13 Ιουνίου 2021

ΤΟ ΧΑΣΙΣ ΣΤΗΝ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ..... ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1821.... ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΡΙΝ ΜΆΛΛΟΝ

 Έψαχνα, που λέτε στο ΘΑΥΜΑΣΙΟ ψηφιακό αρχείο του ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ και των απογόνων του, κυρίως για θέματα της Ευβοίας και περί του εργατικού κινήματος. Αποτελεί δε το ψηφιακό αυτό αρχείο, πηγή υψίστης χρησιμότητας εις άπαντα τα άτομα που σχετίζονται για μελέτη διαφόρων ζητημάτων.

Και πέφτω πάνω σε μια διαμαρτυρία αγροτών από την ΜΑΝΤΙΝΕΙΑ. Και παθαίνω πλάκα. Τι είναι τούτο.... Οι αγρότες δεν παρήγαγαν, φασολάκια, αμυγδαλίτσες ή πατάτες... Καλλιεργούσαν Ινδική κάνναβη, δηλαδή ΧΑΣΙΣ. Δεν ξέρω αν έχετε μυρίσει αυτό το φυτό  ποτέ. Μια φορά που το είχε μια σχέση μου, στην τουαλέτα της, για να παίρνει αγέρα και ήλιο το χάιδεψα και βρώμαγε το χέρι μου. Μια αηδία και μισή. Φαντάζομαι λοιπόν στρέμματα, ολάκερα με αυτό το φυτό. Αηδία. Βρώμα του κερατά. Μπλιαχ. 

Ωστόσο, οι άνθρωποι ακολουθούν, στην διαμαρτυρία τους, μια ορθή δομή. Το έγγραφό τους περιγράφει την ιστορία της καλλιέργειας. Από την έναρξη, λένε, του κράτους άρχισαν να καλλιεργούν την Ινδική κάνναβη. Και μάλιστα, όχι να την φυτεύουν, να την μεγαλώνουν και να την μαζώχνουν. Όχι μόνο ! Είχαν και την επεξεργασία μετά. Την έκαμναν σκόνη και δεν ξέρω τι άλλο. Και μετά την πωλούσαν. 

Δεν χρειάζεται να πω ότι αυτό με το χρυσό, είναι κάτι που πρέπει να το τονίσω... Χρυσός πολύς έρεε, λοιπόν.... Φραγκόπουλα.... Όχι σαν καλλιέργεια, τόσο πολύ... Η επεξεργασία είχε το πολύ ψωμί, μάλλον. Θα πρέπει να ήταν πολύ γνωστό το χασίς της περιοχής κάποτε. Δεν ξέρω ποια πόλη είναι εκεί κοντά και πως λέγονταν διεθνώς... Εξ' άλλου δεν έχω πάγει στα μέρη αυτά. Πάντως αν με διαβάσει κανείς ΝΑ ΈΧΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ...  Παρότι δεν μου αρέσει το είδος αυτό και γενικά τα ναρκωτικά, δεν μπορώ παρά να έχω συμπάθεια με ότι καταπιάνομαι.

Εντύπωση, μου έκανε συνολικά η επιστολή... Το Ελληνικό κράτος απαγόρευσε την καλλιέργεια της Ινδικής Κάναβης αλλά επέτρεπε την επεξεργασία της, για να παραχθεί το χασίς. Και έτσι οι αγρότες, αγόραζαν φυτά από άλλες χώρες και τα επεξεργάζονταν. Λέμε τώρα... Γιατί όλα αυτά μου μυρίζουν λαθρεμπορίες, παρανομίες και τα τοιαύτα...

Η ζωή.... Η ζωή δεν είναι νόμιμη πάντα. Διαβάζοντας την ιστορία και μελετώντας μυστήρια θέματα, που βρίσκω από σπόντα.... Φαντάζομαι πολύ περίεργα πράγματα για την χώρα. Έχω βρει πχ ένα κείμενο επί Όθωνα που όριζε την φορολογία εισαγωγής εξαγωγής του οπίου... Ωραία πράγματα....

Ο αγώνας λοιπόν κατά των ναρκωτικών, προϋποθέτει , την αυτογνωσία. Φανατισμοί και δάκτυλα που δείχνουν τον στόχο δεν είναι επιτρεπτές διαδικασίες. Ο λαός μας φαίνεται πέρασε μέσα από τα ναρκωτικά. Είχε μεγάλη αγάπη για αυτά. Πχ κατά τον μεσοπόλεμο μου έλεγε ο πατέρας μου τα ναρκωτικά ήταν κυρίαρχα στην ΑΘήνα...

Εύχομαι να μελετάμε και να είμαστε προσεκτικοί. Επίσης να βοηθούμε την κοινωνία να ξέρει ότι η ΞΕΝΕΡΩΤΗ ζωή είναι πιο αληθινή. ΌΧΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ. Απλά πιο αληθινή...







