμόσφαιρα που βασίλευε στην πρωτεύουσα του Ράιχ ταράχθηκε απότομα. Οι τρόφιμοι ενός δημοτικού νυχτερινού ασύλου έπεσαν θύματα μαζικής δηλητηρίασης: ο εμποροϋπάλληλος Γιόζεφ Γκάιχε, 21 ετών· ο εργάτης Καρλ Μέλχιορ, 47 ετών· ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, 65 ετών. Κάθε μέρα ο κατάλογος μεγάλωνε. Ο θάνατος τους βρήκε παντού: στο άσυλο, στη φυλακή, απλώς πεσμένους στον δρόμο ή κουβαριασμένους σε κάποια αποθήκη. Πριν προλάβουν οι κωδωνοκρουσίες να αναγγείλουν την είσοδο του νέου έτους, 150 άστεγοι ξεψυχούσαν, 70 είχαν ήδη εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.

Ποια ήταν λοιπόν η αιτία αυτών των μαζικών δηλητηριάσεων; Επρόκειτο για επιδημία ή για δηλητηρίαση που προεκλήθη από την κατανάλωση χαλασμένων τροφών; Η αστυνομία έσπευσε να καθησυχάσει τους πολίτες: δεν επρόκειτο για μεταδοτική ασθένεια. Οι καθώς πρέπει άνθρωποι δεν διέτρεχαν ουδένα κίνδυνο. Αυτή η εκατόμβη δεν ξεπερνούσε τον κύκλο των "συνήθων τροφίμων του νυχτερινού ασύλου", χτυπούσε μόνον εκείνους που είχαν αγοράσει για τα Χριστούγεννα φτηνές παστές ρέγκες ή νοθευμένη ρακή. Αλλά από πού τις πήραν αυτοί οι άνθρωποι τις σάπιες ρέγκες; Τις είχαν αγοράσει από κάποιον παράνομο έμπορο ή τις μάζεψαν στην κεντρική αγορά, απ' τα σκουπίδια; Αυτή η υπόθεση απορρίφθηκε εξαιτίας ενός αναντίρρητου λόγου: στην Δημόσια Κεντρική Αγορά τα κατάλοιπα δεν αποτελούν επουδενί, όπως φαντάζονται τα επιφανειακά πνεύματα που στερούνται οικονομικής παιδείας, ένα εγκαταλελειμμένο αγαθό, που ο πρώτος τυχών άστεγος μπορεί να ιδιοποιηθεί. Αυτά τα απορρίμματα συγκεντρώνονται και πωλούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις εκτροφής χοίρων. Οι επαγρυπνούσες υπηρεσίες της Αγορανομίας καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να μην μπορεί οποιοσδήποτε αλήτης να υπεξαιρέσει παρανόμως από τα γουρούνια την τροφή τους για να την καταβροχθίσει. Επομένως, η Αστυνομία αναζητεί τον "παράνομο ιχθυοπώλη" ή τον κάπελα που πούλησε στους αστέγους τη δηλητηριασμένη ρακή.

Όσο ήταν ζωντανοί ο Γιόζεφ Γκάιχε, ο Καρλ Μελχιόρ ή ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, οι ταπεινές υπάρξεις τους δεν είχαν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο τέτοιας προσοχής. Τώρα, ιατρικές κορυφές εντρυφούν στα σπλάχνα τους. Το περιεχόμενο του στομαχιού τους, για το οποίο ο κόσμος αδιαφορούσε παντελώς μέχρι σήμερα, το εξετάζουν προσεκτικά και το συζητούν στις εφημερίδες. Δέκα επιστήμονες εργάζονται για να απομονώσουν τον βάκιλο που ευθύνεται για τον θάνατό τους. Ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι έγινε ξαφνικά μια σημαντική προσωπικότητα: σίγουρα θα φούσκωνε από ματαιοδοξία αν δεν κείτονταν, αηδιαστικό πτώμα, στο τραπέζι του νεκροτομείου. Ως κι ο Κάιζερ ενημερώθηκε, ενώ η ευγενής σύζυγός του ζήτησε να εκφράσουν τα συλλυπητήριά της στον Δήμαρχο, ο οποίος χαίρει άκρας υγείας, αλλά, τέλος πάντων, σε ποιον θέλετε να διατυπωθούν τα συλλυπητήρια, αφού κανείς δεν γνωρίζει τις πενθούσες οικογένειες; Πώς να τις ψάξουμε στα καταγώγια, στα ορφανοτροφεία, στα εργοστάσια ή στα ορυχεία; [...]

