Άγιε Πατέρα σε είδα σήμερα μόνο έρημο στην πλατεία Συντάγματος. Εμπρός σου περπατούσαν ΑΝΈΡΑΣΤΟΙ ΧΩΡΊΣ ΠΑΘΟΣ ΘΕΊΟ όλοι οι κοσμικοί ΥΠΆΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ.
Εμπρός σου τα ΥΜΕΤ, η μπάντα της ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Η ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ όλη η εξουσία του ΚΑΙΣΑΡΑ.
Που ήταν το ποίμνιό Σου?
Πεντακόσια μέτρα πιο κάτω στην Αγία Αικατερίνη έκλαιγαν όταν άκουγαν τους ύμνους.
Και όταν πήγα στο Σύνταγμα σε Είδα μόνο θλιμμένο ΜΟΝΟ ανάμεσα στους ΚΑΙΣΑΡΕΣ την εξουσία. .....
Τι θέλει ο αμνός ανάμεσα σε αυτούς τους λύκους που ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΉ θα προστρέξουν να λογχίσουν για τα αργύρια ή για τον δήθεν ανδρισμόν??
Σας αφιερώνω το παρακάτω...
Στον Σταυρό δεν ήταν από κάτω ο Λαός... ¨Ηταν οι Καίσαρες και οι λογχίζοντες οι τότε αστυνόμοι.... Για τον μισθό...
ΜΗΝ ΥΠΗΡΕΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ...
Σήμερα μου φαίνεστε πολύ ... εν τω μέσω των ΚΑΙΣΑΡΊΩΝ.. Θλίβομαι....
Τα δάκρυά μου εμπρός από τον επιτάφιο.... που για πρώτη φορά με συνεκίνησε βαθύτατα ... αισθάνθηκα ότι χάθηκαν όταν εμπρός σας παρήλασε το τσούρμο οι αστυνομικοί..
Ο λαός υπερηψούτε...Ύμνων την ταφήν του...
Και εσείς μόνος... Ξέρω σας είδα.... Μόνος.... Χωρίς κανένα πίσω σας.... Θλίψις..
Σήμερα οι πονεμένοι γυρίζουν προς την εκκλησία. Πένονται μόνοι αβοήθητοι. Και Εσείς πήγατε με αυτούς. Τους μυαρούς. Τους λογχίζοντας τον λαόν....
Ο κόσμος αυτός έχει υποστεί τρομερά κτηπήματα... Όταν μιλώ για κόσμο εννοώ τον Χριστιανικό κόσμο της περιοχής εκείνης... Είμαι ο τελευταίος εραστής της μαγείας του... Σήμερα ταξίδευα όλη ημέρα με τους αγαπημένους Μελχίτες, του Κόπτας, του Ασσύριους, τους Νεστοριανούς, τους μονοφυσίτας, τους Συροιακοβίτες, την ορθόδοξη εκκλησία της Μανκαμάρα της Ινδίας, τους μονοφυσίτες της Αιθιπίας, τα υπολείματα των Νουμαίων του Σουδάν, των Μαρονιτών.
1ον άσμα
FAROUZ ψάλλουσα στα Αραμαικά και τα Αραβικά.... Όπου Αραμαικά αν θυμάμαι καλά η γλώττα του πρώτου ευαγγελίου... Η γλώττα που χάνετε.... Που μπορείτε να την μάθετε από την Ασσυριανή κοινότητα Ελλάδος. Η γλώττα αν ξαναθυμάμαι καλά του Χριστού...
Ο απολογισμός οικτρός... Με νύχια και με δόντια το εννιαίο μέτωπο των Αλεβιτών και πάσης φύσεως Χριστιανών βαστάνε στην Συρία.. Το ήδη τραγικά μειοψηφικό ψηφιδωτό της Συρίας θα υποστεί νέα ανεπανόρθωτα πλέον κτυπήματα...
Στο Σουδάν οι μαύροι Χριστιανοί έλαβαν ημερομηνία αναχωρήσεως μιας και το Σουδάν είναι ήδη δύο κράτη... Το φτωχό Ισλαμικό στα βόρεια... Και το δυτικόφιλο Χριστιανικό πλούσιο σε κοιτάσματα πετραιλαίου στον Νότο...
2ον άσμα
Farouz ψάλλουσα Ελληνικά και αραβικά χάρμα ακοής...
