Στρατηγός.... Ο θεός.... Ο Μίμης ΔΟΜΑΖΟΣ η ΑΜΥΝΑ Αμπελοκήπων... Ο Ιωνικός και η ΑΜΥΝΑ ΚΥΜΗΣ...

 Ήμουν ένα μικρός "ρουλαλάς". Και εμείς φωνάζαμε "Στρατηγός" και απαντούσε η δίπλα κερκίς η 14 "Ο θεός". Και άντε μια και άντε δυο... και η ζωή ήταν θαυμάσια..

Δημοσιεύθηκε στο αθλητικό περιοδικό ΗUMBA. Toυς ευχαριστώ που μου δίνουν βήμα.

"Όταν οι αναγνώστες του περιοδικού, ακούσουν την λέξη ΆΜΥΝΑ τι θα σκεφτούν άραγε; Ως αθλητικό περιοδικό, πιστεύω ότι θα περιμένουν να ακούσουν για κάποιο αμυντικό σύστημα, από κάποιο σπορ. Ένα σύστημα αμυντικό...

Οι περισσότεροι θα σκεφτούν ότι θα αναφερθώ στην ΆΜΥΝΑ ΑΜΠΕΛΟΚΉΠΩΝ και τον «ΣΤΡΑΤΗΓΟ» τον Μίμη Δομάζο.Λιγότεροι, αλλά αρκετοί, θα σκεφτούν τον ΙΩΝΙΚΟ και ακόμα λιγότερων ο νους θα πάει στην πολιτική.

Μερικοί θα ανασύρουν από την μνήμη τους το γνωστό άσμα, από την ταινία ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ του Κώστα Φέρρη, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου. Το γνωστό άσμα «της αμύνης τα παιδιά»... που ήταν πολύ παλαιό τραγούδι.

Η τότε ηγεσία της Άμυνας όταν παρεχώρησε στον ΠΑΟ τον Μίμη Δομάζο.

                                                                 ΟΙ ΑΦΟΡΜΕΣ ΠΟΛΛΕΣ

Πολλές ήταν οι αφορμές για να αρχίζω να γρατζουνάω την ιστορία της λέξης ΆΜΥΝΑ στην πολιτική και στον αθλητισμό. Πρώτη αφορμή, η ανάλυση της ιστορίας του εργατικού κινήματος που γρήγορα με πήγε σε μια εφημερίδα που λέγονταν ΆΜΥΝΑ. Μια καθημερινή εφημερίδα του 1920 που σύντομα έγινε «αναρχική», με ή χωρίς εισαγωγικά. Η εφημερίδα ΆΜΥΝΑ γράφει στην μετόπη της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΩΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΌΡΓΑΝΟΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ». Διευθυντής ήταν ο Τ. Λαμπρινόπουλος και αρχισυντάκτης ο Η. Ν. Αποστολίδης. Είχε μάλιστα και τηλεφωνική συσκευή με το τρομερό νούμερο -731 - !!! Προφανώς η εφημερίδα αυτή ήταν οπαδός του Βενιζελισμού. Απλά ήταν μια αριστερή εκδοχή του που με το διάβα της εξέλιξης έγινε αναρχίζουσα, κατά κάποιον τρόπο. Σάμπως και όλη η μετέπειτα εξέλιξη του Βενιζελισμού ως τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο δεν είχε μια παρόμοια, πορεία, προς τα αριστερά και τα δεξιά; Αλλά αυτά είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Η δεύτερη αφορμή, ήταν η μελέτη μου για το χωριό μου, την Κύμη Ευβοίας και δη για τα αθλητικά. Εκεί διάβασα ότι υπήρχε ομάδα ποδοσφαίρου με την ονομασία ΆΜΥΝΑ στον μεσοπόλεμο και έπαιζε στο πρωτάθλημα της μικρής αυτής πόλης...

Η σπουδαιότερη όμως αφορμή ήταν ο ΜΙΜΗΣ ΔΟΜΑΖΟΣ, το ταβερνάκι της ΘΥΡΑΣ 13 (γνήσιος παλαιός Αμπελοκηπιώτης βλέπεις)... και η συνολική μου σχέση με τα προσφυγικά μέρη των Αμπελοκήπων. Άκουγα συνέχεια για το ΜΑΡΑΚΑΝΑ που ήταν ένα μικρό χωμάτινο γηπεδάκι, μια αλάνα μικρότατη αλλά με τόσα όνειρα... Οι αλάνες, οι χωματόδρομοι τα πάντα μύριζαν ποδόσφαιρο. Έτυχε και η πολυκατοικία που έμενα να μυρίζει ποδόσφαιρο. Οπότε όλα έμπλεξαν.

Η τελευταία αφορμή και η σπουδαιότερη για να γράψω το παρόν άρθρο είναι η μετονομασία της τελευταίας ομάδας που είχε στον τίτλο της την λέξη ΆΜΥΝΑ.. Την έβγαλαν την λέξη. Και μάλιστα μ’ ασαφείς λόγους. Νόμιζαν, μάλλο οι άνθρωποι ότι ΆΜΥΝΑ ήταν κάτι το κακό. Κάτι το ξεπερασμένο ή το ηττοπαθές. Μάλλον δεν είχαν συνδυάσει την ιστορική ερμηνεία. Ποιος ξέρει.

H ομάδα άλλαξε ονομασία στα 2013 τον Οκτώμβριο. Η ανακοίνωση μεταξύ άλλων αναφέρει: «...O αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος «ΝΙΚΗΤΕΣ ΑΝΘΟΥΣΑΣ – ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ» (πρώην Άμυνα Ανθούσας) ανακοινώνει ότι από τη φετινή περίοδο θα αγωνίζεται και επίσημα με τη νέα ονομασία του.... Το καταστατικό του συλλόγου έχει ιδιαίτερη ιστορία την οποία σεβόμαστε, τιμούμε και νιώθουμε άξιοι κληρονόμοι της. Έχει έτος ίδρυσης το 1925 στους Αμπελόκηπους (Άμυνα Αμπελοκήπων) και έχει αναδείξει μεγάλες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες με κορυφαία τον Μίμη Δομάζο».... και τελειώνουν.... «Οι λόγοι της αλλαγής ονομασίας έχουν να κάνουν με την ταυτότητα που έχει αποκτήσει πλέον ο σύλλογος και με το γεγονός ότι το αδιαμφισβήτητα ιστορικό όνομα της Άμυνας, δεν εκφράζει στη σημερινή εποχή τις αξίες και τη φιλοσοφία του συλλόγου. Χαιρόμαστε πάντως ιδιαίτερα που διατηρούμε φιλικές σχέσεις με ομάδα παλαίμαχων της Άμυνας Αμπελοκήπων, τους οποίους είχαμε και επίτιμους προσκεκλημένους στη καλοκαιρινή μας αποχαιρετιστήρια εκδήλωση».

Οπότε η «περίεργη» λέξη ΆΜΥΝΑ έπρεπε να αποκατασταθεί με κάποιον τρόπο... Έτσι και εγώ, ως υπερασπιστής των εννοιών, αυτοχρίστηκα ΕΞΗΓΗΤΗΣ... Θα μου πεις, νοιάζεται κανείς; Δεν ξέρω, εσείς θα μου πείτε... Νομίζω δε και ελπίζω ότι θα ξαναγίνει ΑΜΥΝΑ...

                                                                   ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Θα σας πω, συνοπτικά πως έγιναν τα πράγματα, χωρίς να εμβαθύνουμε. Στα 1916 στην Θεσσαλονίκη, γίνεται μια δεύτερη κυβέρνηση, εκτός των Αθηνών. Είχαμε δηλαδή δύο κυβερνήσεις. Μία στην Αθήνα, πιστή στον Βασιλιά, και μια στην συμπρωτεύουσα, «...Προσωρινή κυβέρνηση της Τριανδρίας, που την συγκρότησαν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης και ο στρατηγός Παναγιώτης Δαγκλής. Γι’ αυτούς γράφτηκε το τραγούδι “Ο Μακεδών” (Της Αμύνης τα παιδιά), παραδοσιακό τραγούδι της εποχής τους, που διασκευάστηκε την δεκαετία του 80 από τον Σταύρο Ξαρχάκο για την ταινία “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη». (Από την ιστοσελίδα "Θεσσαλονίκης Τοπιογραφία - Ισότοπο του Χρίστου Ζαφείρη).