Όλη αυτή η υπόθεση αποτέλεσε μια εξόφθαλμη παραφωνία. Συνήθως η κοινωνία μας δείχνει να σέβεται την ευπρέπεια: κηρύσσει την αξιοπρέπεια, την τάξη και τα χρηστά ήθη. Ασφαλώς, δεν είναι όλα τέλεια στην λειτουργία του κράτους, αλλά κι ο ήλιος ακόμα έχει κηλίδες! Οι ίδιοι οι εργάτες --ειδικώς αυτοί που παίρνουν τους υψηλότερους μισθούς, που αποτελούν μέλη μιας οργάνωσης-- πιστεύουν πως, σε τελική ανάλυση, τόσο η ύπαρξη όσο και ο αγώνας του προλεταριάτου εξελίσσονται μέσα στον σεβασμό των κανόνων της αξιοπρέπειας και της ορθότητας. Κανείς δεν αγνοεί πως υπάρχουν άσυλα, ζητιάνοι, πόρνες, μυστική Αστυνομία, εγκληματίες και άνθρωποι που προτιμούν το σκοτάδι από το φως. [...] Αλλά ανάμεσα στους τίμιους εργάτες και αυτούς τους αποκλεισμένους ορθώνεται ένα τείχος, και σπάνια σκέφτεται κανείς την αθλιότητα που σέρνεται στη λάσπη από την άλλη μεριά. Και ξαφνικά συμβαίνει ένα γεγονός που αναστατώνει τα πάντα. Ξαφνικά, το τρομαχτικό φάντασμα της αθλιότητας τραβάει από το πρόσωπο της κοινωνίας μας την μάσκα της αξιοπρέπειας και αποκαλύπτει πως αυτή η ψευτοαξιοπρέπεια δεν είναι παρά το κοκκινάδι μιας πουτάνας. Ξαφνικά, κάτω από τα επιπόλαια και μεθυστικές προσχήματα του πολιτισμού μας ανακαλύπτουμε τη χαίνουσα άβυσσο της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας. Ανθρώπινα πλάσματα ψάχνουν τους σκουπιδοντενεκέδες, κουλουριάζονται από τους πόνους ψυχορραγώντας, ξεψυχούν αφήνοντας την τελευταία μολυσμένη πνοή τους.

Ποιοι είναι αυτοί οι τρόφιμοι του ασύλου, τα θύματα της χαλασμένης ρέγκας; Ένας υπάλληλος, ένας οικοδόμος, ένας μηχανικός: εργάτες, εργάτες, μόνον εργάτες. Δεν υπάρχει εργάτης ασφαλής απέναντι στο ενδεχόμενο του ασύλου, της χαλασμένης ρέγκας, της νοθευμένης ρακής.

Έτσι κλείνει ο κύκλος της ύπαρξης του προλετάριου μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Ο προλετάριος είναι αρχικά ένας εργάτης ικανός και ευσυνείδητος, που, από τα παιδικά του χρόνια, κοπιάζει υπομονετικά για να καταβάλλει την καθημερινή του συνεισφορά στο κεφάλαιο. Οι εργάτες, γκρίζα, σιωπηλή, σκοτεινή μάζα, βγαίνουν κάθε βράδυ από τα εργοστάσια όπως ακριβώς μπήκαν το χάραμα: αιωνίως άθλιοι, κουβαλώντας αιωνίως κάθε πρωί στην αγορά το μόνο αγαθό που κατέχουν: το σώμα τους.

Πότε-πότε ένα ατύχημα, μια έκρηξη, τους θερίζει ανά δεκάδες ή εκατοντάδες στα βάθη ενός ορυχείου -- ένα άρθρο στις εφημερίδες, ένα αριθμός που δηλώνει την καταστροφή. Σε λίγες μέρες έχουν ξεχαστεί, σε λίγες μέρες δεκάδες ή εκατοντάδες εργάτες έχουν πάρει τη θέση τους κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου.

Πότε-πότε έρχεται μια κρίση: βδομάδες και μήνες ανεργίας, απελπισμένου αγώνα ενάντια στην πείνα. Κι ύστερα, ο εργάτης καταφέρνει να ξαναχωθεί στα γρανάζια, ευτυχισμένος που μπορεί πάλι να τεντώσει τους μυς και τα νεύρα του για το κεφάλαιο.