 

20 Μαΐου 2021

200 ΈΤΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΠΑΝΆΣΤΑΣΗ... Η ΚΥΜΗ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ....


Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η Κύμη Εύβοιας, ευτύχησε να έχει ήδη ένα βιβλίο για το 1821, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Δεν ήταν εκδότης ο 
Δήμος Αλιβερίου Κύμης ή ένας πολιτιστικός σύλλογος ή κάποιος από αυτό που ονομάζουμε Κράτος. ΕΥΤΥΧΩΣ ήταν αυτό που λέμε ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ. Γιατί σε μια αυτοέκδοση μπορείς να πεις, αυτό που τραβάει η καρδιά σου και λαχταρά να κοινωνήσει ο εγκέφαλός σου. Χωρίς δεσμεύσεις και περικοκλάδες.
Συγγραφεύς ο Μιχάλης 
Ποντίκης, εκδότης τοπικού περιοδικού που καλείται Ο ΝΕΟΣ ΆΣΤΕΡΟΣ. Είναι ένας διανοούμενος που εκδίδει περιοδικά, παράγει βιβλία και διοργανώνει που και που κάποια εκδήλωση, που σπάει την ηρεμία του τόπου. Τον έχω συναντήσει τρεις τέσσερις φορές. Και αυτές τις φορές, οι συζητήσεις μας ήταν για τον τόπο και την ιστορία του.
Το βιβλίο «ΤΟ 1821 ΚΑΙ Η ΚΥΜΗ» είναι ένα βιβλίο, που αναφέρεται στους αγώνες των επαναστατών, ενάντια στους Οθωμανούς και αναφέρεται επίσης στις εσωτερικές συγκρούσεις των επαναστατών. Η περιοχή της Κύμης και την 
Καρυστίας ευτύχησε να έχει αυτόν τον διανοούμενο και να δει ένα βιβλίο για τα 200 χρόνια από την επανάσταση. Πόλεις μεγαλύτερες, δεν έχουν ακόμα εκδώσει τίποτα. Και η Κύμη τύπωσε. Μάλιστα, όπως μαθαίνουμε, από την σελίδα στο FB του τοπικού παραρτήματος των Ευβοϊκών Σπουδών, σύντομα θα έχουμε και δεύτερο βιβλίο, από τον Δημήτριο Πέππα, με θέμα το 1821.
Αυτό είναι αποτέλεσμα, ενός συναγωνισμού της περιοχής, ανάμεσα σε δύο πνευματικά κέντρα. Εξ’ άλλου όπως μου είπαν η εισαγωγή του Μ. 
Ποντίκη στο βιβλίο «ΤΟ 1821 ΚΑΙ Η ΚΥΜΗ» απαντά σε μια τοποθέτηση του παραρτήματος Ευβοϊκών Σπουδών (αρνούμαι ως τα 60 μου να διαβάσω τις εισαγωγές των βιβλίων).
Το βιβλίο του Μ. 
Ποντίκη ακολουθεί τις διαθέσιμες πηγές και τα σχετικά «ευαγγέλια» της περιοχής, βιβλία που αναφέρονται στο 1821. Επίσης ανατρέχει στις αλληλογραφίες και τις πηγές των μεγάλων νησιών πχ Ύδρα Σπέτσες κλπ. 

