ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ...

Χωρίς πάρλες...

ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΜΗΧΑΛΟΥ... από την σκοπιά των πλουσίων...

Ακούστε παίδες την συζήτηση ανάμεσα σε μια παρέα πλουσίων που έτυχε να παρευρίσκομαι σε κυριλέ εστιατόριο... Μετά ξύπνησα είχε χαλάσει και το ονειροκασετόφωνο οπότε ότι θυμάμαι γράφω....





Αφού πήρανε το λιλί πέρυσι, για να πληρώνουν μισθά, συντάξεις και να ΥΠΑΡΧΟΥΝ σαν πολιτικοί, τα παιζάκια που μας κυβερνούν, τώρα πλησιάζει η ώρα της πλερωμής...
Πω, πω.... Κραυγές απελπισίας... Ξεπουλήματα... Πάρλες ατελείωτες... Κάτι παιζάκια, Πεταλωτήδες, Μπιρμπήληδες, κάτι άγνωστοι χωρίς παρελθόν, Γερουλάνοι και άλλοι περίεργοι τυπάκοι σαν τον Παπακωσταντίνου πρέπει να επιβάλλουν το σχέδιο πλερωμής...
Αν ήταν Πολιτικοί, με Π κεφαλαίο και όχι με π ... μικρό, θα επέβαλλαν τις αποκρατικοποιήσεις, έτσι και αλλιώς. Πήραμε τα χρήματα, από την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα και τώρα ήλθε η ώρα της πλερωμής. Και αν θα πέσουνε από κυβέρνηση??? Έτσι είναι η ζωή και η πολιτική. Έχει κόστος... Αλλά τρόμαξαν τα παιζάκια... Θέλουν συναίνεση για να κάνουν αυτό το βήμα... ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.
Ας δούμε λοιπόν καθαρά και χωρίς συναισθηματισμό την αλήθεια..
Πάω για πτώχευση... Δανείζομαι και σώνομαι από την Ε.Κ.Τ. Ωραία...
Ήλθε η ώρα να πλερώσω τα χρέη... Και δεν κάνω το βήμα να ξεπουλήσω... Βρε Έλληνες, λένε οι ξένοι δανειστές..... Βρε απατεώνες λένε οι δανειστές ... Όταν τα παίρνατε ήταν καλά και τώρα δεν έχετε να πλερώσετε και δεν κάνετε τίποτα?? Εδώ να τα πουλήσετε όλα...

ΚΟΙΤΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ ΧΑΟΣ....

Και όταν ο ΓΑΠ έπαιρνε το λιλί, το δάνειο από την ΕΚΤ, δεν ήξερε ότι όποιος είχε φράγκα στην μπάντα τα είχε πάει κατά Ελβετία μεριά, κατά Κύπρο οι σκιτζήδες και κατά όπου γης και πατρίς, οι εξυπνότεροι? Δεν ήξερε?????????? ΉΞΕΡΕ...
Αυτό που έχει γίνει στην χώρα είναι απλό, όσο, ότι για να ζήσουμε καθημερινά πρέπει να πίνουμε νεράκι...

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΉΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ... ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ... Δεν γούσταρω να έχουν στο ταμείο, ένα πάκο για να πληρώνω λίγο στον πολεοδόμο, λίγο στον επιθεωρητή εργασίας, λίγο στον αστυφύλακα, λίγο στον ένα, λίγο στον άλλο ΚΑΙ ΤΑ ΧΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ... Δεν το ήθελα πλέον... Και οι μεγάλοι παίχτες δεν γούσταραμε άλλο τους μικρομεσαίους το απίστευτο χάλι, των μικρομάγαζων, των μικροιδιοκτητών των ανθρώπων, που πουλούσαν ένα βρακί και επιβίωναν.... Δεν γούσταρω τις απίστευτες σχολές, διοίκησης στα ΤΕΙ Πρέβεζας και Σουφλίου, ή πληροφορικής Άνω Ραχούλας, που μετά τις σχολές με τουπέ δέκα καρδιναλίων, σουλάτσερναν και απαιτούσαν το βρωμοεπίδομα του απόφοιτου ΤΕΙ... Δεν γούσταρα να περνώ οπτικές ίνες και το πόπολο, να καπνίζει και να πίνει φραπεδούμπα, την ώρα που η επένδυσή στο Ιντερνετ ήταν εκεί και περίμενε χρήστες...
Και πήρα τα φράγκα και λάκισαν...