Όλα όμως είχαν ξεκινήσει, με συνωμοτικό τρόπο από τα 1915, ως λεγόμενο κίνημα «ΕΘΝΙΚΗΣ ΆΜΥΝΑΣ». Στο κίνημα της κίνημα ΕΘΝΙΚΗΣ ΆΜΥΝΑΣ που ήταν κυρίως στρατιωτικό συμμετείχαν δημοκρατικοί αξιωματικοί και πλούσιοι αστοί που ήθελαν την συμμαχία με τους Άγγλους και τους συμμάχους τους. Ενώ η Αθήνα ήθελε την ουδετερότητα ανάμεσα στους εμπόλεμους Άγγλους και Γερμανούς (χοντρικά τα λέμε). 

Η εν Θεσσαλονίκη ηγεσία του στρατού της Ανατολής

Η κυβέρνηση αυτή τόνισε ότι «η επανάστασις της Θεσσαλονίκης δεν είναι κίνημα προς αποχωρισμόν εκ της μητρός Ελλάδος, αλλά τουναντίον αποβλέπει εις την στρατιωτικήν ενίσχυσιν της χώρας προς εκδίωξιν των βαρβάρων επιδρομέων…». Αφορμή δόθηκε όταν κήρυξαν οι σύμμαχοι στρατιωτικό νόμο στην Σαλονίκη και ο στρατηγός της Γαλλίας διέταξε να φύγουν οι Έλληνες στρατιώτες και να μπουν οι Σέρβοι. Οπότε η αφορμή για την δεύτερη κυβέρνηση είχε ήδη δοθεί.

Η κυβέρνηση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ συγκρότησε νέο στρατό, δημοκρατικοί φαντάροι αυτομόλησαν από την κυβέρνηση του βασιλιά των Αθηνών και πήγαν επάνω στην Θεσσαλονίκη. Έγινε δηλαδή αυτό που λέμε και ακούμε «εθνικός διχασμός». Μεγάλο τραύμα.

Η χώρα έγινε δύο χώρες. Μια ουδέτερη και μια φίλη της Αντάντ. Δεν θα μιλήσω για την πείνα των Αθηνών... ( Έτσι βγήκε το σταφιδόψωμο. Όταν η πείνα θέριεψε στην Αθήνα ο στρατός έκανε πειράματα και βγήκε για να χορτάσει ο κοσμάκης). Το μίσος έφτασε στα άκρα. Στην Σκύρο πήγε το ναυτικό της Θεσσαλονίκης να κάνει στρατολογία φαντάρων και τους έδιωξαν....

Όλη αυτή η κατάσταση, αυτός ο εθνικός διχασμός, η ζούρλα που είχε καταλάβει τους Έλληνες (π.χ. δεκάδες χιλιάδες Βασιλικοί παρέλασαν στο πεδίο του Άρεως και αναθεμάτιζαν τον αφορισμένο από την εκκλησία Βενιζέλο και πετούσαν πράγματα σε ένα σκιάχτρο, που ήταν δήθεν ο Βενιζέλος. Αυτό το ξέρω από προφορική παράδοση)

                                                        Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΖΟΥΡΛΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ...

Έτσι την πολιτική, αθλητική, εργατική, κοινωνική ζωή κατέλαβε η λέξη ΆΜΥΝΑ... Τι θες να ανοίξεις σωματείο; Θα βάλεις την λέξη ΆΜΥΝΑ... Τι θες να παίξεις μπάλα; Ε, να φτιάξεις σωματείο με την λέξη ΆΜΥΝΑ...

ΆΜΥΝΑ λοιπόν παντού. Ο Βενιζελισμός συγκροτούνταν γύρω από την λέξη ΆΜΥΝΑ. Κάθε πρόσφυγας μετά το 1922 που έρχονταν από την Μικρά Ασία χρησιμοποιούσε αυτήν την λέξη. Η χώρα έπαθε ΑΜΥΝΑ...

Όποιος διαβάσει εφημερίδες αθλητικές του μεσοπολέμου και ιδιαίτερα τις στήλες των ανεξάρτητων σωματείων θα δει παντού, σε κάθε γειτονιά την λέξη ΆΜΥΝΑ. Όταν λέμε ανεξάρτητα σωματεία εννοούμε ομάδες που ΔΕΝ έδιναν εισφορές στις ενώσεις. Αυτό που λέμε ερασιτεχνικές (για να βγουν τα έσοδα βάζαν στοιχήματα ότι θα κερδίσει η μια ομάδα την άλλη... Σχοινί κορδόνι πήγαινε το πράγμα... Ο διαιτητής ήταν κακός και σας καλούμε να παίξουμε ξανά με έπαθλο !!!! 1,000 δραχμές για τον νικητή... τζόγος κανονικός αλλά έτσι έβγαιναν οι φανέλες, οι μπάλες, κ.λπ.)

Αν κάποιος κάτσει και διαβάσει πόσες ΆΜΥΝΕΣ υπήρξαν «θα πάθει πλάκα». Έχω μαζέψει μερικές που θα ήθελα να σας πω... Η Άμυνα Νέας Ελβετίας, η Άμυνα Ιπποκράτους, η Άμυνα Κολωνού, Άμυνα Αγίας Ζώνης, Άμυνα Αγ. Δημητρίου. Από επαρχιακές ξέρω μόνο αυτή της πόλης που γεννήθηκα, δηλαδή την Άμυνα Κύμης. Φαντάζομαι ότι αν ψάξετε τον τοπικό τύπο του μεσοπολέμου, δηλαδή κοντά στα 1930 θα βρείτε και εσείς ΑΜΥΝΑ. Εκτός αν η περιοχή σας ήταν βασιλική προτίμησης καθαρά...

                                                                     Η ΑΜΥΝΑ ΠΕΙΡΑΙΑ

Όσοι είναι οπαδοί του ΙΩΝΙΚΟΥ γνωρίζουν την ιστορία της ομάδας τους. Λίγο να μπεις στην Βικιπαίδεια ανακαλύπτεις ποια ήταν η ομάδα ΆΜΥΝΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ ή αλλιώς ΆΜΥΝΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Η ομάδα αυτή έπαιξε στο πρωτάθλημα Πειραιώς που οργάνωσε ο Εθνικός Πειραιά σε αντίθεση με αυτό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Μάλιστα παίζοντας ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός στην μεγάλη κατηγορία, βγήκε δύο φορές πρωταθλητής Πειραιά. Έχασε δε την άνοδο στα μεγάλα σαλόνια από τον Ολυμπιακό.

Έβγαλε έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή τον Θεόδωρο Συμεωνίδη από την Σμύρνη, που είχε παίξει μπάλα και στην Κωνσταντινούπολη σε Ρωμέϊκη ομάδα την «Ελευθερία». (Βικιπαίδεια).

 

                                                                ΑΜΥΝΑ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Η ομάδα αυτή που είναι προσφυγική, αποτελεί ιστορικότατο σωματείο. Όχι μόνο γιατί έβγαλε έναν Μίμη Δομάζο. Είναι ότι ήταν και η ομάδα των Κουντουριώτικων. Δηλαδή μιας μεγάλης έκτασης κάτω και πέριξ του Λυκαβηττού. Την έκταση απαλλοτρίωσε ο ναύαρχος Κουντουριώτης, τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας, και την παρέδωσε στους πρόσφυγες, από την Μονή Πετράκη. Ήταν για μένα ο κόσμος ο παλαιός, τα Κουντουριώτικα. Ο μαχαλάς των προσφύγων. Το στέκι των εραστών των φυλακισμένων κοριτσιών στο αναμορφωτήριο θηλέων (παλαιά ήταν εκεί το Εμπειρίκειον Ίδρυμα). Ήταν μια περιοχή ποδοσφαιρομάνα. Ομάδες που άνθισαν εκεί ήταν ο Άρης Κουντουριώτη, η ΑΕΝΑ με τα τμήματά της στο βόλεϊ. Ο Ηρακλής. Αυτά ξέρω. Όμως ξεχώρισε και έμεινε η ΆΜΥΝΑ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ώσπου την τελείωσαν με ένα σκεπτικό... Αλλά αυτά παθαίνεις άμα δεν υπάρχει εκτίμηση στην ιστορία...