Ένας νέος εξισλαμισμός λαμβάνει χώρα. Κάτω από την φτωχοποίηση εκκατομυρίων ανθρώπων αρπάζονται από την μωαμεθανική θρησκεία σαν ίστατη ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟ καλύτερη ζωή. Παντού η ημισέληνος κερδίζει εκδιόχνοντας τα υπολείματα πληθυσμών που κυρίως ακολουθούσαν τις προκαλχηδόνεις εκκλησίες. Όταν λέμε προκαχηλδόνιες εκκλησίες εννοούμαι αυτέ ςπου δεν αποδέχονται την σύνοδο της Καλχηδόνας
3ον ψαλμοί...
Ο πατριάρχης των Μελχιτών στην Ρώμη ψάλλει
Ο Πάπας ο σχησματικός, έχει μαζέψει σαν "προστάτης" πάσης φύσεως Χριστιανών τώρα δε που οι Έλληνες είναι στο καναβάτσο... Η κουφάλα η δύση θέλει να υπερασπιστεί ξανά το ΤΕΛΟΣ... όπως έκανε στην Κωσταντινούπολη το 1453
4ον....
Πάσχα Μαρωνιτών στον Κορμακίτη της Κύπρου...
5ον
Πάσχα Κοπτών... Προσέξτε τις εναπομείνασες Ελληνόφωνες λέξεις... από τους αρχαίους χρόνους όταν ήταν οι Αιγύπτιοι Ελληνόφωνοι...
6ον...
Οι συρο ιακωβίτες από την μακρινή Ινδία μια διάσπαση της Ορθοδοξίας από τη εποχή που οι Πορτογάλλοι πήγαν να τους κάνουν καθολικούς... Παλαιές γνωστές ιστορίες... Ο σταυρός ενάντια στους πορτογάλλους...
7ον
Η αιθιοπική νέα ορθόδοξη εκκλησία της Τζαμάικα. Οι γνωστοί ράστα..
8ον
Η υπέροχη Ασσυριακή εκκλησία της Περσίας, Η μετεξέλιξη των Νεστοριανών που εκδιώχθηκαν από το Βυζάντιο και έχοντας σαν βάση την Περσία..
Σας αβέλω μπακαλούμπ, Σας παρακαλώ πολύ, Να πρεσάρουμε και να αβέλομε κόντρα τέμπο σε όλους τους κατέδες Να πιέσουμε και να (επαναλαμβάνεται με άλλη έκφραση) πιέσομε όλους εκείνους (κατές = αυτός) που τσεβέλουν κουσελιά στα όνειρα μας. που θέλουν (τζεβέλω = θέλω) να προδώσουν (κουσελιά = προδοσία) τα όνειρά μας Και νάκανα γουανομετούφες. (τούφα = φυλακή) Και αφήνομε τις βιδομπλαντορούφες να μας πίνουνε το μπλάντυ. Και αφήνουμε τις βδέλλες να μας πίνουνε το αίμα. συνεχώς στο ανεμοτζάσιμο και στη κοντόχαλη, διαρκώς ματαιοπονεί και υποσιτίζεται (; κοντο + χαλω = τρώω) αβέλει διακόνα στο μπερντέ και έχει πέσει στη αχαλού και στο γεροδιακονάρισμα. ζητιανεύει δανεικά και έχει πέσει στην πείνα και στην γεροντο - ζητιανιά. Έχουν αρπάξει την ζωμοσακούλα και να δένουν μπαλόμπα και καλιαρντά χαλέματα. Έχουν αρπάξει την κουτάλα και να παχαίνουν με τα κωλόφαγα Ενώ ο λαός, λιγδομπερντές δικελοσβουριασμένος, Ενώ ο λαός λιγδιάρης κοιτάει σαν μεθυσμένος (δικελω + σβουριάζομαι), ατζινάβωτος και αναιμνιάρης απονήρευτος και ζαλισμένος (αναιμνιάρης = αναιμικός = αδύναμος, ζαλισμένος) και θεόμπαρα που γκουρτσαλιάζουν και θεόχοντρους που θρονιασμένοι παραντίκ στο Γραικοκάθικο. θρονιασμένοι παραδίπλα από τους απέναντι στην Αττική (Αττική =το καθίκι της Ελλάδας, εκεί που έχουν μαζευτεί όλα τα κατακάθια)
Χτες ήμουν εκεί εμπρός από το δέντρο της δολοφονίας... Πήγα για 10 λεπτά στις 4 το απόγευμα. Μόνος. Στάθηκα, εμπρός από το δέντρο. Φώναξα ότι πίστεψα από τα βάθη της καρδιάς μου.
"Οι δημοσιογράφοι είναι όργανα του συστήματος" και
"Εκδίκηση".