Ε κάναν κάτι μισοδουλιές, κόψαν κάτι επιδόματα χριστουγέννων, πάσχα, διακοπών, κάτι μισθούς θα πετσοκόψουν αλλά.... αλλά η μεγάλη δουλιά είναι μία... ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΟΥΛΗΣΕΤΕ ΚΤΗΡΙΑ, ΛΙΜΝΕΣ, ΠΟΤΑΜΙΑ, ΑΚΤΕΣ, ΔΡΟΜΟΥΣ, ΛΙΜΑΝΙΑ, ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ .... πότε ρημαδοπολιτικοί που τόσα χρόνια μας ρουφούσατε την τσέπα??? Τόσα χρόνια πλέρωνα, πολιτικούς, συνδικαλιστές, δημόσιους υπαλλήλους, ένα συρφετό τέως λιγδιασμένων.... ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Γιατί δικά μας ήταν... Εμείς δεν παυτωθήκαμε με τον ιδρώτα μας? Εσείς κάθε νομοσχέδιο ήταν ένα μάτσο μίζα... Δεν σας θέλουμε σαν διαχειριστές βρε αδελφέ... Σαν μεσίτες προς εμάς νταξ, άντε να βγάλετε και τα τελευταία μπαξίσια... Μετά έχει ο θεός...

Μπολίβαρ.... μέσα στην μέση της Ναζιστικής κατοχής..

Υπήρξε ένα ποιήμα που στο 1942-43 στην σκλαβωμένη ΑΘήνα κυκλοφορούσε χέρι με χέρι αντιγραμμένο σε πάσης φύσεως χαρτάκι. Ήταν το τρομερό ΜΠΟΛΙΒΑΡ... Μου έχουν αναφέρει ηλικιωμένοι πολλές εμπειρίες για τούτο. Το γοερό κλάμα ... Μόλις είχε τελειώσει η μεγάλη πείνα... το ξύπνημα άρχιζε... Ο Γοργοπόταμος... Η δυναμική των ταγμάτων ασφαλείας περνούσε... (ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΤΩΝ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΩΝ ΠΟΥ ΕΒΓΑΖΑΝ ΣΤΗΝ ΦΟΡΑ ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ... είχαν αρχίσει να μην σοκάρουν πλέον...) Η ουσία άρχισε να κυριαρχεί στο δήθεν ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ...


Ας το απολαύσουμε....

ΤΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ...

Γιά τους μεγάλους, γιά τους ελεύθερους, γιά τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,
Γι' αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή, γι' αυτούς τα δάκρυα, γι' αυτούς
οι φάροι, κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Οπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και γράφουνε στους σκοτεινούς
ορίζοντες των λιμανιών,
Γι' αυτούς είναι τ' άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο πιό στενό, πάλι του λιμανιού,
σοκάκι,
Γι' αυτούς οι κουλούρες τ' άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες, οι άγκυρες, τ' άλλα
μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Γιά ν' αρματώσουνε καράβι, ν' ανοιχτούν, να φύγουνε,
Ομοια με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ' στη νυχτερινή γαλήνη των
μπαχτσέδων,
Μ' ένα σκοπό του ταξιδιού: π ρ ο ς τ' ά σ τ ρ α.

Γι' αυτούς θα πω τα λόγια τα ωραία, που μου τα υπαγόρευσε η Εμπνευσις,
Καθώς εφώλιασε μέσα στα βάθια του μυαλού μου όλο συγκίνηση
Γιά τις μορφές, τις αυστηρές και τις υπέροχες, του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του
Σίμωνος Μπολιβάρ.