Η ΑΜΥΝΑ ιδρύθηκε στα 1925 και είχε 100 μέλη. Είχε δύο ποδοσφαιρικές ομάδες. Την Α και την Β (όπως κάνουν σήμερα οι μεγάλοι σύλλογοι) και μια ομάδα βόλεϊ. Αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο Αθηνών το 1928. Στα ανεπίσημα σωματεία, έγινε πρωταθλήτρια το 1930. Το πρωτάθλημα το είχε κάνει η εφημερίδα ΒΡΑΔΥΝΗ. Στο πρωτάθλημα δε της "Α.Ε.Π.Α.Σ.Α" 1931-1932 είχε την πρώτη θέση. Άμα βρείτε τι σημαίνει Α.Ε.Π.Α.Σ.Α πείτε το και σε εμάς... (ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ).

Σιγά σιγά η ομάδα ξέφυγε από την ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και μπήκε στα μεγαλύτερα σαλόνια. Έπαιζε από εδώ και από εκεί. Που και που τις έδινε το γήπεδο και ο ΠΑΟ. Η έδρα της ήταν στην οδό Μπιζανίου, γι’ αυτό και την έλεγαν ΑΜΥΝΑ ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ... Χρώμα φανέλας ήταν το κιτρινόμαυρο (τι άλλο θα μπορούσε να ήταν σε μια προσφυγική γειτονιά;)

Σπουδαιότερος αθλητής της ήταν ο «στρατηγός» ο Μίμης Δομάζος. Είχα την τιμή να είμαστε μαζί σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του Ρ/Σ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ με τον παραγωγό Αλέξη Βάκη. Εγώ με τον Δομάζο. Μεγάλη τιμή. Εκεί μάθαμε πως έκανε προπόνηση, ως αθλητής της ΑΜΥΝΑΣ. Που έμενε. Στα μικρά σπιτάκια τα σχεδόν χάρτινα απέναντι από την θύρα 11 του ΠΑΟ. Εκεί ήταν και το νηπιαγωγείο και δημοτικό το 16^ο... Και η αλάνα του Μαρακανά. Η μεταγραφή του Δομάζου στον ΠΑΟ ήταν μυθική. Μια πλήρη στολή στην ΑΜΥΝΑ και μια πορτοκαλάδα για τον στρατηγό... Ο μεγαλύτερος, ευφυέστερος παίκτης της χώρας πήρε μια ολόκληρη πορτοκαλάδα...

Διακεκριμένοι αθλητές της ήταν ο Σπύρος Υποφάντης που έπαιξε στον ΠΑΟ, όπως και ο Κρητικός. Ο Στασινόπουλος που διέπρεψε στην ΑΕΚ και στον ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ, ο Σταματίου του ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ. Και τόσοι άλλοι που δεν ξέρω. Γήπεδο είχαν και δεν είχαν. Το ΜΑΡΑΚΑΝΑ ήταν μια μικρή αλάνα, δεν λογίζεται ως γήπεδο. Πότε έπαιζαν στου Γκύζη πότε στο Γουδί. Στα τελειώματα της ομάδας ο ΠΑΟ τους έδωσε το μπαρ του γηπέδου του ΠΑΟ για να έχουν κάποια έσοδα, ενώ τους άφηνε ο ΠΑΟ να παίξουν και στην Λεωφόρο, ορισμένα ματς... Μετά αναγκαστικά πήγαν αλλού, στην ΑΝΘΟΥΣΑ και μετονομάστηκαν...

Σήμερα η γειτονιά στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα έχει μόνο την ΠΕΡΑ ΚΛΟΥΜΠ που για αυτήν κάποτε πρέπει να μιλήσουμε...

                                                      ΠΩΣ ΞΕΦΤΙΣΑΝ ΟΙ ΑΜΥΝΕΣ...

Περνούσε ο καιρός, ο λεγόμενος εθνικός διχασμός γινόταν προσπάθεια να ξεχαστεί. Η βασιλική πλευρά παλινορθώθηκε και δεν ήταν της μόδας να είσαι ΑΜΥΝΑ... Μια δύο περιπτώσεις ξέρω ότι έμειναν. Της Κοκκινιάς που κάπως άντεξε και των Αμπελοκήπων. Οι αθλητές τους σίγουρα μετά τον Μεταξά και την δικτατορία τους δεν θα ήξεραν καν την αληθινή ιστορία όπως την γράφω ως ερμηνεία (δεν ξέρω αν είναι σωστή η εκδοχή μου αυτή... αλλά αυτήν γέννησε ο νους μου). Νομίζω ότι κανείς μετά τον πόλεμο δεν θα συνέδεε την λέξη ΑΜΥΝΑ με τις ομάδες. Θα νόμιζαν ότι είναι αμυντική διάταξη στα σπορ...

Μια πολιτική αναθέρμανση της λέξης αυτής ήταν η χρήση της στην δικτατορία με την ίδρυση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ που έκανε ηρωική αντίσταση... Οι παλαιότεροι θα θυμούνται την αντίστασή της στην χούντα και την δίκη του 1968 στην Σαλονίκη. Η χρήση της λέξης ΆΜΥΝΑ στην αθλητική ή πολιτική ορολογία σήμερα δεν σημαίνει τίποτα...

Η δίκη της "Δημοκρατικής Άμυνας"

Σήμερα μόνο οι Αμερικάνοι φίλαθλοι, φωνάζουν AMYNA στο μπάσκετ για να εμψυχώσουν τους μπασκετμπολίστες. Και γενικότερα στα σπόρ οι προπονητές. Αλλά όλα αυτά δεν μας αφορούν...

Ελπίζω κάτι να φώτισα το ζήτημα και να βρίσκετε επαρκή την εξήγηση... Νομίζω ότι χρωστούσαμε μια κάποια αναφορά στους εκατοντάδες αθλητές των πολλών ομάδων που καλούνταν ΆΜΥΝΑ. Και να γίνει αφορμή να ελεγχθούν δικαστικά αρχεία. Αρχεία του κράτους και των ενώσεων. Το χρωστάμε στους παίκτες που στελέχωσαν τις ομάδες αυτές. Στους οπαδούς τους και στην ιστορία."

 Αριστείδης Λάμπρου

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ευχαριστώ τον Ν.Μ. και την Μ.Κ. για τις βοήθειες που προσέφεραν.

 

Ο σκούφος της επανάστασης. Το Λονδίνο. Η ΕΔΗΚ. Ο Ζάχος Παπαζαχαρίου. Η 15η Λεγεώνα της Ρώμης

Πηγή Wikipedia

 

πηγή Wikipedia

Πάντα ο κόσμος μου αποκαλύπτεται, ως ποκοπίκος που ατενίζει για πρώτη φορά τον γαλάζιο ουρανό, με τα ατελείωτα σύνεφα να τον διαπερνούν. Έτσι μου εμφανίζεται κάθε γνώση στην ζωή μου. Σαν την πρώτη την παρθενική εμφάνιση στην ιστορία. Και πάντα είμαι ο μικρός χάχας που μένω άναυδος εμπρός στο νέο. 

Ναός Μίθρα Λονδίνο

Έτσι ψες το βράδυ ανακάλυψα ότι έτρεξα γρήγορα χιλιάδες χρόνια μόλις σε τρεις μήνες. Τόσο έκανα για να συνδέσω τον χρόνο. Χωρίς να το καταλάβω ταξίδεψα. Μέσα στην απόλυτη μαγεία του χώρου και του χρόνου. Τι μπουρδολογοπαπαριές είναι αυτές λογοτεχνίζουσες... Εδώ μιλάει το παιδί το βάρβαρο δεν είναι ώρες για εκφράσεις "Μέσα στην απόλυτη μαγεία του χώρου και του χρόνου"... μπλιαχ

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Εντός του Μαρτίου επισκέφθην τα Θυάτειρα τα βορεινά και όχι την Ασιανή Ακχισαρ. Αυτή πάει. Την νέα με πρωτεύουσα το Λονδίνιουμ. Η παλαιά ήταν η πρώτη πόλις που εκχριστιανίστηκε στην Ασία.

Ναός Μίθρα Λονδίνο

 Μου είπαν ότι υπάρχει ένα   υπέροχο μνημείο κόσμημα   αρχαιολογικόν. Και μάλιστα  της εποχής των   Ρωμαίων. Ω!!! Ποιά αποκάλυψις. Εκεί κοντά στο City. Είναι   αλήθεια ότι φέτος πήγα προς τον Άγιο Παύλο και πάρα από   αυτόν, προς την έδρα της ναυτοαυκρατορίας των νησιωτών. Ήταν  ας το πούμε μια από τις τελευταίες βόλτες. Έπρεπε να πάω. 