ΒΑΣΣΟΣ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ


Είναι γενικά, ηρωική προσπάθεια μέσα σε μια μικρή πόλη, να πας να αναλύσεις θέματα δύσκολα... 
Πχ τις εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ επαναστατών ενάντια σε συμβιβασμένους ή αδιάφορους. Πως να εξηγήσεις σ’ ένα κόσμο τις αντιφάσεις τις επανάστασης; Σε γενικές γραμμές νομίζω ότι ο Μ. Ποντίκης τα κατάφερε πολύ καλά. Με μια γλώσσα, επιστημονική και πανεπιστημιακή, έδωσε σε όλους να καταλάβουν τα γεγονότα, να ξετυλίξει το κουβάρι του χρόνου και να φωτίσει τους πρωταγωνιστές.
Κορυφαίες στιγμές του βιβλίου για μένα είναι ο θησαυρός των τελευταίων σελίδων. Οι μάγισσες των Οθωμανών οι πρακτικές της ανάκρισης και του αιχμαλωτισμού, τα βασανιστήρια μεταξύ Ρωμιών και Οθωμανών. Κορυφαίες στιγμές του βιβλίου. Σε γενικές γραμμές με βρίσκει σύμφωνο, σε ότι αφορά τις εξελίξεις της εποχής εκείνης. Εκτός της άποψής του για τον Οδυσσέα 
Ανδρούτσο. Θα ήθελα επίσης να φωτιστεί το γεγονός της πολυπληθούς Κύμης, που είναι η μεγαλύτερη πόλη σε Ρωμιούς. Μεγαλύτερη από την σημερινή Χαλκίδα, την Κάρυστο κλπ. Γιατί η Κούμη είχε κοντά 3,000 κατοίκους Ρωμιούς;
Αναφέρεται το βιβλίο σε δύο ωραία κέντρα της επανάστασης τα βλαχόφωνα χωριά Μετόχι και Κούτουρλα, καθώς και προσεγγίζει πολύ καλά την ενότητα 
Βάσσου Μουροβουνιώτη και Κριεζώτη.
Η ανάλυση του Μ. 
Ποντίκη για την οικονομική κρίση, πριν την επανάσταση του 1821 δείχνει ότι μόνο επαρχιώτηςς ιστορικός δεν είναι. Παρακολουθεί με επιμέλεια τις «σύγχρονες» αναλύσεις των ιστορικών, όπως ο θανών Κρεμμυδάς.
Το βασικό ερώτημα παραμένει ωστόσο, επιμελώς αναπάντητο ή δεν έχει δοθεί η δέουσα προσοχή. Γιατί η 
Κούμη είχε τόσες πολλές παλινωδίες; Γιατί ήταν λίγοι οι επαναστάτες; Προσωπικά έχω μια εκδοχή αλλά άμα γράψω ποτέ ένα άρθρο θα αναφερθώ.

ΚΡΙΕΖΩΤΗΣ



Τέλος, έχω να πω ένα μεγάλο μπράβο στο φως που 
δόθηκε στην περιοχή μας από το βιβλίο του Μιχάλη Ποντίκη.
Ευχόμαστε και το βιβλίο, που έρχεται 
να δώσει και αυτό φως στα μυστήρια της εποχής του 1821 στην Κούμη....
Ελπίζω πάντως να γίνει στο καλοκαίρι ανάλογη συζήτηση σε εκδηλώσεις. Εύχομαι το βιβλίο του Μ. 
Ποντίκη «ΤΟ 1821 ΚΑΙ Η ΚΥΜΗ» να μπει σε κάθε σπιτικό.
ΕΊΝΑΙ ΎΨΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΡΗ ΜΑΣ...

Bottom of Form

  

11 Απριλίου 2021

ΔΕΝ ΉΤΑΝ 0Ι ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΙ Ή Ο ΜΕΣΣΑΡΗΣ Ο ΚΟΥΔΑΣ Ή Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ ΉΤΑΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΟΛΗΣ ΟΙ ΗΜΙΘΕΟΙ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ...














"Την μπάλα την έχει ο Κούδας κάνει πάσα στον Τερζανίδη αλλά παρεμβάλλετε στον χώρο του 
κέντρου ο Σιδέρης που κάνει ένα σουτ από το κέντρο, μιας και ο τερματοφύλακας είναι εκτός θέσης...". 
Για σταμάτα φίλε ας το πάμε αλλιώς...


"Έμπροσθεν το διαιτητού Χασάπα, ο κεντρικός αμυντικός Αστέρης κάνει ένα εγκληματικό τάκλιν στον Βάμβα και διώχνει την μπάλα σε κόρνερ... Τα πλήθη φωνάζουν με ουρανομήκης κραυγές υπέρ της ΑΜΥΝΗΣ που αποτελεί τον πολυπληθέστερο σύλλογο της Κύμης... Ο διαιτητής Κύριος Χασάπας σφυρίζει την λήξη του αγώνος με σκόρ επτά ένα (7-1 !!!!!). Η ΑΜΥΝΑ είναι πλέον πρωταθλήτρια Κύμης με 12 βαθμούς. Ακολουθεί ο ΠΑΝΚΥΜΑΙΚΟΣ με 8 βαθμούς. Ο ηρωικός ΑΣΤΗΡ με 7 βαθμούς, ο ΑΧΙΛΛΕΥΣ με 4 βαθμούς και τελευταίος ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ με 0 βαθμούς.... Ο άλλοτε κραταιός σύλλογος του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ εδώ και έτη πολλά είναι βυθισμένος στα τάρταρα... Πιο κάτω δεν έχει... Που να τον ρίξουμε; Πιο τοπικό ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ". 