Αυτά μου ήρθαν, εκείνη την ώρα. Χωρίς επεξεργασία πνευματική. Όλη την ημέρα ήμουν σοκαρισμένος. Λόγω άλλων δραστηριοτήτων δεν πήγα το βράδυ. Στις 05.30 ήμουν στην πύλη εργοστασίου περιφρουρώντας την στάση εργασίας. Εκεί κατάλαβα πόσα με χωρίζουν από την αριστερά του κοινοβουλίου.... Ως τις 07.30 που έφυγα για να πάω στην δική μου εργασία κανείς δεν ΕΙΠΕ ΓΡΙ...
Ούτε ένας κόμπος...
Δεν ξέρω αγαπητοί μου φίλοι... Θέλω να πω ότι σαν ύστατος φόρος τιμής στον δολοφονημένο γείτονα Αμπελοκηπιότη, ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΟΣΩΝ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ ΜΠΟΡΩ, για να υπερασπιστώ τα δίκαια της τάξης μου...
ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ....
Και η εκδίκηση είναι μία. Οργάνωση στα σωματεία, νίκη στις απεργίες, πτώση των μνημονιακών δυνάμεων...
ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ....
Και εκδίκηση είναι να πιστέψη η εργατική τάξη, ΌΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΗ και να σύρει τον Ελληνικό λαό στο ιστορικό του πεπρομένο που είναι Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ και η ευημερία του....
Συγνώμη για το στακάτο κείμενό μου.... Βλέπετε
ο Δείμος του πολίτη έγραψε κάτι που με αγγίζει.... ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ..... ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ...
Μια ηλικιωμένη στη Ζάκυνθο. Ένας συνταξιούχος στο Σύνταγμα. Ένας νέος στη Χίο. Μία νέα μάνα στην Κρήτη... Ως πότε; Σκότωσαν τα όνειρά μας, λεηλάτησαν τις ζωές μας, δολοφονούν συνανθρώπους μας, βάφουν τα χέρια τους με αίμα... Μας χρεοκοπούν και μας εξαθλιώνουν και μετά μας "σώζουν" και μας υπόσχονται "καλύτερο μέλλον". Ως πότε θα μένουμε παθητικοί παρατηρητές; Εμάς, ρε ηλίθιε, πυροβολούν, κι εμείς μένουμε απαθείς. Εμάς σκοτώνουν κι εμείς σκουπίζουμε το αίμα μας. Εμάς σημαδεύουν κι εμείς κοιτάμε τα όπλα και συζητούμε ακόμα για αυτά. Εμάς χρεοκοπούν κι εμείς ακόμα ελπίζουμε... Οι ηθικοί αυτουργοί είναι γνωστοί. Αυτοί όπλισαν το χέρι του ηλικιωμένου. Αυτοί οπλίζουν το δικό μας χέρι. Τούτη η αυτοκτονία δε συνδέεται απλά με την κρίση. Οφείλεται σε αυτήν. Και ήρθε με τον πλέον θορυβώδη τρόπο. Αν κάποιοι επιμένουν να δουν την αυτοκτονία ως ψυχική νόσο, ας θυμηθούν όσους έχουν επιλέξει συνειδητά να χάσουν τη ζωή τους ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Ας βάλουμε τον ηλικιωμένο δίπλα στον Κώστα Γεωργάκη...
Ψάχνοντας ΌΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΠΕΣΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ Aris San .... Mωρέ λέγω... τι σόι πράμα είναι δαύτο? Και αφού άκουσα μερικά άσματα που εντάξει εμένα δεν είναι του γούστου μου... αλλά οκ δεν είναι θέμα εκστασιάστηκα από την ζωή του συγχωρεμένου όπως την δημοσιεύει το ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ.....
η απίστευτη ιστορία του ARIS SAN (στιγμιότυπα) Ο Aris San (Καλαμάτα 19/1/1940-Βουδαπέστη 25/7/1992) υπήρξε Έλληνας. Υπήρξε ακόμη ο πιο διάσημος έλληνας τραγουδιστής στο Ισραήλ, στη δεκαετία του ’60 – χρόνια πριν ο Νταλάρας, η Γλυκερία και ο Καρράς αλώσουν τις πίστες του γλεντιού, στη μεσογειακή χώρα.