 Και πήγα. Ήταν πολλά σχολεία με σχολιαρόπαιδα Λονδρεζάκια.   Μου είπαν να πάω μετά τις 1300. Έκανα τις βόλτες μου. Ήταν   και κοντά μια δυο εκκλησιές Καθολικές. Πήγα. Και επέστρεψα.   Όταν έφτασε η ώρα, μπήκα. Η παρουσίαση, επιβλητική.   Πεντάλεπτος ή δεκάλεπτος. Όλος ο ναός του Μίθρα (αυτό ήταν   το μνημείο) μου αποκαλύφθηκε. Θαυμάσια περιήγηση.   Βγαίνοντας κάθισα και διάβασα την ιστορία του Μίθρα και του   Μιθραισμού. Κανένα δεκάλεπτο στο διαδίκτυο. Μετά έκανα μια   ανάρτηση στο FB και όλα συνέχισαν ώσπου αγόρασα από τις   εκδόσεις ΑΛΦΕΙΟΣ το βιβλίου του αποχωρήσαντα από την ζωή,   αλλά ζων από τα έργα του ΖΑΧΟΥ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ με τίτλο                                                               "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ  ΑΣΙΑ".

Η πηγή του καλού. Το υπέροχο βιβλίο

Εκεί όλα τα πράγματα του ναού, του Μίθρα και του Μιθραισμού πήραν μια νέα διάσταση. Ξαναζωνάνεψε δύο μήνες μετά όλη η ιστορία. Και πήγε μπρος πίσω χιλιάδες χρόνια ως και εκατοντάδες. Σελίδα 129 "...Ποτέ μου δεν κατάλαβα... πως το καπέλο των αρχαίων Φρυγών έγινε το σύμβολο της Δημοκρατίας από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης..." 

Ναός Μίθρα Λονδίνο

Ώπα αναφώνησα την νύχτα. Όντως στο μουσείο κάτι μου είχε θυμίσει το καπέλο. Πω πω... Το είχα περάσει στο ντούκου... "...Οι κάτοικοι της Ρώμης κατά τον εορτασμό των Σατουρναλίων (15-31 Δεκεμβρίου) της εορτής του Σατούρνα - Κρόνου - Χρόνου, φόρεσαν τον φρυγικό σκούφο (pileus), γιατί αυτό είχε την σημασία της κατάργησης της διαφοράς δούλων - κυρίων, καθώς και κάθε άλλης διαφοράς, ταξικής ή περιουσιακής. Θα προσθέσω ότι η θρησκεία του Μίθρα - Ήλιου -Αυτοκράτορα διαδόθηκε στην κεντρική και βόρεια Βαλκανική από την 15η Λεγεώνα....".

Και από τότε, δηλαδή ούτε λίγες ώρες, αναζητώ την λύση ενός μυστηρίου. Πως δηλαδή οι Γάλλοι αβράκωτοι ξεσηκώθηκαν, χρησιμοποιώντας το "φρυγικό" σκούφο δηλαδή του Μίθρα. Πως το θυμήθηκαν χιλιάδες έτη μετά; 

Ναός Μίθρα Λονδίνο

Μετά πως να σας το πω. Ο νους μου γύρισε στα παλαιά. Στην ΕΔΗΚ την ΕΔΗΝ. Πράγματα που μάλλον σήμερα δεν τα γνωρίζει ο κόσμος. Αυτοί είχαν το φρυγικό σκούφο. Μην ξεχνάμε ότι έκαναν και αυτοί αντιδικτατορική δράση έντονη. Εδώ και στο εξωτερικό.

πηγή διαδίκτυο

Ναός Μίθρα Λονδίνο

Έτσι είναι ένα μυστήριο όλο αυτό. Δεν ξέρω την λύση του. Είναι βέβαιο ότι στο εξωτερικό, θα έχουν βρει τις απαντήσεις. Έτσι είναι. Εδώ δεν ξέρω αν υπάρχουν. Δηλαδή δεν ξύπνησαν στην Γαλλική επανάσταση και βρήκαν αυτό το σκουφί. Πρέπει να το είχαν. Και οι φτωχοί το είχαν ενσωματώσει. Γιατί είναι αλήθεια ότι η θρησκεία του Μίθρα ζητούσε την κατάργηση των τάξεων. Και ο Αυτοκράτωρας της Ρώμης, ως πρώιμος Βοναπάρτης ισσοροπιστής, υποστήριζε την θρησκεία αυτή. Ως ένα σημείο για να ικανοποιεί και τις δύο τάξεις... Αλλά το βασικό είναι ότι ο άνθρωπος, ως όν, επιζητεί την ισότητα. Ισότητα στην ζωή ή στο υπερπέραν. Αλλά κάπου να είναι ίσος βρε παιδί μου. Γιατί η ζωή στην ταξική ανισότητα δεν αντέχεται. Δεν είναι ανθρώπινη διάσταση...

πηγή διαδίκτυο

12 Aπρίλη 1833.... Ο Παρθενώνας έγινε καφενές... Εορτάζει η Αθήνα... ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΣΤΕΣ

 ΓΙΟΡΤΑΡΑ ΗΜΕΡΑ...

Πως τα φέρνει η ζωή, βρε παιδί μου. Άσχημο πράγμα να είσαι στοιχειό, βρυκόλαξ και τα συναφή ευγενή επαγγέλματα. Εκτός του άγχους για τροφή, έχεις και τις μνήμες...

Μια ημέρα που λέτε Μεγάλη Παρασκευή ήταν, είχα λουφάξει απάνω στα αετώματα της Ακροπόλεως... Και πωπω... Τι βλέπω... Αισθάνομαι ακόμα και εγώ, ο χτικιάρης, ανατριχίλα. Μα που ηκούσθη... Βρυκόλαξ ανατριχιάζων.... Που ηκούσθη... 

Που λέτε, μέσα στον ύπνο μου, ακούω φωνές κακό... Πωπωπω... Λες να με πάρουν επάνω ψηλά που είμαι χαμπάρι; Μπα !!!

Ακίνητος, παγωμένος σαν σε λίθαργο έβλεπα, παρατηρούσα, ζήλευα και απολάμβανα τις στιγμές...

Είναι αλήθεια, ότι δεν είμαι και κανένας καλός συγγραφεύς. Ο κάματος εργασίας προς ανεύρεσην αιμάτινης τροφής με κατατρώγει. Οπότε ας αφήσω τους κατάλληλους να περιγράψουν τις στιγμές, όπως μας τις διέσωσε το θεσπέσιο βιβλίο 'ΤΑ ΚΑΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ" των εκδόσεων ΚΑΚΤΟΣ του Αχιλλέα Β. Χατζόπουλου.:

".. Καφενείο ο .... Παρθενώνας

Είναι δύσκολο να γ΄πινει πιστευτό, αλλά για μία και μοναδική φορά στην ιστορία ο Παρθενώνας χρησιμοποιήθηκε ως.... καφεστιατόριο όπως αφηγείται ο Ουίλλιαμ Μίλλερ στη μελέτη του Τα πρώτα έτη των νεωτέρων Αθηνών. Εκείνη τη μέρα η τούρκικη φρουρά εγκατέλειπε "δια παντός" την Ακρόπολη.

Τη θέση της θα έπαιρναν οι Βαυαροί στρατιώτες υπό τον αντισυνταγματάρχη Χερμπστ. Ο εν λόγω κύριος ήταν εκείνος ο οποίος αποφάσισε να δοθεί αποχαιρετιστήριο πρόγευμα στον τελευταίο Τούρκο διοικτηή "εν τω Παρθενώνι"...

Ακολούθησε ο καφές, ο αργιελές και εισπνοή οπίου από καπνοσύριγγες.

Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με περιγραφές του Poujolat, του Giffard και του Κόχραν, στην Αθήνα υπήρχαν μόνο τέσσερα "ανωκοδομημένα δημόσια κτίρια σημασίας τινός" δηλαδή, "το νομισματοκοπείον, οι βασιλικοί σταύλοι, εν νοσοκομείον και εις στρατών..." 