Ομως γιά τώρα θα ψάλω μοναχά τον Σίμωνα, αφήνοντας τον άλλο γιά κατάλληλο
καιρό,
Αφήνοντάς τον γιά νάν τ' αφιερώσω, σαν έρθ' η ώρα, ίσως το πιό ωραίο τραγούδι που
έψαλα ποτέ,
Ισως τ' ωραιότερο τραγούδι που ποτές εψάλανε σ' όλον τον κόσμο.
Κι αυτά όχι γιά τα ότι κι οι δυό τους ύπήρξαν γιά τις πατρίδες, και τα έθνη, και τα
σύνολα, κι άλλα παρόμοια, που δεν εμπνέουν,
Παρά γιατί σταθήκανε μες στους αιώνες, κι οι δυό τους, μονάχοι πάντα, κι ελεύθεροι,
μεγάλοι, γενναίοι και δυνατοί.
Και τώρα ν' απελπιζουμαι που ίσαμε σήμερα δεν με κατάλαβε, δεν θέλησε, δε μπόρεσε
να καταλάβη τι λέω, κανεις;
Βέβαια την ίδια τύχη να 'χουνε κι' αυτά που λέω τώρα γιά τον Μπολιβάρ, που θα πω
αύριο γιά τον Ανδρούτσο;
Δεν είναι κι εύκολο, άλλωστε, να γίνουν τόσο γλήγορα αντιληπτές μορφές της
σημασίας τ' Ανδρούτσου και του Μπολιβάρ,
Παρόμοια σύμβολα.
Αλλ' ας περνούμε γρήγορα: προς Θεού, όχι συγκινήσεις, κι υπερβολές, κι απελπισίες.
Αδιάφορο, η φωνή μου ήτανε προορισμένη μόνο γιά τους αιώνες.
(Στο μέλλον, το κοντινό, το μακρινό, σε χρόνια, λίγα, πολλά, ίσως από μεθαύριο, κι αντι­
μεθαύριο,
Ισαμε την ωρα που θε ν' αρχινήση η Γης να κυλάει άδεια, κι άχρηστη, και νεκρή, στο
στερέωμα,
Νέοι θα ξυπνάνε, με μαθηματικήν ακρίβεια, τις άγριες νύχτες, πάνω στην κλίνη τους,
Να βρέχουνε με δάκρυα το προσκέφαλό τους, αναλογιζόμενοι ποιός ήμουν, σκεφτόμενοι
Πως υπήρξα κάποτες, τι λόγια είπα, τι ύμνους έψαλα.
Και τα θεόρατα κύματα, όπου ξεσπούνε κάθε βράδυ στα εφτά της Υδρας ακρογιάλια,
Κι οι άγριοι βράχοι, και το ψηλό βουνό που κατεβάζει τα δρολάπια,
Αέναα, άκούραστα, θε να βροντοφωνούνε τ' όνομά μου).
Ας επανέλθουμε όμως στον Σiμωνα Μπολιβάρ.

Μ π ο λ ι β ά ρ! Ονομα από μέταλλο και ξύλο, ήσουνα ένα λουλούδι μες στους
μπαχτσέδες της Νότιας Αμερικής.
Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών μες στην καρδιά σου, μες στα μαλλιά σου, μέσα
στo βλέμμα σου.
Η χέρα σου ήτανε μεγάλη σαν την καρδιά σου, και σκορπούσε το καλό και το κακό.
Ροβόλαγες τα βουνά κι ετρέμαν τ' άστρα, κατέβαινες στους κάμπους, με τα χρυσά, τις
επωμίδες, όλα τα διακριτικά του βαθμού σου,
Με το ντουφέκι στον ώμο αναρτημένο, με τα στήθια ξέσκεπα, με τις λαβωματιές γιομάτο
το κορμί σου,
Κι εκαθόσουν ολόγυμνος σε πέτρα χαμηλή, στ' ακροθαλάσσι,
Κι έρχονταν και σ' έβαφαν με τις συνήθειες των πολεμιστών Ινδιάνων,
Μ' ασβέστη, μισόνε άσπρο, μισό γαλάζιο, γιά να φαντάζεις σα ρημοκλήσι σε περιγιάλι
της Αττικής,
Σαν εκκλησιά στις γειτονιές των Ταταούλων, ωσάν ανάχτορο σε πόλη της Μακεδονίας
ερημική. [...]
Μ π ο λ ι β ά ρ! Κράζω τ' όνομά σου ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού Ερε,
Την πιό ψηλή κορφή της νήσου Υδρας.
Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του Σαρωνικού, τη Θήβα,
Μέχρι κεί κάτω, πέρα απ' τη Μονεβασιά, το τρανό Μισίρι,
Αλλά και μέχρι του Παναμά, της Γκουατεμάλα, της Νικαράγκουα, του Οvτoυράς, της
Αϊτής, του Σαν Ντομίγκο, της Βολιβίας, της Κολομβίας, του Περού, της Βενε­
ζουέλας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Ουρουγουάη, Παραγουάη,
του Ισημερινού,
Ακόμη και του Μεξικού.
Μ' ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ' όνομά σου πάνω στην πέτρα, να 'ρχουνται αργότερα οι
ανθρώποι να προσκυνούν.
Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω -έτσι ήτανε, λεν, ο Μπολιβάρ- και παρακολουθώ
Το χέρι μου καθώς γράφει, λαμπρό μέσα στον ήλιο.