Υπήρξε επίσης ένας απίστευτα επιδραστικός καλλιτέχνης για την popular μουσική στο Ισραήλ, ενώ, όπως θα επιχειρήσω να δείξω, επηρέασε στο ίδιο μέγεθος το rock της δεύτερης πατρίδας του, και ίσως το ψυχεδελικό rock της Δυτικής Ακτής. Γνώρισε, φυσικά, επιτυχία όχι μόνο στο Ισραήλ, αλλά και στην Τουρκία, και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή, και στις ΗΠΑ, την ώρα κατά την οποίαν στην Ελλάδα λοιδορήθηκε και λοιδορείται ακόμη. Εδώ, ηχογράφησε, βασικά, μόνο ένα LP, με την αρωγή του φίλου του Στέλιου Καζαντζίδη, πάνω σε στίχους Πυθαγόρα, στις αρχές του '70, ενώ έδωσε κι ένα live την 8/7/1972, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στα πλαίσια της 5ης Ολυμπιάδος Τραγουδιού. O αμερικανικός τίτλος του ήταν "Sounds of Love" [Ampis Records LS-151]. Είχε ηχογραφήσει όμως και πριν την κάνει για Τουρκία-Ισραήλ, στα τέλη των fifties.
Για μένα ο Aris San (το πραγματικό όνομα του οποίου κατά τον Καζαντζίδη ήταν Αριστείδης Σεϊζάνας ή Σαϊσανάς) ήταν ένας αυθεντικός ethnic καλλιτέχνης, καιρό πριν η ετικέτα καταστεί συνώνυμη του ευτελισμού της παράδοσης. Τηρουμένων των αναλογιών υπήρξε για τη μουσική της Ανατολής ότι ο Slim Gaillard για τη μουσική της Αμερικής. Ένας αυθεντικός διασκεδαστής, που δεν τον ενδιέφερε με ποιόν τρόπο θα παρουσιαζόταν ως συνεχιστής της παράδοσης, αλλά πώς, ανατρέποντάς την, θα δημιουργούσε κάτι νέο. Παραθέτω, εδώ, ένα απόσπασμα των λόγων του Simon Parnas (διακεκριμένος ισραηλίτης παραγωγός), όπως δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Ντέφι, τεύχος 19, 11-12/1995: «Γύρω στο ’60 ένα νέο παιδί, 17 χρονώ, ήρθε απ’ την Ελλάδα στο Ισραήλ ψάχνοντας για δουλειά. Ονομαζόταν Άρης Σαν και βρήκε δουλειά σ’ ένα μικρό ελληνικό κέντρο στη Χάιφα στο οποίο σύχναζαν μόνο Έλληνες Εβραίοι για ν’ ακούσουν μουσική. Αυτός ο Άρης Σαν, στην διάρκεια της δεκαετίας του ’60, έκανε μια επανάσταση… Ήρθε στο Ισραήλ, τραγούδησε όλες τις ελληνικές επιτυχίες του ’60 και πολλοί Ισραηλίτες άρχισαν ν’ ακούν τη μουσική του. Ξαφνικά τους άρεσε ο ήχος του μπουζουκιού, γιατί είναι πολύ γλυκός, πολύ μελωδικός. Ο Άρης Σαν έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα, αλλά τη χρησιμοποιούσε με τον τρόπο που παίζει κάποιος το μπουζούκι και ξαφνικά δημιούργησε έναν καινούριο ήχο, γιατί η ηλεκτρική κιθάρα τραβάει τους νέους. Ήταν η εποχή του Έλβις Πρίσλεϋ, του ροκ εν’ ρολ, των Σάντοους και του Κλιφ Ρίτσαρντ. Έπαιζε ελληνικά τραγούδια στην ηλεκτρική κιθάρα, σαν υποκατάστατο του μπουζουκιού και δημιούργησε ένα καινούριο στυλ κι έναν καινούριο ήχο.(…). Ο Άρης Σαν ήταν ένας πρωτοπόρος…(…)».
Για διαφόρους λόγους υπήρξε σημαντικός ο Aris San. Κατ' αρχάς, γιατί ήταν εξαιρετικός κιθαρίστας. Ακόμη, γιατί γνώριζε πώς να «τραβάει» τα κομμάτια του, όπως π.χ. το “Boumpam” και το “Paploma” από το LP “Boumpam, Hit Parade” [A.Z.R.LP.81-81, mid sixties και νωρίτερα] ή το «Δεν καταλαβαίνω τίποτα» του Κοινούση από το “Record Seven” [CBS S 65990, 1974] ή το «Τεφαρίκι» του Μενιδιάτη από το “Dam-Dam” [CBS S 65250, 1972], δημιουργώντας μία μορφή ψυχεδελισμού, η αξία του οποίου φάνηκε όχι μόνο στα δικά του θέματα, αλλά ακόμη και σ’ εκείνα των Churchill’s, του κορυφαίου ροκ γκρουπ που βγήκε ποτέ στο Ισραήλ, στα χρόνια του ’60 (οι διπλοπενιές των Churchill's και αργότερα των Jericho έχουν στον Aris San την αρχή τους). Προσωπικώς, λέω ότι ανακαλύπτω τον Aris San ακόμη και στους Αμερικανούς Kaleidoscope (υποπτεύομαι πως κάποιοι απ’ αυτούς ίσως να τον γνώριζαν - ok, γνώριζαν και τους έλληνες μπουζουξήδες της Αμερικής), οι οποίοι έπαιζαν καθαρό oriental rock, ενώ διατηρώ επιφυλάξεις όσον αφορά στο ποιος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά δίχορδο σόλο στην ηλεκτρική κιθάρα. Δηλαδή είμαι σίγουρος πως ήταν ο Aris San. Ή μάλλον, για να το πω καλύτερα, ο Aris San είχε προηγηθεί του Dick Dale, ο οποίος το πρωτοέπραξε στη Δύση το 1962, ηχογραφώντας τη "Misirlou" του και σφραγίζοντας το surf.