Ναι παίεδες. Έτσι έγιναν τα πράγματα παράδοσης παραλαβής. Τώρα οι Οθωμανοί να σας πω ένα μυστικό... Μέσα στην ξευτίλα ήταν. Πένητες, ρέμπελοι ψωραλέοι... Αλλά φρουροί. Αν πήραν τώρα και τίποτα δωράκια φεύγοντας; Τι να πω. Ίσως. Ήμουν καταπαγωμένος και λαθροκοιμώμουν. Αλλά εκείνη, η μπόχα του όπιου, ακόμα στα ρουθούνια μου είναι. Ξέρετε εμείς οι βρυκολάκοι με τους καπνούς δηλαδή με τις φωτιές.... δεν....

Και τώρα θα μου πείτε... "Μα τούτο δεν έχει τίποτα το ηρωικόν, το επικόν". Σωστά. Άλλο ο πόλεμος άλλο οι συμφωνίες παραδόσεως παραλαβής. Ένας στρατός φεύγει αλλά μέχρι να μπει ένας νικητής η τάξις πρέπει να εγγυηθεί. Μην πέσουμε στην αναρχία. Έτσι κάνουν οι μεγάλοι νικητές και ηττημένοι...

Τώρα για επινίκια και τα τοιαύτα έχουν γραφτεί πολλά. Εγώ ήμουν ένα ζωντανό πτώμα και την έπεσα για νάνι... Το βράδι είχα μπανίσει ένα τρυφερούδι πλάσμα, μπάνικο, με λαιμουδάκι φίνο...

Και μην με κατηγορήσει κανένας για όπιο και τα τοιαύτα... Έχετε ακούσει βρυκόλακα να αντέχει τον καπνό; Ανίδεοι...

Εις το ίδιο μέρος και δεν συναντηθήκαμε. Φυσιολογικόν... Για σου βρε Παραλιώτη Αμπελοκηπιώτη και Κυμαίε... Γειά σου βρε ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ...

ΈΝΑΣ ΠΑΡΑΛΙΩΤΗΣ.... ΜΕ ΔΕΚΑ ΤΟΝΟΥΣ ΓΝΩΣΕΙΣ...

Το να μιλήσεις για τον Παπαγιώργη.... Ή για τον συγγραφέα που μιλάει για τον Παπαγιώργη δηλαδή τον Γιώργη Ίκαρο Μπαμπασάκη, πρέπει να έχεις φάει δέκα βιβλιοθήκες στην καθισιά σου... Είκοσι τόμους τον μήνα στο δεκατιανό σου.... Και λίγα λέγω...

Αφορμή, είναι τα μέρη που σύχναζε ο Παπαγιώργης... Είμασταν τόσο κοντά και δεν ξερενόμασταν. Πρωί βράδυ στην "Παραλία" των Αμπελοκήπων, ήμουν. Με σερβιτόρο τον θεό ΝΙΚΗΦΟΡΟ... Τώρα έχει την ομώνυμη ταβέρνα σιμά στον ΔΑΝΑΟ, την δουλεύουν τα παιδιά του.

Ο Παπαγιώργης πάγαινε λέγει για διασκέδαση στην ΑΝΑΤΟΛΗ στην οδό ΕΣΛΙΝ. Γνωστό υπόγειο μπουζουκτήδικο... Εγώ λίγο πιο πάνω στην Έσλιν δηλαδίς είκοσι μέτρα πιο πάνω, εργαζόμουν σε κατάστημα μπλιμπλικιών, δηλ. παιγνίων ηλεκτρονικών. Το κατάστημα, το είχε ο αλησμόνητος Νίκος με τον φίλο του, που ξεχνώ το όνομά του. Και οι δύο απόντες. Υπήρχε κάλυψη, από το τμήμα... Γείτων του Νίκου και συνκάτοικος στην ίδια πολυκατοικία... Τώρα είναι στην Αργολίδα. Λογικά συνταξιούχος...

Το αφεντικό της ΑΝΑΤΟΛΗΣ ερχόταν ΚΑΘΕ πρωί, στις 09,30 άφηνε το παιδί του με μια σακούλα κοσάρια. Και μέχρι τις 12,00 ο πιτσιρίκος τάγιζε το μαγαζί με φραγκόπουλα.... Α ρε Παπαγιώργη σκορπούσε φραγκόπουλα εσύ στα μπουζούκια τα ρούφαγε η φαμίλια μου από τα μπλιμπλίκια....

Μπορεί να τρώγαμε κανένα σουβλάκι, από του Φίλιππα, να έπινε κανένα καφέ στου Μήτσου στην Πλατεία Αγίου Δημητρίου... Ποιος ξέρει...

https://www.hartismag.gr/hartis-19/afierwma/papagiwrghs-forever

Συχνάζαμε πολλοί στην Παραλια των Αμπελοκήπων... Οι Last Drive με την κούκλα μύτη. Κνίτες, φρικιά, ροκάδες, πανκιά, Λιβανέζοι χασισέμποροι, οπαδοί που ετοίμαζαν κοινωνική επανάσταση στις εξέδρες... Ξενύχτες, πόρνες, νταβάδες, διανοούμενοι ΥΨΗΛΟΤΑΤΗΣ ΣΤΑΘΜΗΣ.

Ο δικός μου κόσμος ήταν αχταρμάς... Ο φτου φτου, ο Μπάαντερ, ο φίλος μου, ο Μιχάλης. Η μοναξιά μου. Τι θα ήμουν, χωρίς την μοναξιά μου; Η ζωή μου ολάκερη εκεί...

Τώρα το πως δεν συναντηθήκαμε με τον Παπαγιώργη... Παραμένει ένα μυστήριο, που δεν είναι μυστήριο... Διένυα τότε την ΑΠΟΚΟΥΜΟΠΟΙΗΣΗ μου.... Στην Κύμη με έλεγαν ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΙΑΝΟ και γιεγιέ... Στην Αθήνα ΚΟΥΜΙΟΤboy....

Είχα που λέτε αποφασίσει να μην είμαι τίποτα... Ούτε Κουμιώτης, ούτε Αθηναίος.... Ήμουν απλά Παραλιώτης των Αμπελοκήπων.... Τα στέκια μου πάμπολα... Ο καφενές που τον λέγαμε ΠΑΡΑΛΙΑ και μου θύμιζε την Κύμη, χωρίς να το λέγω.... Η ταβέρνα του ΚΩΣΤΗ με σερβιτόρο τον Αριστείδη. Σήμερα λειτουργεί με το ίδιο θεσπέσιο μπιφτέκι στην Λουίζης Ριανκούρ... Στο μπαρ Blues.... Στα μανάβικα όπου έκανα κανένα μεροκάματο... Στο GALAXY το μπιλιαρδάδικο.... Στους κινηματόγραφους των Αμπελοκήπων... Στα φτηνά,, μεταχειρισμένων βιβλία, παλαιοβιβλιοπωλεία... Όπου τσιμπούσα κανένα Λένιν φτηνό.

Γενικά σύχναζα... Αλλά με τον Παπαγιώργη δεν συναντηθήκαμε. Άλλο το επίπεδο, άλλα τα φράγκα... Εγώ μπατήρης, φτωχόπαιδο, του μεροκάματου και του φτηνού βιβλίου παιδί. Του μεταχειρισμένου.... Ωστόσο εκεί όλοι μαζί...

Αφορμή για την ανάρτηση δύο τρεις... Μια εξ αυτών : https://www.hartismag.gr/hartis-19/afierwma/papagiwrghs-forever

ΣΑΝ ΠΑΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΔΕΣ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ ΔΑΡΒΙΝΟΥ....

Άποψη της οικίας - μουσείο

 

Πολλοί, πάνε στο Λονδίνο, δια αναψυχή, για να ξεσκάσουν ή για να δουν την ή τον σύζυγο μετανάστη. Για έναν εξ΄αυτών των λόγων επισκέφτηκε και η αφεντιά μου την πόλη αυτή.

Τοπίο στην ομίχλη

Είπα όμως να πάω να δω και το σπίτι του Δαρβίνου. Πρέπει να ομολογήσω, ότι αυτό εσυνέβη τυχαία. Ευρισκόμεθα εις την περιοχήν διαμονής μας και ετέθη το ερώτημα, γαργαλιστικώς... "Μα τι να έχει κοντά μας που να αξίζει να πάμε;" 

Και τσουπ... Το μουσείο του Δαρβίνου... Βρε τι μας λες... Υλιστής άνθρωπος της εξελίξεως των ειδών, πως να μην πάμε εκείθεν; Σταθήκαμε στην στάση, ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο του λεοφωρείου και πήγαμε στο στερνό χωριό το HEYS... Με το εστιατόριό του το ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ.... Με μια θεσπέσια εορτή παζάρι τοπικό. Θαύμα. Ξεπαραδιαστήκαμε... Και αναμέναμε το τοπικό λεοφωρείο....