Είδες γιά πρώτη φορά το φως στο Καρακάς. Το φώς το δικό σου,
Μ πο λ ι β ά ρ, γιατί ως να 'ρθεις η Νότια Αμερική ολόκληρη ήτανε βυθισμένη στα πικρά σκοτάδια.
Τ' όνομά σου τώρα είναι δαυλός αναμμένος, που φωτίζει την Αμερική, και τη Βόρεια και τη Νότια, και την οικουμένη!
Οι ποταμοι Αμαζόνιος και Ορινόκος πηγάζουν από τα μάτια σου.
Τα ψηλά βουνά έχουν τις ρίζες στο στέρνο σου,
Η οροσειρά των Ανδεων είναι η ραχοκοκαλιά σου.
Στην κορυφή της κεφαλής σου, παλικαρά, τρέχουν τ' ανήμερα άτια και τ' άγρια βόδια,
Ο πλούτος της Αργεντινής.
Πάνω στην κοιλιά σου εκτείνονται οι απέραντες φυτείες του καφέ.

Σαν μιλάς, φοβεροί σεισμοί ρημάζουνε το παν,
Από τις επιβλητικές ερημιές της Παταγονίας μέχρι τα πολύχρωμα νησιά,
Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα ουράνια την οργή τους,
Σειούνται τα χώματα παντού και τρίζουν τα εικονίσματα στην Καστοριά,
Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίμνη.
Μ π ο λ ι β ά ρ, είσαι ωραίας σαν Ελληνας. [...]

Η ΝΟΜΙΚΗ .... ΚΟΜΒΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΙΑΣ ΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ...

Όσοι εργαζόμαστε στον "σκληρό" ιδιωτικό τομέα έχουμε καταλάβει ως την τελευταία ρανίδα του αίματός μας τι εννούσαν τα αφεντικά όταν μας μίλαγαν για αντιρατσισμό, ανθρωπιά, χριστιανοσύνη πολυπολιτισμικότητα και άλλες μεγαλόσχημες αρλουμπαρίες ...

Εννοούσαν ένα και μόνο ένα πράγμα...


ΚΕΡΔΗ, ΚΕΡΔΗ, ΚΕΡΔΗ....

Φτηνό εργατικό δυναμικό, μυς έτοιμους να ριχτούν στην παραγωγή ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΕΟΝ ΒΑΡΒΑΡΕΣ ΠΡΩΤΟΓΟΝΕΣ συνθήκες.. Εκεί που εμείς οι Έλληνες εργάτες ΑΡΝΙΟΜΑΣΤΑΝ ΝΑ ΡΙΧΤΟΥΜΕ σαν κατσίκια στον μπαλτά του χασάπη "αφέντη".... Και αφού με τον τρομερό ανταγωνισμό ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ κατά κράτος χάνοντας την θέση μας στην παραγωγή σημαντικών τομέων της οικονομίας (ναυτικοί, οικοδόμοι, αγροτικό προλεταριάτο ιδιαίτερα οι τσιγγάνοι και γενικά στην ανιδείκευτη εργασία) μας πέταξαν από το ριγκ... Όσοι απομείναμε ασθμαίνοντας δουλεύουμε ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ μέρα μέρα τα στάνταρ μας στο 1930...


Μιλιούνια κατέφθασαν από παντού δύο με δυόμιση εκκατομύρια ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΑΔΡΑ ντόπιιους και ξένους δουλέμπορους (σύγχρονους λαδέμπορους...) κατακτώντας τις συνοικίες μας τα χωριά μας ΤΑ ΠΑΝΤΑ....