Η ζωή του Aris San είναι σαν ταινία… Και όντως, γυρίστηκε αυτή πέρυσι στο Ισραήλ από τους Dani Dotan και Dalia Mevorach, υπό τον τίτλο “The Mystery of Aris San”… Το μυστήριο; Για ποιο ακριβώς μυστήριο συζητάμε… Ας πω εν ολίγοις, λοιπόν, πως ο Aris San υπήρξε το χαϊδεμένο παιδί της ισραηλινής show-biz στα sixties, ένας δεδηλωμένος σιωνιστής, τραγούδησε εξάλλου “ANI TZIONI” δηλ. "είμαι σιωνιστής" - το τραγούδι υπάρχει στο LP "Hits in Hebrew" [CBS S 81096] -, ο οποίος απέκτησε και την υπηκοότητα (παρότι Έλληνας), κατόπιν παρεμβάσεως του φίλου του στρατηγού Moshe Dayan. (Μάλιστα, σε ουκ ολίγες φωτογραφίες του ποζάρει αγκαλιά με ισραηλινούς φαντάρους). Όργανο της σιωνιστικής προπαγάνδας λοιπόν; Τον χρησιμοποίησαν και τους χρησιμοποίησε. Αντιλαμβάνεστε πως γίνονται αυτά τα πράγματα...Aliza Azikri και Aris San - από το backcover του LP τής Azikri "With Aris San and His Orchestra" [CBS 62899] του 1967 Μνημειώδες θα μείνει το ειδύλλιό του με την τραγουδίστρια Aliza Azikri στα μέσα των sixties, στο οποίο θα εισχωρήσουν και κάποιες παραφυάδες κατασκοπίας (διάβασα κάπου πως κατηγορήθηκε ότι είχε κρυμμένη κάμερα στο σκάφος της κιθάρας του και πως φωτογράφιζε απαγορευμένες περιοχές! – απίστευτα πράγματα). Φαίνεται, λοιπόν, πως το κλίμα είχε αρχίσει να μην τον σηκώνει στο Ισραήλ, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τελικώς τη χώρα, φθάνοντας στην Αμερική στα τέλη των sixties, και ανοίγοντας τον Οκτώβριο του ’71 (μάλλον), στο Manhattan, το κλαμπ Sirocco, το οποίο γρήγορα θα αναδειχθεί σε «ναό» της… μπουρζουαζίας. Στους θαμώνες του μπορούσε να δει κανείς από τον Anthony Quinn και τον Telly Savalas, μέχρι τη Μελίνα Μερκούρη, τον Harry Belafonte, αλλά και τον αρχιμαφιόζο Joe Gallo, με την "οικογένειά" του.