τραπεζαρία

Περνά ένα τέταρτο, περνά μια ώρα.... Πήραμε uber.... Και επάνω που ήρθε το ΚΙΑ τσουπ το τοπικό λεοφωρείο... Τι να κάνουμε μπρος το μικρό λεοφωρείον, πίσω εμείς.... Γκρρρ... Τελικά μέσα στην ομίχλη, περνούμε ένα χωριό μαγεία και μας αφήσει ο UBERας έξω από ένα υπέροχο κτήριο. Με άφθονο πράσινο, ένα κτήσμα μούρλια. Ήταν λοιπόν το σπίτι του Δαρβίνου και τώρα πλέον μουσείο του.

Λάθος μπιλιάρδο 
έβαλαν οι υπεύθυνοι

Μπουκάραμε ξεπαραδιαστήκαμε, με το τσουχτερό εισητήριο και με μεγάλη μας έκλπληξη δεν είμασταν μόνοι. Λαός ήλθε να δει τον ύψιστο αυτό μελετητή, φυσιοδίφη, βιολόγο και θεμελιωτή της θεωρίας της εξέλιξης. Εδώ θα ήθελα να μιλήσω απόλυτα σοβαρά. Αισθάνθηκα δέος. Ανατρίχιασα όπως πριν κάνα τρίχρονο όταν πήγα στον τάφο του Καρόλου Μάρξ ξανά στο Λονδίνο. 

Το δέος ήταν μεγάλο. Περιηγηθήκαμε στο σπίτι, στους χώρους, στα ερευνητικά του εργαλεία. Ένιωσα όλη την ζέση της μελέτης. Έμαθα πόσα χρόνια ταξίδευε μελετώντας με το πλοίο εκείνο που τον βοήθησε στην τεκμηρίωση. Κατάλαβα την ενδελεχή του προσπάθεια. Κατάλαβα ότι αυτό δεν έπεσε από τον ουρανό. Ο πατέρας του, είχε το συνήθειο να καταγράφει όλα τα βάρη των ανθρώπων που επισκέπτονταν το μέγαρο αυτό. Το μήλο κάτω από την μηλιά κλπ...

Είδα την προσομείωση της καμπίνας του... Λιτή και κέντρο επιστημονικής μελέτης. 

Εκεί όμως που με διαπέρασαν όλα τα volt είναι όταν είδαμε τον πρώτο τόμο του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ του Καρόλου Μάρξ και μου διάβασαν τις επιστολές που αντάλλαξαν οι δύο ΚΑΡΟΛΟΙ... 

Η δεύτερη έκδοση του ΚΕΦΑΛΕΙΟΥ στο μουσείο

"Η εκτίμηση του Μαρξ για το Δαρβίνο ήταν τόσο βαθιά, που το 1873 του απέστειλε ένα αντίτυπο της δεύτερης γερμανικής έκδοσης του “Κεφαλαίου”, με αφιέρωση, στην οποία δηλώνει “ειλικρινής θαυμαστής” και επιστολή που δε σώζεται. Ο Δαρβίνος του απάντησε μετά από κάποιους μήνες ως εξής: “Αγαπητέ Κύριε. Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε στέλνοντάς μου το εξαιρετικό σας έργο για το κεφάλαιο και εύχομαι από καρδιάς να ήμουν πιο άξιος να το λάβω, γνωρίζοντας περισσότερα για το βαθύ και σημαντικό θέμα της πολιτικής οικονομίας. Παρότι οι μελέτες μας έχουν υπάρξει τόσο διαφορετικές, πιστεύω ότι και οι δύο μας ειλικρινά επιθυμούμε την επέκταση της γνώσης, κι ότι αυτό μακροπρόθεσμα θα αυξήσει την ευτυχία της ανθρωπότητας.Παραμένω ειλικρινά δικός σας,

Κάρολος Δαρβίνος" Από το site ΚΑΤΙΟΥΣΑ....

Επισκεφτήκαμε όλα τα μέρη του μεγάρου. Πήγαμε στα κτήματα, στο θαυμάσιο θερμοκήπιο. Μαγευτήκαμε από την φύση της Αγγλίας. Ακούσαμε πουλιά. Μυρίσαμε μια υπέροχη ομίχλη. Όλα αυτά όμως είναι δευτερεύοντα. Το σπουδαιότερο γεγονός, ότι στα 64 μου, η πίστη για ένα καλύτερο μέλλον πήρε μια μεγάλη ώθηση. Γιατί η βόλτα αυτή, ενώ μας περιτρυγύριζε η ομίχλη καθάρισε με ορμή ιδεαλιστικές φοβίες και μύθους που γεννιούνται χωρίς να το θέλει κανείς.

Τα χωράφια του οίκου

Το τέλος ήταν πολύ ωραίο, με μια βόλτα στο μικρό κουκλίστικο ψιλοορεινό χωριό. Ένα όνειρο να κατοικείς εκεί... Κάναμε όμως το λάθος να πιούμε καφέ στο μουσείο του Δαρβίνου. Παιδί μου, που το βρήκαν αυτό το ζουμί; Το κέρδισαν σε λοταρία κατασχεμένων καφέδων; Η μαύρη γη της επαρχίας του Λονδίνου δέχτηκε με χαρά το ζουμί αυτό.... Η μόνη παραφωνία σε μια εκδρομή, που με γέμισε χαρά, αισιοδοξία και γνώση...

Το θαυμάσιο θερμοκήπιο.

Κέρκυρα με τα Κήτη σου και με τον βασιλέα των βασιλέων... Μια δράσις των ΤΕΑ...

 

 Ότι ο βασιλεύς των βασιλέων, ο εν τη γη εκπρόσωπος του θεού ή ακόμα και ίδιος ο θεός, ο εν τη γη "ισχύς, δύναμη Αγίας Τριάδας" είναι μια κυρίαρχη προσωπικότητα δεν υπάρχει αμφιβολία.

Και λέω υπάρχει είναι αληθές. Διότι ως γνωστόν ο Έλβις ο Χαιλέ Σελασιέ και άλλοι κορυφαίοι ζουν Που ζουν; Μα σε άγνωστο μέρος και πίνουν εκλεκτά ποτά. Μερικοί λένε ότι πίνουν .... Δεν τα λέω... Θα με καταραστεί ο μυστικός πληροφοριοδότης μου... Ο Χαιλέ Σελασιέ της Αιθιοπίας, ο μόνος ανεξάρτητος βασιλεύς της Αφρικής χωρίς αποικιοκρατία πολέμησε ενεργά για την χώρα. Χώρα που η φαμίλια μου γνώριζε πολύ καλά. Την εκσυγχρόνισε πχ καταργώντας της δουλεία κλπ. Πολέμησε τον ιμπεριαλισμό της Ιταλίας με όση ηρωική δύναμη διέθετε το Αιθιοπικό κράτος...

Ο θεός λοιπόν, ο μεσαίας επισκέφθηκε την Τζαμάικα στο Κίνκγστον στις 21- Απρίλη 1966 και ενώ οι οπαδοί του αλαλάζοντάς τον επευφημούσαν ως μεσσία, αυτός δήλωσε ότι δεν είναι θεός... Άκου τώρα τι δήλωσε ο σωσίας του Χαιλέ Σελασιέ... Γιατί σωσίας του ήταν... Το ότι χρησιμοποιούν σωσίες είναι γνωστό από παλαιόθεν. Ως και Μπράντ Πίτ στην Ύδρα σωσίες έχει... Τρεις ή τέσσερις...

Ο αληθής Βασιλεύς των βασιλέων έκανε σπάνιες εμφανίσεις...