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ προκειμένου να μας ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝ καλούσαν τον πάσα ένα από το πλέον απίστευτο μέρος του πλανήτη για να τους πάρουν στην δούλεψή τους. Ιδιαίτερα οι κατασκευαστικές, λιθογραφικές, πράσινης ανάπτυξης εταιρίες ανακύκλωσης κλπ.. Να κάνουν την Ολυμπιάδα τους οι γκλαμουράτοι νεόπλουτοι μπουρτζόβλαχοι παραλήδες...

Μας είχαν συχαθεί... Τόσα χρόνια μετά τον εμφύλιο και είμασταν ανάθεμα ακόμα ζωντανοί... Τι στο καλό δεν μας έκαναν... Φυλάκιζαν απειλούσαν κατέστειλαν ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΧΑΝ ΜΗΧΑΝΕΥΘΕΙ, χούντες Παπατζήδες Καραμανλήδες Μητσοτάκηδες....
ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΖΟΥΣΑΜΕ... Αυτό το μίασμα η Ελληνική εργατική τάξη ήταν ακόμα ζωντανή... "Τι διεστραμένος.... βρωμολαός είναι δαύτος" θα έλεγαν όταν ρούφαγαν τα ντριγκ τους εις τας Κηφισιάς και εις τας Εκάλες....

Και τους έφεραν όλους τούτους τους οπισθοδρομικούς πρωτόγονους μετανάστες από κάτι χώρες .... τι να πει κανείς... Κάτι ηττημένους από τον ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ ανατολικοευρωπαίους κάτι απίστευτους Πακιστανούς κάτι από που να πρωτοπεί κανείς.... ΑΣ ΣΚΕΠΤΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ... Ποιά αναθεματισμένη τεχνολογία θα μπορούσαν να δουλέψουν?? ΚΑΜΜΙΑ...

Κάτι απίστευτοι μικροαστοί αγροταφεντικά, κάτι τέως λιγδομένοι οικοδόμοι αναβαθμισμένοι σε εργολάβους κάτι γιαγιάδες κάτι παπούδες ζούσαν αυτό το λεφούσι των μεταναστών...

Επτά χρόνια μετά την Ολυμπιάδα τι σκατά μένει σε τούτη την πόλη? Κάτι πεζοδρόμια που κινδυνεύεις κάτι ΚΑΚΟΤΕΧΝΙΕΣ κάτι ξεφλουδίσματα... Να τι ήταν αυτό το λεφούσι... ΜΙΑ ΜΑΖΑ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ... γιατί όταν έχεις φθηνό εργατικό δυναμικό δεν υπάρχει λόγος να επενδύσεις σε σταθερό κεφάλαιο... Μένεις με την τεχνολογία του αραμπά... και του αγωγιάτη....

Και τώρα που λάκισαν οι πλούσιοι ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΟΝΑΧΗ ΤΗΣ στην κρίση η πολιτική των ανοιχτών συνόρων... της απουσίας ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ του ωχαδελφισμού του κολλητού της αρπαχτής της μίζας και της απόλυτης ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ, τώρα που ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΑ αξίας Πακιστανικής ... αφού στρώσαμε.... σαν προλεταριάτο.... τώρα λοιπόν οι μετανάστες πήγαν στην Νομική σχολή να ζητήσουν άδειες παραμονής και ίσα δικαιόματα....

Η Νομική, ή όποιο άλλο σημείο υπάρχει στην Ελλάδα αργά ή γρήγορα θα γινόταν η ακίδα που θα έσπαγε το κακοφορμισμένο σπυρί... Δύο μέρες μετά τη SIEMENS όταν η τελευταία γενική απεργία μας ξεθάρεψε λίγο κάποιοι τύποι τους έφεραν στην ΑΘήνα και την Θεσσαλονίκη. Σε αυτούς που λέν ότι ήταν προβοκάτσια έχω να πω ότι βαρέθηκα αυτές τις ερμηνείες... Όπως και σε άλλες ευκαιρίες έχω πει απέξω απέξω ΑΙΤΙΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΘΟΡΜΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Ο ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ που σώνει και καλά πρέπει όλοι να τρέχουν κάπου χωρίς λόγο και αιτία με σκοπό ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ και παντελής αμορφωσιά... Πάρτυ, κάμπιγκ χοροί, οδοφράγματα για ψίλλου πήδημα, με λίγα λόγια κίνηση κίνηση κίνηση... Μπούρδες.... Γραφειοκράτες του κερατά που αυτοί σκέπτονται και όλοι οι άλλοι εκτελούν... Τα μεγάλα μυαλά που όλοι εναποθέτουν τα όνειρά τους ενώ αυτοί πουλάν εφημερίδες συμπαραστέκονται σε απίστευτους τύπους... με απίστευτες καταγωγές... (ως και τους ποινικούς αναγορεύουν σε ήρωες...)

