ΣΑΝ ΠΑΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΔΕΣ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ ΔΑΡΒΙΝΟΥ....

Άποψη της οικίας - μουσείο

 

Πολλοί, πάνε στο Λονδίνο, δια αναψυχή, για να ξεσκάσουν ή για να δουν την ή τον σύζυγο μετανάστη. Για έναν εξ΄αυτών των λόγων επισκέφτηκε και η αφεντιά μου την πόλη αυτή.

Τοπίο στην ομίχλη

Είπα όμως να πάω να δω και το σπίτι του Δαρβίνου. Πρέπει να ομολογήσω, ότι αυτό εσυνέβη τυχαία. Ευρισκόμεθα εις την περιοχήν διαμονής μας και ετέθη το ερώτημα, γαργαλιστικώς... "Μα τι να έχει κοντά μας που να αξίζει να πάμε;" 

Και τσουπ... Το μουσείο του Δαρβίνου... Βρε τι μας λες... Υλιστής άνθρωπος της εξελίξεως των ειδών, πως να μην πάμε εκείθεν; Σταθήκαμε στην στάση, ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο του λεοφωρείου και πήγαμε στο στερνό χωριό το HEYS... Με το εστιατόριό του το ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ.... Με μια θεσπέσια εορτή παζάρι τοπικό. Θαύμα. Ξεπαραδιαστήκαμε... Και αναμέναμε το τοπικό λεοφωρείο....

τραπεζαρία

Περνά ένα τέταρτο, περνά μια ώρα.... Πήραμε uber.... Και επάνω που ήρθε το ΚΙΑ τσουπ το τοπικό λεοφωρείο... Τι να κάνουμε μπρος το μικρό λεοφωρείον, πίσω εμείς.... Γκρρρ... Τελικά μέσα στην ομίχλη, περνούμε ένα χωριό μαγεία και μας αφήσει ο UBERας έξω από ένα υπέροχο κτήριο. Με άφθονο πράσινο, ένα κτήσμα μούρλια. Ήταν λοιπόν το σπίτι του Δαρβίνου και τώρα πλέον μουσείο του.

Λάθος μπιλιάρδο 
έβαλαν οι υπεύθυνοι

Μπουκάραμε ξεπαραδιαστήκαμε, με το τσουχτερό εισητήριο και με μεγάλη μας έκλπληξη δεν είμασταν μόνοι. Λαός ήλθε να δει τον ύψιστο αυτό μελετητή, φυσιοδίφη, βιολόγο και θεμελιωτή της θεωρίας της εξέλιξης. Εδώ θα ήθελα να μιλήσω απόλυτα σοβαρά. Αισθάνθηκα δέος. Ανατρίχιασα όπως πριν κάνα τρίχρονο όταν πήγα στον τάφο του Καρόλου Μάρξ ξανά στο Λονδίνο. 

Το δέος ήταν μεγάλο. Περιηγηθήκαμε στο σπίτι, στους χώρους, στα ερευνητικά του εργαλεία. Ένιωσα όλη την ζέση της μελέτης. Έμαθα πόσα χρόνια ταξίδευε μελετώντας με το πλοίο εκείνο που τον βοήθησε στην τεκμηρίωση. Κατάλαβα την ενδελεχή του προσπάθεια. Κατάλαβα ότι αυτό δεν έπεσε από τον ουρανό. Ο πατέρας του, είχε το συνήθειο να καταγράφει όλα τα βάρη των ανθρώπων που επισκέπτονταν το μέγαρο αυτό. Το μήλο κάτω από την μηλιά κλπ...

Είδα την προσομείωση της καμπίνας του... Λιτή και κέντρο επιστημονικής μελέτης. 

Εκεί όμως που με διαπέρασαν όλα τα volt είναι όταν είδαμε τον πρώτο τόμο του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ του Καρόλου Μάρξ και μου διάβασαν τις επιστολές που αντάλλαξαν οι δύο ΚΑΡΟΛΟΙ... 

Η δεύτερη έκδοση του ΚΕΦΑΛΕΙΟΥ στο μουσείο

"Η εκτίμηση του Μαρξ για το Δαρβίνο ήταν τόσο βαθιά, που το 1873 του απέστειλε ένα αντίτυπο της δεύτερης γερμανικής έκδοσης του “Κεφαλαίου”, με αφιέρωση, στην οποία δηλώνει “ειλικρινής θαυμαστής” και επιστολή που δε σώζεται. Ο Δαρβίνος του απάντησε μετά από κάποιους μήνες ως εξής: “Αγαπητέ Κύριε. Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε στέλνοντάς μου το εξαιρετικό σας έργο για το κεφάλαιο και εύχομαι από καρδιάς να ήμουν πιο άξιος να το λάβω, γνωρίζοντας περισσότερα για το βαθύ και σημαντικό θέμα της πολιτικής οικονομίας. Παρότι οι μελέτες μας έχουν υπάρξει τόσο διαφορετικές, πιστεύω ότι και οι δύο μας ειλικρινά επιθυμούμε την επέκταση της γνώσης, κι ότι αυτό μακροπρόθεσμα θα αυξήσει την ευτυχία της ανθρωπότητας.Παραμένω ειλικρινά δικός σας,

Κάρολος Δαρβίνος" Από το site ΚΑΤΙΟΥΣΑ....

Επισκεφτήκαμε όλα τα μέρη του μεγάρου. Πήγαμε στα κτήματα, στο θαυμάσιο θερμοκήπιο. Μαγευτήκαμε από την φύση της Αγγλίας. Ακούσαμε πουλιά. Μυρίσαμε μια υπέροχη ομίχλη. Όλα αυτά όμως είναι δευτερεύοντα. Το σπουδαιότερο γεγονός, ότι στα 64 μου, η πίστη για ένα καλύτερο μέλλον πήρε μια μεγάλη ώθηση. Γιατί η βόλτα αυτή, ενώ μας περιτρυγύριζε η ομίχλη καθάρισε με ορμή ιδεαλιστικές φοβίες και μύθους που γεννιούνται χωρίς να το θέλει κανείς.

Τα χωράφια του οίκου

Το τέλος ήταν πολύ ωραίο, με μια βόλτα στο μικρό κουκλίστικο ψιλοορεινό χωριό. Ένα όνειρο να κατοικείς εκεί... Κάναμε όμως το λάθος να πιούμε καφέ στο μουσείο του Δαρβίνου. Παιδί μου, που το βρήκαν αυτό το ζουμί; Το κέρδισαν σε λοταρία κατασχεμένων καφέδων; Η μαύρη γη της επαρχίας του Λονδίνου δέχτηκε με χαρά το ζουμί αυτό.... Η μόνη παραφωνία σε μια εκδρομή, που με γέμισε χαρά, αισιοδοξία και γνώση...

Το θαυμάσιο θερμοκήπιο.