Μια εξ΄αυτών ήταν στην Ελλάδα, στην Κέρκυρα. Το απίστευτο είναι ότι τα Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης τα γνωστά ΤΕΑ που ήταν μετεξέλιξη της ΜΑΥ (Μονάδες Ασφάλειας Υπαίθρου) και των ΜΕΔ (Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεως) γνώριζαν την έλευση του Χαιλέ Σελασιέ στην Κέρκυρα. Όμως δεν πίστευαν ότι ήταν ο αληθής Μεσίας, ο βασιλεύς των βασιλέων επί γης. Γιατί ο Χαιλέ Σελασιέ όριζε τα πράγματα σ΄όλο το βασίλειο, των ζώων...Έτσι τον άνακτα, τον Ρας (πρίγκηψ)  Ταφάρι, τον στερνό απόγονο του Σολομώντα και της βασίλισσάς του Σαβά τον υποδέχθηκε όλη η φύση της Κέρκυρας... Μαζί με καμιά τριανταριά κήτη. Τώρα θα μου πεις που να το ήξεραν τα ΤΕΑ... Αυτά νόμιζαν ότι είναι εχθροί του Αυτοκράτωρα. Και άρχισαν να πυροβολούν τα κήτη. Με τα πολλά σκότωσαν τα μισά περίπου. Ο άναξ παρακολουθούσε εμβρόντητος την μάχη ΤΕΑ με τα κήτη. Φώναζε στην γλώσσα του βασιλείου του "μην τα σκοτώνετε" και τα ΤΕΑ που δεν ήξεραν Αιθιοπικά νόμιζαν ότι έλεγε βαράτε. Ποιά ψυχολογική βοήθεια χρειάζοντα τα άτομα των ΤΕΑ που βάραγαν τα άτυχα κήτη δεν γνωρίζω... Αλλά στα σύγκαλά τους δεν νομίζω ότι θα ήταν... Θα είχαν πιεί τίποτα τσίπουρα σε μπουκάλια τζιτζιμπύρας...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μούρλα των ΤΕΑ δεν σόκαρε την κοινωνία της Κερκύρας. Μπορεί να ονειρεύονταν τίποτα μπριζολίτσες από τα κήτη.

Έτσι ο βασιλεύς των βασιλέων πήγε στην Κέρκυρα χωρίς τα κήτη τα οποία λάκισαν.... Και συναντήθηκε με τον εδω βασιλιά και τα είπαν βασιλικώς... Τώρα τι είπαν είναι μυστικά. Θα τα αναφέρω σ΄άλλο εκτενές κείμενό μου με θέμα "Οι συζητήσεις των εστεμμένων και οι εστεμμένες κυράδες"...

AΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗΣ... Ο ζωγράφος της ταβέρνας.... Από την ΚΟΥΜΗ

 Ξεκινώ την επαναχρησιμοποίηση του blog μου. Με αναρτήσεις που δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες. Θα μπορούσα να βάλω αποκόματα αλλά προτιμώ όπως τα έχω στείλει, τα κείμενα στους εκδότες. Μετά λογικά θα τα διόρθωσαν. Ε δεν θα τα παρουσιάζω διορθωμένα. Θα βαστώ το στυλ μου, με τα λάθη, τις ανορθωγραφίες μου κλπ

Δημοσιεύθηκε στην ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΥΒΟΙΑ....

Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα

Για πολλά έτη ο Αλέξανδρος Χριστοφής ήταν ο Πειραιώτης ζωγράφος της ταβέρνας. Όμως ένα έργο του αναφέρεται στην Παναγιά την Λιαουτσάνισσα της Κούμης. Και ήταν μια πηγή έντονης αναζήτησης από μεριάς μου. Ώσπου η ψηφιακή βιβλιοθήκη της βουλής μας χάρισε τεύχη των Κουμιώτικων Νέων του μακρινού 1957 μας αποκάλυψε την αλήθεια και ξεδίπλωσε το κουβάρι.

Ναι γεννήθηκε στον Πειραιά στα 1882. Όμως οι γονείς του ήταν από την Κούμη και μάλιστα από την Παραλία της, την Λιανάμμο.

Έζησε στην Μασσαλία από την ηλικία των 11 ετών (Στέφανος Μίλεσης Pireorama blogspot). Προφανώς ήταν κοντά στον Ζυγαβηνό που ήταν αρχιμανδρίτης και εκδότης του εκκλησιαστικού ΕΞΗΓΗΤΗ στην πόλη αυτή.

Ήλθε στην Αθήνα ως σπουδαστής της σχολής Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Λύτρα και άλλους.

Ας τον αφήσουμε όμως να μιλήσει ο ίδιος χωρίς τις πάρλες μου.

Στο έργο του “Τουαλέττα Χωρικής” στην εφημερίδα ΒΡΑΔΥΝΗ μιλάει

Παναγία Λιαουτσάνισσα

“Πιστεύω ότι όσο ο άνθρωπος εισέρχεται στην έννοια της μεγάλης επιδράσεως που ασκεί η τέχνη στον ψυχικό κόσμο του τόσο γίνεται πιό λιγόλογος και περισσότερο ενεργητικός και βιαστικός για να φθάση στο σημείο εκέινο, που θα του επιτρέψη ν΄αντιληφθή κάποως τον φοβερό όγκο της σοφίας του ανωτάτου Δημιουργού.

Γι΄αυτό πιστεύω ακραδάντως, ότι όπως το έργο της Δημιουργίας δεν έχει μόδα, έτσι και η Τέχνη δεν πρέπει να απομακρύνεται από τους φυσικούς κανόνας.

Κι΄επειδή ο ακλλιτέχνης δια του πινέλλου εκφράζεται περισσότερο παρά δια της πένννας, καλόν θα ήτο ν΄αφήναμε το έργο μας που δεν είναι τίποτ΄ άλλο, παρά η απεικόνισις του τεχνίτου, εις ότι σχήμα κι΄άν θελήση να παρουσιάση, να εκφέρη κρίσιν περί της Τέχνης.”

Τι άλλο μπορούμε να πούμε εμείς έμπροσθεν της πνευματικής διαθήκης του ζωγράφου;

Απολύτως τίποτα.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό το οφείλω στον κύριο Σωτήρη Λάμπρου που επέμεινε στην συγγραφή του.

Κουμιώτικα Νέα

Ένας σοφφεράντζας - Μπολσεβίκος και ψάλτης οι σιδηρόδρομοι Κύμης... Οι Καλημεριάνοι ...Και βέβαια η ΣΜΥΡΝΗ

 Ψάξε, ψάξε κάτι πετυχαίνεις. Και όπως μελετώ πέφτα πάνω στον πιο ωραίο "Μπολσεβίκο" της περιοχής της κεντρικής Εύβοιας. Μάλιστα της Κούμης.

Με την μηχανή του χρόνου, το χρονοκούτι μου, μεταφερόμαστε στα 1920. Τότε που χιλιάδες πτώματα Τούρκων ήταν στοιβαγμένα στα μέτωπα της Μικράς Ασίας και που λάφυρα πολέμου μαζεύονταν στις πόλεις που ελευθέρωσαν οι Έλληνες. Προφανώς το χρήμα το χρυσάφι και πάσης φύσεως λάφυρα ταξίδευαν με τα μπαπόρια στην παλαιά Ελλάδα. 

Τότε ο "ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ" της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ αποφάσισε να γίνει ταξιδευτής στην Χαλκίδα καθώς και στην Κεντρική Εύβοια. Ταξίδευσε με το αμάξι. Τότε που το οδήγημε προυπόθετε γάντια, μπότες καπέλο και μια μεγάλη δόση αυταρέσκειας, μιας και το εθνικό σπορ ήταν το πετροβόλλημα των αυτοκινήτων. Ντουζίνες από σπόρια, έβαζαν σημάδι τα  σπάνια οχήματα που περνούσαν τους δρόμους. Φαναζομαι δε, οι δημοσιοκάφροι και οι ηθικολόγοι θα κατακεραύνωναν την αμαρτωλή νεολαία.... Δεν βαριέσαι... Γερνάμαι και πάντα μας φταίει η κακιά νελαία. Όχι ότι την λατρεύω de facto αλλά λέμε... "...Εις το Βασιλικό είδα χαριτωμένην μικρούλαν να ανοίγη την αυλόπορτάν της, να εκσφεντονίζη λίθον κατά αυτοκινήτου και να αποσύρεται απαθής. Ήταν ωσάν να εξεπλήρωσε επιβεβλημένον καθήκον. Εις το Αυλωνάρι όμιλος χωριατοπαίδων, έβαλε κατά αυτοκινήτου όλους τους λίθους του δρόμου. Αυτή η εχθρικότης των μικρών είνε τόσον ασυμβίβαστος με την φιλοξενίας των νησιωτών.,."

Αυτά μας καταγράφει, μεταξύ άλλων,  η εφημερίς ΕΜΠΡΟΣ και ο δημοσιογράφος της στο φύλο της 31 Δεκέμβρη 1920. Όμως έχουμε αφήσει πίσω, στην αφήγησή μας τον Μπολσεβίκο ψάλτη και γαμπρό...