Ένα απίστευτο πέρα δώθε ένας αγώνας για τον αγώνα ... Εσύ με τα διόδια? εγώ τα ελευθερώνω πρώτος ... όχι εγώ πρώτος... εγώ επιβάλλω τα δωρεάν εισητήρια... (έλεοςςςςςςςς έλεοςςςςςςςςςςςς έλεοςςςςςςςς τζάμπα παροχή???? έλεος θα τρελλαθώ σαν αριστερός.... έλεοςςςςςςςςςς) εγώ κατάληψη εδώ εγώ εκεί.... Και όλα τούτα με ΈΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΟ...

ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΠΤΕΤΕ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΠΡΩΙ ΒΡΑΔΥ και να διαφεντεύουν οι μεγαλοσχήμονες ηγέτες της αριστεράς ΚΥΡΙΩΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ και μετά κάτι δευτεροκλασσάτοι όξω από εκεί...


ΡΕ ΣΕΙΣ ΨΕΥΤΟΗΓΕΤΕΣ ΤΟΥ ... ΠΟΠΟΥ τι έχετε να μας δείξετε ωρέ λαμόγια του κερατά... Ποιό εργοστάσιο έχετε οργανώσει ΠΟΙΑ ΜΙΚΡΗ ΝΙΚΗΗΗΗΗΗΗ πόσα χρόνια ανάθεμα έχουμε να ακούσουμε την λέξη ΝΙΚΗ....
Αλλά τι να οργανώσετε... Νταβατζήδες είστε του κερατά... Στρατηγοί που θέτε ένα πόπολο να σας ακολουθεί και να σας προσκυνά...

Και όταν σφίγγουν οι ποποί και είναι ζωσμένοι οι μετανάστες από όλο τον συρφετό του κράτους τους και κινδυνεύουν αααααα εσείς λέτε .... Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ... αυτοί αποφασίζουν.... Μωρέ ποιοί βρε αχυράνθρωποι??? Που να σας πλακώνουν τα μέλη σας από το πρωί ως το βράδυ... Που τους τραβολογάτε σαν πρόβατα.... σε ρίσκα ΧΩΡΙΣ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΕΡΔΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ...

Θυμάμαι ένας συνδικαλιστής (που πήρε το ταξίδι για μακριά...) μου έλεγε ... Μετά το 74 έγιναν στα εργοστάσια τόσες απεργίες μα τόσες... Και πολλές τις ηγέτεψε η λεγόμενη άκρα αριστερά... Έ μου είπε ξέρεις τι έγινε? Τους έδινε ο εργοδότης τα αιτήματα και αυτοί έβαζαν άλλα τόσα για να μη τα κερδίσουν.... Αποτέλεσμα? Η εργατιά τους είπε νταξ από δω εσείς από κει εμείς...



Τώρα τι θα γίνει στην Νομική? Δεν ξέρω αν αυτή θα είναι η μάχη η αποφασιστική... Ένα ξέρω αργά ή γρήγορα ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ το μεταναστευτικό δηλαδή θα ξεκαθαρίσει η κατάσταση... Ο Ελληνικός λαός και η εργατική τάξη ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΑΛΛΟ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.... Τελεία και παύλα...

Από την μια μεριά τα αφεντικά χάρηκαν τόσο για πολλά χρόνια αλλά όταν είδαν το τέρας που ΑΥΤΟΙ ΓΕΝΝΗΣΑΝ φρίκαραν... Και που να δεις πως θα γεννοβολάν σιγά σιγά... Άρα τα αφεντικά θέλουν να καθαρίσουν μπόλικους... Εξάλλου τώρα πολεμώντας τα μικρότερα αφεντικά για να τα αφανήσουν στην κρίση τους ευννοεί να βάλουν ΤΑΞΗ στο μπάχαλο που αυτοί ΕΦΤΙΑΞΑΝ...