Κάπως, έτσι θα... περιεγράφετο το τοπικό πρωτάθλημα ΚΥΜΗΣ, αλλά και κάθε μικρής ή μικρομεσαίας πόλης στην περίοδο του μεσοπολέμου. Το νέον σπορ του ποδοσφαίρου συνεκίνησε σφόδρα, την χώραν. Ως τότε ο κλασικός αθλητισμός και η πάλη κρατούσαν τα σκήπτρα. Αν κοιτάξει κάποιος τις αθλητικές εφημερίδες της εποχής (η ψηφιακή βιβλιοθήκη της Βουλής έχει αρκετές) θα κατανοήσει, ότι η πάλη κρατά φυσικά τα ηνία, με τόσους υπέροχους αθλητάς, ως και την Αμερική. Ακολουθεί, ο κλασικός αθλητισμός που συγκινεί τα πλήθη και έπεται το φουτμπόλ. Πιο μετά άλλα αθλήματα, ως και το χόκεϊ!!!!!!! Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ που μας ενημερώνει για την "επαρχιακή κίνηση" των αθλημάτων, αποτέλεσε πηγή πληροφοριών για τον αθλητισμό των κωμοπόλεων. Αναμένει, η ιστορία τον ιστορικό της, αυτόν που θα κάτσει να καταγράψει από κάθε πόλη την αθλητική ομάδα της.
Η Κύμη είχε μια παράδοση αθλητική. Είχε τον Γυμναστικό Σύλλογο Κύμης (Γ.Σ.Κ.) που όμως ήταν του κλασικού αθλητισμού. Δεν είναι ώρα να αναφερθώ σε αυτόν. Μόνο να θυμίσω ότι ήταν από τους ιδρυτές του ΣΕΓΑΣ. Το θέμα μας, όμως είναι η μπάλα... Το φουτμπόλ... Που άρχισε στον μεσοπόλεμο να κλέβει τις καρδιές των κατοίκων όλων των επαρχιών... Ας δούμε, πως μας ενημερώνει η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ σε ένα άλλο ματς ένα έτος μετά την πρώτη ενημέρωση... ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΘΕΑΤΕΣ... Σε ποιο μέρος όμως να ήταν το τότε γήπεδο; Ένα ήταν ή υπήρχαν και άλλες αλάνες; Και τι χρώματα είχαν οι ομάδες; Να σοβαρά ερωτήματα, που μάλλον δεν έχουν απαντήσεις...

Το απόκομμα το έχει βρει ο Nicholas Peppas
ΚΥΜΗ, Φεβρουάριος. (του ανταποκριτού μας). Την παρελθούσαν Κυριακήν έγιναν εις την πόλιν μας ενδιαφέροντες φιλικαί συναντήσεις μεταξύ των ομάδων Μ. Αλέξανδρος – Άμυνα. Δισχύλιοι περίπου θεαταί παρηκολούθησαν τον ενδιαφέροντα αυτόν αγώνα. Αι ομάδες κατήλθον ως εξής: Άμυνα Καλλίγερος, Δενδρινός, Λέππας ΙΙ, Φαφούτης, Κοντομηνάς, Αλεξανδρής Π. Ψύχας, Θεοδώρου, Σταματάρας, Μοναχός και Καλαφάτης. Μέγας Αλέξανδρος Βλαχογιάννης, Νικολούτος, Κούρπας, Σταμέλος, Πέππας, Μονκανάκης, Σταματίου, Κωνσταντακάκης, Βάμβας, Μωραίτης, Βαμβακάρης. Η Άμυνα ευθύς από του πρώτου λεπτού παραβιάζει το τέρμα της αντιπάλου. Το παιγνίδι συνεχίζεται με απελπιστικήν υπεροχήν της Αμύνης μονότονο και εντός 42 λεπτών η νικήτρια ανεβάζει τα τέρματα εις 7. Το ημιχρόνιον λήγει ούτω. Εις το β. Ημιχρόνιον οι του Μ. Αλεξάνδρου επί 15 λεπτά πιέζουν απελπιστικά το αντίπαλον τέρμα το οποίον σώζει δια αυτοθυσίας ο Κέρβερος των δικτύων Καλλόγερος. Εις το 20 λεπτόν σημειούται μπέναλτυ κατά της Αμύνης το κτυπά τεχνικά ο Νικολούτσος και σημειεί το μοναδικόν τέρμα του Μ. Αλεξάνδρου παρά την απελπιστικήν προσπάθειαν του Καλλιγέρου. Θέλει 15 λεπτά να λήξη το ημιχρόνιον και η Άμυνα πιέζει το αντίπαλον τέρμα σημειούσα έτερα δύο τέρματα δια του Καλαφάτη και Σταματάρα και τοιουτοτρόπως λήγει και το 2ον ημιχρόνιον με την Άμυνα νικήτριαν δαι 9 τερμάτων έναντι 1.