Αλλά σιγά-σιγά οι δυνάμεις του τον προδίδουν. Μια μεγαλύτερη περίοδος ανεργίας, ένα ατύχημα, τα γεράματα -- κι αναγκάζεται να αρπάξει όποια δουλειά του τύχει. Η ύπαρξη του προλετάριου εξαρτάται πια από την τύχη. Ο αυτοσεβασμός του φθίνει -- και να τον μπροστά στην πόρτα του νυχτερινού ασύλου ή της φυλακής.

Έτσι, κάθε χρόνο, χιλιάδες υπάρξεις γλιστράνε έξω από τις κανονικές συνθήκες ζωής του προλεταριάτου για να πέσουν στη νύχτα της αθλιότητας. Πέφτουν σιωπηλά, σαν λάσπη που κατακάθεται στα βάθη της κοινωνίας: στοιχεία φθαρμένα, άχρηστα, από τα οποία το κεφάλαιο δεν έχει πια ούτε σταγόνα να στραγγίξει, ανθρώπινα απορρίματα που τα σαρώνει μια σιδερένια σκούπα.

"Τόσο οι άνεργοι όσο και οι εργαζόμενοι εργάτες", λέει ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο, "είναι εξίσου απαραίτητοι, αυτές οι δύο κατηγορίες ρυθμίζουν την ύπαρξη της καπιταλιστικής παραγωγής και την ανάπτυξη του πλούτου. [...] Αλλά όσο περισσότερο αυτό το απόθεμα των ανέργων αυξάνεται συγκριτικά με τον ενεργό στρατό της εργασίας τόσο αυξάνεται ο υπερπληθυσμός των φτωχών. Να ο γενικός απόλυτος νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης".

Ο Λούσιαν Στσυπτιερόβσκι, που τελείωσε τη ζωή του στον δρόμο, δηλητηριασμένος από μια σάπια ρέγκα, είναι μέρος του προλεταριάτου ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε ειδικευμένος εργάτης που αμείβεται τόσο καλά ώστε να αγοράζει ευχετήριες κάρτες για τη νέα χρονιά και μία επίχρυση αλυσίδα για το ρολόι του. Το νυχτερινό άσυλο για τους άστεγους και οι έλεγχοι της αστυνομίας είναι στύλοι της σημερινής κοινωνίας, όπως ακριβώς η Καγκελαρία του Ράιχ και η Ντόυτσε Μπανκ. Οι κύριοι ιατρικοί σύμβουλοι μπορούν να ψάχνουν όσο θέλουν στο μικροσκόπιο το θανατηφόρο μικρόβιο μέσα στα σπλάχνα των δηλητηριασμένων: ο πραγματικός βάκιλος που προκάλεσε τον θάνατο των τροφίμων του βερολινέζικου ασύλου είναι η καπιταλιστική κοινωνική τάξη.

Κάθε μέρα, άστεγοι καταρρέουν, νικημένοι από την πείνα και το κρύο. Κανείς δεν συγκινείται, το μόνο που τους μνημονεύει είναι το βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας. Αυτό που έκανε αίσθηση τούτη τη φορά στο Βερολίνο ήταν ο μαζικός χαρακτήρας του φαινομένου. Ο προλετάριος δεν μπορεί να τραβήξει πάνω του την προσοχή της κοινωνίας παρά ως μάζα που σέρνει το βάρος της αθλιότητάς της.

Την επομένη των οδοφραγμάτων της 18ης Μαρτίου 1848, οι βερολινέζοι εργάτες σήκωσαν τα πτώματα των νεκρών της εξέγερσης και τα μετέφεραν μπροστά στα Ανάκτορα, εξαναγκάζοντας τον δεσποτισμό να δείξει τον σεβασμό του στα θύματα. Σήμερα πρέπει να υψώσουμε τα δηλητηριασμένα πτώματα των άστεγων του Βερολίνου, που είναι σάρκα από τη σάρκα και αίμα από το αίμα μας, πάνω σε χιλιάδες χέρια προλεταρίων, και τα μεταφέρουμε σ' αυτή την νέα χρονιά αγώνων φωνάζοντας: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!

μετάφραση: Έλενα Πατρικίου