Από την άλλη οι Ευρωπαίοι ΕΠ ΟΥΔΕΝΙ δεν γουστάρουν το Ελληνικό μπάχαλο...


ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΦΟΥ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ..... με βαθιά λύπη θα το πω.... ΤΟ ΠΑΝΩ ΧΕΡΙ ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ με τον μόνο τρόπο που ξέρει να κυβερνά.... ΒΙΑ ΒΙΑ ΒΙΑ ΒΙΑ και ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΝΑ ΓΕΦΥΡΩΝΕΙ ΤΟ ΧΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ...

Τέλος έχω να πω ότι υπάρχει μόνο μια ελπίδα... ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ... ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΙΑΣ
ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΝΙΚΕΣ ... ΛΙΓΗ ΑΝΑΣΑ ΝΙΚΗΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΕΝΙΚΟ ΓΙΟΥΡΟΥΣΙ ....

Αυτά τα "εργατίστικα" είχα να πω...

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΙΣΙΝΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΑΠΕΘΑΝΕ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ...
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΗΣ ΕΜΠΕΔΩΣΗΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ...

ΚΑΝΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΕΛΛΑΔΑ... H επική ρομαντική ΒΕΜΠΟ...

ΑΥΤΑ....

ΘΑΝΟΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ ο τροβαδούρος της εξέγερσης....

Μικρός σύχναζα στο ΣΟΥΣΟΥΡΟ... μια μπουάτ στην οδό Θόλου. Από ότι ξέρω παλαιά έπαιζε και ο Άσιμος. Ήμουν ένα σκατό... πιτσιρικάς με τσιγάρο... Η εποχή ήταν μεταπολιτευτική... εξεγερσιακή... Ο ερμηνευτής αυτός με στοίχιωσε ως τα σήμερα. Πλάκα πλάκα ακούγοντάς τα μετά από 30 χρόνια.......... πως περάσαν τα χεσμένα έπαθα πλάκα... ΤΑ ΘΥΜΌΜΟΥΝ.... Απολαύστε μπουάτ όπου έπαιζε Ζουγανέλης κλπ που δεν θυμάμαι γμτ...
Περιττό να πω για τον στιχουργό... ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ...

ΠΩΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΤΕ ΜΟΛΟΤΟΦ....




Ποιός είναι κυρίαρχος γμτ???




Αγαπημένη αλφαβήτα...




οι ληστές...



όταν τρώνε δεν μιλούν.... πόσο αληθινό....





πως ΔΕΝ αλλάζουν τα πράγματα...




ΔΡΑΧΗ ΔΡΑΧΜΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ ΤΏΡΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ ΕΥΡΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ




Ο τρελός





χαχααααααααααααα ένα υπέροχο προφητικό...




εξουσία.... μπλιαχ...




το μπλογκ του είναι..


http://thanosadrianos.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

H ΣΩΣΤΗ ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΟ ΑΝΟΡΘΩΓΡΑΦΟ BLOG ΜΟΥ

Εστάλθηκε, εξ φίλου υπερεαλιστού emeil μετά ταινίας 14 λεπτών.

Όχι λεπτόν έντερον αλλά ταινία 14 λεπτών.

Όχι λεπτών της δραχμής αλλά ωριαίων λεπτών...


ΑΠΟΛΑΥΣΑΤΕ ΤΗΝ....


Φιλούμπες


Αναδιμοσιεύω εξ YOUTUBE


Μία κωμωδία που γυρίσαμε το μακρινό 2004 στην Κρήτη, διάρκειας 17 λεπτών, με πρωταγωνιστή τον Αντώνη Σαρρή. Μουσική: Oblivion. Σενάριο: Άγγελος Σπάρταλης και Αντώνης Παπασπύρος. Σκηνοθεσία-Παραγωγή: Άγγελος Σπάρταλης. Η ταινία δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα σε κανένα φεστιβάλ ούτε και έχει προβληθεί ποτέ επίσημα.





O φίλος έγραψε ότι είναι η πρώτη απόλυτα σουρελιστική ταινία...


συμφωνάω