Ο Gallo (για τον οποίον ο Bob Dylan έγραψε το “Joey” στο “Desire”) κόλλησε με τον Aris San, σπρώχνοντάς τον προς την κόκα. Με τα λίγα με τα λιγότερα ο Έλληνας θα ανακατευτεί με τα… πίτουρα και θα τον φαν οι κότες. Συλλαμβάνεται και καταδικάζεται (τώρα, ως φιλαράκι του Gallo, ως κάτοχος ναρκωτικών – δεν είμαι απολύτως σίγουρος) μπαίνει στη φυλακή, για να βγει από ’κει άλλος άνθρωπος. Μάλλον, χαμένος άνθρωπος… Η ζωή του είχε στραβώσει. To FBI τον παρακολουθούσε ως πράκτορα και ο ίδιος με ποιον τρόπο, δεν γνωρίζω ακριβώς – είπαμε «μυστήριο» – φαίνεται να καταλήγει κάποια στιγμή στη Βουδαπέστη(!), όπου προσπαθεί να ξεκινήσει μία καινούρια καριέρα. Μάταια όμως, αφού, όπως διάβασα στο rebetiko forum, θα του την πέσουν κι εκεί κακοποιοί (ποτέ δεν κάθισε καλά), σπάζοντάς του τα χέρια. Με κλωνισμένη υγεία και, προφανώς, ψυχολογία, ο Aris San θα πεθάνει από καρδιακή προσβολή, λίγο αργότερα (πόσο αργότερα;), στα 52 του χρόνια, αφήνοντας ως παρακαταθήκη την αθάνατη πενιά του. Φυσικά, κάποιοι, ακούγοντας σήμερα τις εκδοχές του μπορεί να μιλήσουν για «εκτελέσεις στα τρία μέτρα» (Γιώργος Ε. Παπαδάκης, Δίφωνο τ.24, 9/1997), όμως είναι παντελώς λάθος να κρίνει κάποιος τον Aris San, με τα μέτρα που θα κρίνει τον Διονυσίου π.χ. ή τον Γαβαλά, αγνοώντας όλο το πλαίσιο που ανέπτυξα πιο πριν (και είναι κι άλλο)......
Όλα σκοτείνιασαν, σαν τον χειμώνα που 'φυγε, ξυπνάς και τα κάγκελα υψώθηκαν. Τα χρόνια της ανεμελιάς έφυγαν, η εφηβεία τέλεψε. Τώρα οι μαύρες σκιές κυριεύουν την πόλη. Ξανά, θα βρεθούμε στα καπηλειά στα κρυφά σχολειά, συνωμοτώντας για το όνειρο που τα αγγίξαμε και σκόλασε. Τώρα αυτοί οι μαυροφορεμένοι, οι ερχόμενοι από τα Λονδίνα και τα πανεπιστήμια, ξαναγράφουν το μέλλον μας. Ύψωσαν τείχη θεόρατα, σκιές αναπτύσσονται παρακολουθώντας, κάθε πτυχή, του είναι μας. Σκιές, κυκλώνουν την κάθε μας στιγμή. Η ελπίδα τέλεψε. Το αύριο στα αναλόγια, στον γυναικωνίτη θα θεριέψει. Εκεί θα σου δώσω το μυστικό χαρτί, το κεκριμένο σύμβολο, το μυστικό. Αγάπη μου, σκότος έρεβος και ίσως θυσία στο μέλλον. Καημένη άνοιξη, γεμάτη κρύο και φοβικά σύνδρομα. Κυριευμένες πόλεις από ξένους, άρπαγες πειρατές. Ξανά το έθνος, στις μαύρες χήρες.... Κράτα το χέρι του διπλανού σου, να πάρεις θάρρος οι πιστολέρο στα μπαλκόνια σε στοχοποιούν. Κράτα γερά το χέρι του διπλανού και στάσου εμπρός στα τουφέκια τους. ΜΗΝ ΦΥΓΕΙΣ ΣΑΝ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ. Πέσε χάμω και σχεδίασε, το μέλλον. Κράτα γερά για το παιδί, που ήλθε αθώο....
Πολλές φορές διάφοροι .... περίεργοι.... και ιταμοί σιχτιρίζουν την Ελλάδα ποικιλοτρόπως Όμως, σύμφωνα με τον εξάδελφό μου Λ.Φ. που κατοικεί χρόνια εις τας ΗΠΑ, ως καθηγητής πανεπιστημίου αρχαιολογίας... η ΕΛΛΑΣ, έχει ψάξει από αρχαιοτάτων χρόνων ένα σαφή πλάνο, διάχυσης των Ελλήνων εις τα πέρατα του κόσμου. Δεν είναι ότι οι ΙΝΔΙΑΝΟΙ οι ΤΟΥΡΚΟΙ οι ΙΤΑΛΟΙ οι ΑΦΓΑΝΟΙ οι ΠΕΤΣΕΝΕΓΚΟΙ είναι αρχαιοελληνικά φύλα... Είναι που αν .... λέω αν μου επιτρέπεται να ψελλίσω μια μικρή μόνο λεπτομέρεια.... φευ δεν μπορώ όμως δεσμευόμενος υπό όρκου ΑΊΜΑΤΟΣ και τιμής... Είναι λοιπόν που πολλές αποδείξεις, από ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ κείμενα το αποδεικνύουν...