Το θέμα δεν είναι της Κύμης φυσικά. Είναι της κάθε Κύμης. Και είναι απορίας άξιο, πως οι ιστορικοί δεν έχουν σκύψει επάνω στα θέματα αυτά. Προφανώς είναι γοητευμένοι με γιγάντια θέματα και αγνοούν μια ιστορία που αγωνίστηκε κόντρα στα ναρκωτικά, κόντρα στην καθημερινότητα, που χάρησε δόξα και τιμή, έστω και πρόσκαιρη στον Σταμέλο, στον Μοναχό... Στον κάθε ένα που δεν τον ξέρει κανείς πλέον. Εντάξει δεν ήταν Ανδριανόπουλοι, ή ένας Μεσσάρης αλλά και αυτοί στα μάτια των πιτσιρικάδων ήταν ΟΛΥΜΠΙΟΙ ΘΕΟΙ της μπάλας...,

01 Απριλίου 2021

O πρώτος Έλληνας κάτοικος της ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ του ΚΑΝΑΔΑ.... (Βρετανική Κολομβία) και ένας βρυκόλαξ μας γράφει...






Πριν χρόνια έλαβα ένα περίεργο ανώνυμο γράμμα στο email…. Ένα γράμμα από το μακρινό παρελθόν. Ή θα είναι αστείο ή θα είναι αλήθεια... Διαλέγεται και παίρνετε.... Ένα όμως είναι αναμφισβήτητο... Ο Γεώργιος Νικόλαος Καπιώτης είναι αληθινό και υπαρκτό πρόσωπο... Ο πρώτος Έλληνας στην μακρινή Βρετανική Κολομβία, στην Βικτωρία...
Η σπάνια φωτογραφία του Κουμιώτη ΚΑΠΙΩΤΗ


«Εν Κύμη 23 Φλεβάρη 1933 μια φεγγαρόλουστη νύκτα... Πρέπει να σας τα διηγηθώ Ήμασταν τρεις υπέροχοι, τυχοδιώκτες από τα μέρη της περιοχής της Κούμης. Εγώ, ο φίλος ο Γεώργιος Νικόλαος Καπιώτης και ο Σαρής. Εμένα αφήστε με, αποφάσισα, να γενώ ένας αρνητής της ζωής. Να παλέψω, με τα τσακάλια, τους λύκους και να ζήσω κυνηγώντας και ψαρεύοντας... Βλέπεις ΑΥΤΗ, η αγαπημένη μου πέθανε. Άλλοι μίλησαν για μια σπάνια αρρώστια που έφεραν οι Κινέζοι άλλοι για κάτι... Τι σημασία έχει... Έφυγε... Γνωριστήκαμε σε μια πόλη των Ιονίων νήσων. Τον άκουσα να μιλάει Κουμιώτικα και από τότε γίναμε αδέλφια. Κόλλησε μαζί μας αργότερα (στην νιότη ο χρόνος είναι τόσο μεγάλος) και ο Σαρής, σε μια ταβέρνα, της Κέρκυρας, φτηνό γλυκό κρασί και τραγουδώντας μαρινιάνικα (ναυτικά τραγούδια από την λέξη marine), ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο ντελάλης.... 



«Από αύριο Δευτέρα και ώρα 7 το πρωί, το Πολεμικό Ναυτικό της τιμημένης και σιδηράς Μεγάλης Βρετανίας – τιμημένο το όνομα της – θα δεχθεί όλους τους ναυτικούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ΚΑΙ ΜΟΝΟ όσοι μιλούν Ρωμαίικα ή Αλβανικά και έχουν δουλέψει σε καίκια κλπ». Ούρα, μπράβο ζήτω... Όλη η ταβέρνα αντήχησε από τις κραυγές και τα κεράσματα.... Με τα πολλά, πότε φορέσαμε τα ρούχα του Πολεμικού Ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας.... Ούτε που το πήραμε χαμπάρι... Μαζί, βέβαια και το μαστίγιο και την πειθαρχία... Μην φανταστείτε ότι είχαμε τα χρόνια τα πολλά... Ούτε 13 ετών... Αμούστακοι, αλλά πρώτοι στα άλμπουρα, πρώτοι στο πιοτί και πρώτοι στην εκκλησιά... 





Εξ’ άλλου ποιος ξεύρει την χρονολογία γέννησης... Από 10 ετών ριγμένοι στους πέντε ανέμους... Μας πήρε το καράβι και μας πήγε... Που δεν μας πήγε. Με τα πολλά φτάσαμε στην πανέμορφη Βικτωρία της Βρετανικής Κολομβίας (σήμερα του Καναδά). Ευλογημένο μέρος. Μια υπέροχη ναυτική βάση. Ξεμπαρκάραμε με μπόλικους παράδες και... Τότε ένα πράγμα, μας συγκινούσε. Ο ΧΡΥΣΟΣ...



Όλος ο κόσμος ήθελε τον ΧΡΥΣΟ... Χρυσό για να σώσει τα αδέλφια του, τους φίλους του την φαμίλια του, από την φτώχια. Πήραμε το πρώτο καράβι και βρεθήκαμε, στην Καλιφόρνια. Τι ήταν αυτό. Μιλιούνια άνθρωποι, έσκαβαν, έπλεναν το χώμα, σουρώνανε το χώμα... Λύσσα Όλη η φύση ανασκάπτονταν από τα όνειρα των μαχητών του ΧΡΥΣΟΥ... Εκεί, γνώρισα την καλή μου, νέα και όμορφη. Ερωτευθήκαμε. Ώσπου ένα νέο ακούστηκε, ξανά στα καταγώγια των χρυσοθήρων... ΠΌΛΕΜΟΣ.... Ξανά πίσω στην βάση μας στην Βρετανική Κολομβία. Τρέξε, πήγαινε στον πόλεμο της Κριμαίας. Ξανά μαζί. Ο Γεώργιος Νικόλαος Καπιώτης, λιποτάκτησε, πήγε με τους Ρώσους. Παρέα με τον Σαρή από τους Ανδρωνιάνους.

Είχανε το ζουζούνι μέσα τους. Τους μπαγκλάρωσαν, όμως οι Άγγλοι... Τι να πουν... Σκαρφίστηκε, ο σοφός Καπιώτης ξανά μια λύση... Ρωμέικη... Δήθεν τον έλεγαν George Wienna και τον Σαρή ως John Stevens …. Τα εγγλεζάκια το έχαψαν, ή έκαναν ότι το μάσησαν, μιας και η ανάγκη για τον στόλο ήταν τρομακτική... Για μια ιστορία της τύχης, εγώ μάτιζα ένα πανί σκαρφαλωμένος στο ακρινό κατάρτι, τους βλέπω να μπουκάρουν από την βάρκα στο πλοίο, δεμένους... Ούρα ζήτω... Ζουν... Ξανά και οι τρεις παρέα... Με τα πολλά το πλοίο κάτω από την σημαία του Αγίου Γεωργίου, φτάνει στο Μέξικο... Και εκεί πόλεμος. Και πληρώνουν καλά. Πήγαμε, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Το χρήμα αδελφέ... Το κυνηγούσαμε όπου και αν ήταν κρυμμένο και το τσεπώναμε...
Εκτίθεται στο μουσείο, σαν σκάφος του ΚΑΠΙΩΤΗ...
Με τα πολλά, αφού περνούσαμε ανάμεσα στις σφαίρες και το πιοτί, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το μυστικό που μας είπε ένα γέρος Μεξικάνος, μπεκρής και λιγομίλητος... «Βρήκαν ΧΡΥΣΟ στην Βρετανική Κολομβία» Αυτό ήταν. Φύγαμε για τον βορά... Εκεί ξαναβρήκα την καλή μου. Παντρευτήκαμε ήσυχα σε μια εκκλησία Κουάκερων... Τώρα εκκλησία... Μην φανταστείς. Που τα λούσα τα δικά μας. Με τις εικόνες, τα θυμιάματα, τους παπάδες. ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ... Διάβασαν ένα απόσπασμα και η τελετή έληξε... Τι υπέροχος που είναι ο κόσμος. Ένας υπέροχος μήνας πριν την πλήρη μας καταστροφή. Τι γλυκιά που είναι η ζωή, μέσα στην δύνη του έρωτα. Και μετά, για μένα, ζωή είναι μόνο τα βουνά. Οι κάστορες, οι λύκοι, οι αρκούδες. Που και που κατεβαίνω, να πουλήσω τα δέρματα, να πάρω ταμπάκο, κανένα σώβρακο κτλ... Ε πάω και σε κανένα καταγώγιο μαζί με τους άλλους δύο.