Π.χ. Μια μικρή κουφάλα σε ένα αιωνόβιο δέντρο της Ελληνικής νήσου Σ..... όπου από εκεί οδηγούμαστε στον κάτω κόσμο τον ΕΠΑΛΛΗΛΟ φλοιό της γης... αναφέρει ρητά ότι το 1935 προ χριστού.... έφυγαν ζευγάρια ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ με στόχο ένα.... ΝΑ ΚΥΡΙΕΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΗ όχι στρατιωτικά αλλά να δημιουργήσουν ΠΥΡΗΝΕΣ και ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΒΑΣΗΣ έως το μαξιμουμ ακτίδες αρχαιοελληνικής πίστης... Αμέ...
ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΡΩΤΗ...
το γνωστό blog http://exodoskafkara.blogspot.com/2011/09/blog-post_10.html αναφέρει...
"Έλληνες και Ινδιάνοι Κάποια στιγμή σε μια σύγκρουση μεταξύ Ινδιάνων και Λευκών ένας Ινδιάνος αρπάζει από τα μαλλιά ένα Λευκό για να του πάρει το σκάλπ και εκείνος φωνάζει έντρομος στα ελληνικά "Παναγιά μου". Ο Ινδιάνος τον ακούει έκπληκτος και τον αγκαλιάζει κλαίγοντας: "Πατριώτης είσαι και συ ρε; Θα σε σκότωνα"
" Τέτοιες ιστορίες φαίνεται να έχουν αληθινή βάση, αφού όντως έχουν αναφερθεί και μεταξύ των Ινδιάνων άνθρωποι που είχαν ελληνική καταγωγή ή παιδεία και μίλαγαν ελληνικά, όπως ο τρομερός Σελίμ, με την ελληνορθόδοξη κωνσταντινουπολίτικη παιδεία, που έζησε ως Ινδιάνος μεταξύ των ιθαγενών της Βιρτζίνια"
ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
Μια φορά που έγραφα στο κομπιούτερ μου άκουσα ένα τοκ τοκ... Γυρνάω και κάτω δεξιά 3 ίντσες πάνω από το κάτω της οθόνης βγήκε ένας τύπος μέσα από ένα ιγκλού και μου λέει σε άπταιστα ελληνικά... "Είμαι εσκιμόησα και θέλω να κάνω έρωτα με σένα ΈΛΛΗΝΑ τώρα γιατί έχουν συνάχι οι 55 Έλληνες στο χωριό μου" Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο έκλαιγα για δύο μήνες... ΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ κολλητάρι από παλαιά που ξόμεινε το μανάρι εκεί ψηλά...
ΑΠΟΔΕΙΞΗ 857,5
http://www.greektube.org/content/view/24612/2/
εν τω μεταξύ από την επιτροπή ΕΠΑΝΕΝΩΣΕΩΣ των πυρήνων γυρνάει ένας τύπος ... δεν θα το πω αλμπάνης αλλά κάπως ύποπτος αιρετικής διαδρομής.... όστις... αυτοί είναι χριστιανοί που πήγαν να κάνουν άλλη διάδωση ... δεν είναι ίδιοι με τους δικούς μου αυτούς δηλαδή με τις κουφάλες... Μια ελληνική σημαία έσωσε πριν από 130 χρόνια επτά Έλληνες και τις οικογένειές τους, στον Πόλεμο του Ειρηνικού, μεταξύ Περού και Χιλής.
Ήταν το 1880, όταν Χιλιανοί στρατιώτες εισέβαλαν στο χωριό Σαν Αντρές, ένα ψαροχώρι του Περού. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι στρατιώτες σκότωναν τους κατοίκους. Ανάμεσα στους ντόπιους ήταν και επτά έλληνες ναυτικοί που βρέθηκαν τυχαία στο Σαν Αντρές, κοντά στο Πίσκο, το 1870 και αποφάσισαν να ζήσουν εκεί. Για να σωθούν οι Έλληνες από τη σφαγή, ύψωσαν σε ένα σπίτι την ελληνική σημαία και κλείστηκαν εκεί με τις οικογένειές τους και με αρκετούς περουβιανούς. Οι Χιλιανοί στρατιώτες δεν τους πείραξαν. Οι Έλληνες και οι οικογένειές τους γλίτωσαν την καταστροφή. Σήμερα οι απόγονοί τους είναι κάπου 600. Τα επίθετα Κομνηνός, Γκίκας, Παπαφάβας, Φαλκόνης, Κωσταντίνου, είναι από τα πιο συνηθισμένα στο ψαροχώρι.