Ο Γιώργης Νικόλαος Καπιώτης, παντρεύτηκε. Πήρε την κόρη του αρχηγού των ντόπιων. Από την κυρίαρχη φυλή των SOGNEESS. Με πήγε, με το στανιό στο σπίτι του. Τώρα είχε παρατήσει το κυνήγι του ΧΡΥΣΟΥ. Με την Μαίρη Άννα, είχαν ανοίξει, ένα παντοπωλείο. Τα είχε όλα και με καλές τιμές. Κατάφερε, να φτιάξει και ένα μικρό σκάφος. Βλέπεις, ότι μάθαμε στην Λιαννάμμο δεν ξεχνιέται, όπου και να πας... Ο δε Σαρής τα πήγε και αυτός καλά. Έγινε βοηθός του διοικητή της πυροσβεστικής. Μεγάλη θέση. Γιατί τα καλοκαίρια, τα έντονα καλοκαίρια λαμπάδιαζαν τα βουνά... Το να κουμαντάρεις το σώμα των πυροσβεστών, ούτως ώστε να προφυλάξεις ζωές και περιουσία, δεν είναι μικρό πράγμα...
Τα χρόνια περνούσαν ήρεμα για αυτούς. Φώναξαν όλη την Κούμη και τα χωριά. Γέμισε η πόλη από Κουμιωτάκια, από τον Οξύλιθο, τα Βίταλα... Αντήχησαν τα τραγούδια μας σε ούλη την επαρχία... Φτάκαμε λέει και τους 300 από την επαρχία Καρυστία... Ο ένας μάζωχνε τον άλλο. Ως και γυναίκες φέρανε. Γιατί πως να το κάνεις. Οι SOGNEESS οι ντόπιοι δεν μας έδιναν πλέον τα κορίτσια τους για γάμο... Φέραν από την Κούμη... Αλλά πολλοί Κουμιώτες επέστρεψαν για να πολεμήσουν στους πολέμους μετά το 1910.... Αυτή είναι η μικρή μας ιστορία....» Υπογραφή δυσανάγνωστη... Αρχίζει από ΒΡ έχει κάτι που μοιάζει με ΟΛ και καταλήγει με ΚΑΣ... Μα γιατί διαισθάνομαι ότι είναι κάτι σαν ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ... Περίεργο πράγμα...

21 Μαρτίου 2021

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΧΑΛΚΙΔΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ ΠΑΝΩΛΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΓΥΜΝΕΣ ΧΑΝΟΥΜΙΣΕΣ...

ΑΥΤΌΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟ ΕΣΩΣΕ
 
Η ΠΗΓΗ

Θα είμαι βλαξ αν εγώ τολμήσω να προσθέσω οτιδήποτε.... Απλά 1790.... 












06 Φεβρουαρίου 2021

ANATOLE FRANCE.... "Ο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΜΗΣ".... εκδόσεις ΕΥΜΑΡΟΣ. Βιβλιοπαρουσίαση

 Πριν από χρόνια, δεν θυμάμαι πόσα, είχα δει σε έντυπο περιοδικό της περιοχής της Κύμης, που ονομάζεται "ΆΣΤΕΡΟΣ" ότι κάπου εκεί στον μεσοπόλεμο, σε μια εφημερίδα της περιοχής, είχε μεταφραστεί και δημοσιευτεί, τμηματικά, το έργο του Anatole France  "Ο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΜΗΣ".


Το είπα, από εδώ, το είπα από εκεί. Φως δεν φαίνονταν. Στον δρόμο μου, συναντήθηκα με τον εκδότη Πέτρο Κακολύρι, που έχει τις εκδόσεις "ΕΥΜΑΡΟΣ".  Ζώντας μαζί με μια υπέροχη Κυρία, από την Κύμη της Ευβοίας, με άκουσε προσεκτικά. 

Επειδή δε ζει στην Κύμη, ένα έτος, έσπευσε να το μελετήσει το ζήτημα. Όπως έμαθα, το έργο της ανακάλυψης του έργου, ανατέθηκε στην Μαριάννα Παπουτσοπούλου, η οποία το βρήκε, το αγάπησε και το μετέφρασε. 

Την Μαριάννα Παπουτσοπούλου, την είχα δει, σε ορισμένες παρουσιάσεις βιβλίων, στις εκδόσεις του Σάμι του ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ. (Αλήθεια αυτός ο ζεστός χώρος, όπου έδινα πολλά ραντεβού απολαμβάνοντας τον καφέ μου, πόσο μας λείπει!!!). Φυσικά έχω και ορισμένες ποιητικές συλλογές της. Είναι γνωστό, όμως τι άξια μεταφράστρια είναι. Για μένα είναι ανάμεσα στους δύο καλύτερους, εν ζωή μεταφραστές. Οπότε ήταν σίγουρο ότι   "Ο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΜΗΣ" θα έπεφτε σε καλά χέρια. ΚΑΙ ΈΠΕΣΕ !! 

Η ιστορία μας, είναι για τον Όμηρο και την Αιολική Κύμη. Όπως γνωρίζετε, επτά νομίζω πόλεις διεκδικούν το μέρος που γεννήθηκε. Μια εξ' αυτών η Κύμη της Αιολίας. 

Ο Νομπελίστας συγγραφεύς, εκεί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, εμπνεύστηκε και έγραψε για τον Όμηρο και την ζωή των ποιητών τότε... Μας περιέγραψε, επίσης επί τη ευκαιρία και ένα συμπόσιο. Το μικρό αυτό βιβλίο,, μας ταξιδεύει, σε μια εποχή όπου συγκροτείτε η γλώσσα μας, όπου αποκτούν νόημα οι κοινές θρησκευτικές συνήθειες των "Ελλήνων" της εποχής εκείνης. Όπως επίσης και το πολίτευμα που επικρατεί στις πόλεις κράτος. Η βασιλεία, ήταν τότε το κυρίαρχο πολίτευμα, πολίτευμα που κυριάρχησε στις πόλεις κράτος της Μικράς Ασίας. Στις πόλεις εκεί λίγες πέρασαν στην Δημοκρατία και αυτές πρόσκαιρα.