Εκατόν τριάντα χρόνια μετά η ελληνική σημαία υψώθηκε και πάλι. Η ελληνική κοινότητα της Λίμα μαζί με την ελληνική κοινότητα του Σαν Αντρές αποφάσισαν να γιορτάσουν για πρώτη φορά τα Φώτα στο χωριό. Ο δήμαρχος έδωσε εντολή να υψωθούν στην πλατεία η περουβιανή και η ελληνική σημαία. Πολλοί από τους απόγονους των πρώτων Ελλήνων ήταν συγκινημένοι. "Οι Έλληνες για μας είναι αδέλφια μας, σας οφείλουμε πολλά. Η ανάπτυξη στην περιοχή οφείλεται στο όραμα και στη δουλειά των πρώτων Ελλήνων που έφεραν νέες ιδέες στον τόπο μας" είπε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο δήμαρχος της περιοχής, Χουάν Βεργάρα Μάτα.
Οι Έλληνες του Σαν Αντρές είναι καθολικοί. Ο ιερέας του χωριού είναι ο Αλφόνσο Κομνηνός. "Όταν πέθαναν οι παππούδες μας, χάθηκαν πολλά από τα έθιμα που είχαν φέρει από την Ελλάδα. Μαζί με όλα αυτά χάθηκε και η Ορθοδοξία. Είμαστε πια Καθολικοί. Δεν γινόταν διαφορετικά. Όμως πολλοί κρατάμε ακόμη πολλά έθιμα. Για αυτό σήμερα γιορτάζουμε όλοι μαζί τα Φώτα" δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο πάτερ, ο οποίος είναι Έλληνας πέμπτης γενιάς.
Η θεία λειτουργία ήταν σύντομη και τελέστηκε στην παραλία, όπου έγινε και η κατάδυση του Τίμιου Σταυρού. Το ρόλο του ιερέα ανέλαβαν η πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Λίμα, Σόνια Βαβούλης και ο πάτερ Αλφόνσο. Οι λιγοστοί που μιλούν πια ελληνικά είχαν μοιράσει φωτοτυπίες με το απολυτίκιο των Θεοφανίων γραμμένο με ισπανικά γράμματα και έτσι συμμετείχαν όλοι στην ψαλμωδία. Ο ασημένιος σταυρός ρίχτηκε στη θάλασσα και όλοι μαζί σε κλίμα συγκίνησης έψαλαν "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε…".
Ένας πιτσιρικάς, έκτης γενιάς Έλληνας, βούτηξε στη θάλασσα και έφερε πίσω τον σταυρό.
"Είναι η πρώτη φορά που γιορτάζουμε έτσι εδώ. Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για όλους μας. Είναι παράλληλα και μια τιμή στη μνήμη των παππούδων μας. Είναι μεγάλη η χαρά για μας να βλέπουμε την ελληνική σημαία να κυματίζει στην πλατεία. Το 2007 ένας μεγάλος σεισμός κατάστρεψε το χωριό μας. Η Ελλάδα στάθηκε δίπλα μας και την ευχαριστούμε" ανέφερε ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας του Σαν Αντρές, Φερνάντο Ερνέστο Κομίνα Σεβάγιας.
"Εκδηλώσεις όπως και η σημερινή είναι πολύ συγκινητικές για μας. Δεν είναι μόνο φορτισμένες συναισθηματικά, αλλά ξυπνούν μέσα μας την πατρίδα, τη νοσταλγία, μας μαθαίνουν να μην ξεχνούμε την καταγωγή μας" είπε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας της Λίμα, Σόνια Βαβούλης.
*Ο συνεργάτης του ΑΠΕ - ΜΠΕ, Δημήτρης Παρούσης, που εδώ και 1.379 μέρες πραγματοποιεί το γύρο του κόσμου αναζητώντας "χαμένους" Ελληνες, βρίσκεται αυτές τις μέρες στην περιοχή και ερευνά την ιστορία των "χαμένων" Ελλήνων του Σαν Αντρές.
Περισσότερα για την περιπλάνησή του στον κόσμο μπορείτε να βρείτε στο www.godimitris.gr
τες πάντων... είτε εμείς είτε αυτοί οι χριστιανοί θα λύσουμε τις διαφορές μας... Ωστόσο για να φανταστείτε το μέγεθος του εισοδισμού στα κράτη δύο θα σας πω...
"Ελληνες υπουργοί στη Λϊμα; Κι όμως, πριν από ένα χρόνο υπουργός Εργασίας του Περού ήταν ο Μάριο Πάσκο Κοσμόπολης, ελληνικής καταγωγής. Επίσης, η πρώτη γυναίκα υπουργός Δικαιοσύνης στο Περού ήταν η Ανζέλικα Μπόκος Χερέδια, το 1989, επίσης ελληνικής καταγωγής, από την οικογένεια του ναυάρχου Μιαούλη"
να σας πω και άλλα?? Πριτς είμαστε ΠΑΝΤΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