Όμως το θέμα είναι ένα στο βιβλίο. Να πάρει κανείς, μυρουδιά πως ήταν η ζωή, ενός τραγουδιστή, ενός ποιητή. Πως ζούσε. Πως πλάγιαζε, στο κρεββάτι. Πως μεγάλωνε τα παιδιά του. Μην ξεχνάμε, ότι "πρόσφατα" είχε καταλυθεί η κομμουνιστική μητριαρχία και είχε αναδειχθεί η πατριαρχία. Αυτό το ανακαλύπτεις στο διήγημα, εκεί που περιγράφει πως μοιράζει ο ποιητής Όμηρος, το φαγητό στην γυναίκα και στα παιδιά...Και κυρίως στο πως ζούσαν οι γυναίκες, εντός της εστίας. 

Νομίζω ότι πάντα αυτά τα έργα, σε οδηγούν στο να πας να μελετήσεις την ιστορία των αρχαίων Ελλήνων. Να ξαναμελετήσεις Κορδάτο ή Κακριδή... 

Το έργο που απολαύσαμε είναι   Anatole France .... Είναι λυρική η γραφή, αναλυτικά παρουσιασμένη η φύση και οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην πλοκή. Μυρίζει Γαλλία... Μυρίζει, ευωδιαστά από μια εποχή και σχολή διήγησης που είναι πλέον σε άμυνα...  Σήμερα κυριαρχούν οι σχολές των Αγγλοσαξόνων. Μια βιαιότητα, μια ψυχολογική καταβύθιση σε σκοτεινά ερέβη... Τουναντίον η Γαλλική σχολή είναι "ΆΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ".... Είναι για να το πω, το λογοτεχνικό αλώνι όπου παρακολουθώ στο μυαλό μου την πάλη ανάμεσα στο Ρώσικο διήγημα και το Γαλλικό... Ακόμα δεν έχω αποφασίσει ποιο θα διαλέξω... Και ο χρόνος μου στενεύει...

Ο εκδότης, επέλεξε την σωστή μεταφράστρια. Ο λυρισμός, η φιλολογική καλαισθησία, η επαναφορά "ξεχασμένων" λέξεων στο σήμερα ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ σε τελευταία ανάλυση τα κέρδη αυτού του βιβλίου...

Στα μείον αυτού του βιβλίου είναι η απουσία της πληροφορίας για τον Μιχάλη Ποντίκη, του εκδότη του ΆΣΤΕΡΟΥ που μας πληροφόρησε για το έργο αυτό... 

Στα συν αυτού του βιβλίου είναι η γραμματοσειρά. Ευδιάκριτη και καλή. Θα έλεγα ότι λίγο μεγαλύτερη θα ήταν ΤΕΛΕΙΑ... Αυτό το βιβλίο είναι ότι πρέπει για μια ημέρα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Ή για ένα πρωινό καφέ το καλοκαίρι, σε καφενεδάκι, πλησίον της θάλασσας.  


Θέλω να είμαι σαφής. ΛΕΙΠΟΥΝ τα βιβλία τσέπης. Τα βάζεις στο σακάκι σου και περπατάς. Και όποτε θες το διαβάζεις όπου μπορείς. Σε ένα πεζούλι, περιμένοντας τον άνθρωπό σου. Αναμένοντας τον φίλο σου. ΕΥΓΕ στον ΕΥΜΑΡΟ που θα εγκαινιάσει ένα τόσο ΧΡΗΣΙΜΟ στυλ. Η σειρά αυτή, που την επιμελείται η Μαριάννα Παπουτσοπούλου, πρέπει να κάνει πάταγο...

Όμως το ερώτημα είναι αμείλικτο... Η σημερινή Ευβοϊκή Κύμη, θα το αγκαλιάσει; Για ένα μυστήριο λόγο, οι Κουμιώτες αγαπούν την Κύμη την "Ιταλιώτιδα". Ήλθε η ώρα να στρέψει το μάτι της προς την Αιολική Κύμη; Δεν το ξέρω. Η ευκαιρία είναι σπουδαία. Αν ήμουν πχ ξενοδόχος, θα είχα στην ρεσεψιόν μου το βιβλιαράκι αυτό και θα το χάριζα ή θα το πουλούσα... Γιατί; Δεν μπορώ να απαντήσω σε πασιφανή ερωτήματα...

Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν... Αλλά σε τελευταία ανάλυση, είναι έργο που εμείς δεν μπορούμε να τα πραγματώσουμε από τας ΑΘήνας...

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