"Και επιδεξίους σωφφαίρ έχει η νήσος. Ο κ. Ευάγγελος Ζωόπουλος της Λίμνης είνε γνωστός μας από την εξάσκησιν του επαγγέλματός του εις τας ΑΘήνας. Ο δε κ. Νίκος Ιωσηφίδης, τραπεζούντιος, περιελθών όλην την Ελλάδα εκ Καυκάσου, .... (δυσανάγνωστες λέξεις) εις το αυτοκίνητόν του, είνε μια από τας δόξας της Κύμης, εις την οποίαν εγκατεστάθη πλέον και ως νεόνυμφος. Καλείται μπολσεβίκος, αλλά κανονικώτερον και τυπικώτερον σωφφέρ δεν είδα. Εις τας αποτόμους κορδέλλας μεταξύ Καλημεριάς και Κύμης, εις ένα δρόμον βαραθρώδη, περνά με ταχύτητα πενήντα χιλιομέτρων, ψάλλων εκκλησιαστικά άσματα με λυρικάς αξιώσεις..." Αυτοί οι Καλημέριανοι με την λυρικότητα το έχουν. Η όπερα είναι στο αίμα τους...

105 έτη μετά μπορούμε να "πούμε" στον δημοσιογράφο του ΕΜΠΡΟΣ κύριο ΠΕΖΟΠΟΡΟ ότι και στα 2025 ακούγονται από όλους μας εκκλησιαστικοί ύμνοι κάθε φορά που διαβαίνουμε τον ίδιο δρόμο. Βεβαίως πλέον είναι ασφαλτοστρωμένος. Και η ταχύτης αισίως μεγάλωσε κατά ολόκληρα 5 με 9 χιλιόμετρα. Ο δε Τραπεζούντιος σωφφέρ έχει άξιους απογόνους. Νέοι θαραλέοι με άφθονα κυβικά ανεβοακατεβαίνουν τον δρόμο Κύμης Καλημεριάνων νεόνυφοι και μη πάνω κάτω με τις ίδιες κορδέλλες και τα ίδια βάραθρα...  Ο χρόνος στέκει ακίνητος... Εντύπωση όμως μας κάνει πως οι Καλημέριανοι και Κυμαίοι κάτοικοι στα 1920 είχαν ξεμάθει τα Ρώσσικα πράγματα... Δεκαπέντε έτη από το εξώφυλλο της εφημερίδας ΚΥΜΗ για την επανάσταση του 1905 κατά του Τσάρου... Και πως υποδέχθηκαν οι Καλημεριάνες την Αμαλία ντυμένες με τα Ρούσικα ρούχα που τους έφερναν οι σύζυγοι ναυτικοί από το Ξανθό γένος...

Όμως τα σπουδαία δεν είναι ο κυρ Ιωσιφίδης ή οι δρόμοι... Είναι η πρώτη ανακάλυψη για την "πετριά" που έχουμε φάει ως Κουμιώτες για τον σιδηρόδρομο Κύμης Χαλκίδας ΑΘηνών... Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν η πρώτη δόση σιδηροδρομικής μανίας ήταν αυτό το άρθρο. Όχι ότι δεν είχαμε ΉΔΗ τραίνα στην περιοχή μας. Η τοποθεσία ΠΛΑΤΑΝΑ εξ΄άλλου από τον σιδηρόδρομο με τα αλόγατα έγινε χωριό, μεταξύ άλλων... Τραίνα είχαμε λοιπόν. Ιππίλατα ή με ατμό. Αλλά να τι έγραψε ο δημοσιογράφος και μας κόλησε αμέτι μουχαμέτι... "Η νήσος αδικείται μεγάλως δια την έλλειψιν σιδηροδρομικών γραμμών. Με την απόκτησιν τούτων  θα αναπτυχθή περισσότερον. Σήμερα μάλιστα επιβάλλεται και δια στρατιωτικούς λόγους η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής από την βοιωτικήν ακτήν μέχρι της πόλεως Κύμης αντικρυζούσης ην Μικράν Ασίαν. Ο λιμήν της Κύμης, εκβραζιζόμενος, θα καταστή στρατιωτική βάσις δια την παλαιάν Ελλάδα. Από την ευβοικήν ταύτην ακτήν η Σμύρνη απέχει μόνον οκτώ ώρας. Είναι το εγγύτερον σημείον της παλαιάς χώρας προν την νέαν. Όταν ο ορίζων είνε καθαρός, από τα υψώματα της παραλίας της Λιανής Άμμου μπορεί κανείς να διακρίνει την μικρασιατικήν ακτήν, ευκρινώς δε φαίνονται η Χίος και η Μυτιλήνη, αιώνιαι αδελφαί της Ευβοίας....".

Καταλαβαίνει κανείς ότι αυτό το άρθρο άνοιξε την όρεξη στους Κουμιώτες. Από τότε ως τα σήμερα ακούμε αυτόν τον πόθο. Ο πατέρας μου και η μητέρα, μου την είχαν πει ίσα με δέκα φορές τον χρόνο...

Πάντως κυρ ΠΕΖΟΠΟΡΕ ο λιμήν, χάρις στο σχέδιο Μάρσαλ μεγάλωσε και σιγά σιγά έρχεται με τον πελαργό και το υδροπλάνο. Και μετά μάτσο οι τουρίστες. Τώρα για τραίνα στην χώρα μας, ίσως να μην το ευχηθούμε. Έχουμε και άσχημη πείρα. Ίσως οι μέλλουσες γενιές, αν καθαρίσουν τον κόπρο του Αυγεία τα καταφέρουν... 

Πάντως στα 1920 η ανάγκη να μεταφερθούν στην παλαιά χώρα χιλιάδες αιχμάλωτοι Τούρκοι και άπειρα λάφυρα, από την καταρέουσα Οθωμανική αυτοκρατορία έβαλαν την Κύμη ψηλά στην ιεράρχηση της αξίας της χώρας...

Θα ακολουθήσει το ζήτημα σχέσεων Κούμης με Σμύρνη...

Το κοκοράκι που δεν ήθελε να γίνει κρασάτο...

 Έχετε ακούσει ποτέ να πεθαίνει μια κότα από γεράματα; Ε αυτό και αν είναι γεγονός με επαναστατική βαρύτητα.

Και όταν πεθαίνει αυτή η κότα τότε αυτό το επαναστατικό νέο δεν αξίζει να πάει σ΄όλα τα κοτέτσια; Και που είναι αυτά τα κοτέτσια; Πάνε οι εποχές που τα κοτέτσια ήταν στις κωμοπόλεις και τα χωριά. Τώρα οι κότες πρέπει να είναι εκτός του χωριού. Δεν πρέπει να περνά το αμάξι και να πετάγονται τα κοτόπουλα.

Έτσι ένας μικρός επαναστάτης, ορφανούλης μιας και η μαμά του έγινε φαγητό, μαθαίνει τα νέα. Πέθανε η κότα Τιτίκα από γηρατειά... Και αρχίζει να ταξιδεύει, σαν γνήσιος επαναστάτης ανά την πλάση, για να διαδώσει τα επαναστατικά νέα. Καλώντας τις κότες σ΄μια αντίσταση...

Το "παιδικό" βιβλίο που μας έκανε πρωί - πρωί στο λεοφωρείο να μοιάζουμε στα γεράματα, ως μπέμπηδες, μας συνετάραξε. Γιατί είναι ένα βιβλίο που δεν κρύβει από τα παιδιά τις αλήθειες τις ζωής. Την βρισιά, την ωχαδελφίαση, την αδιαφορία. Τον ρόλο του καταπιεσμένου που αντιστέκεται. Του επαναστάτη που παίρνει ένα σωρό ρίσκα, με στόχο να διαδώσει την αλήθεια. 

Οι εκδόσεις "Χάρτινοι ήρωες" ο εικονογράφος Δημήτρης Κοραλής και ο συγγραφεύς Νίκος Θεοδωσίου συνεργάστηκαν αρμονικά ούτως ώστε η νεολαία μας να έχουν ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό, αγωνιστικό και επαναστατικό.

Και ποιά σύμπτωση... Έχει κορυφαία περιγραφή για την Εύβοια. Την διώρυγα του Ευρίπου, που ο επαναστάτης πρέπει να διαβεί, με τέχνασμα. Καθώς και την επίσκεψη στα εργοστάσια παραγωγής κοτόπουλων. 

Όπως έμαθα στα παιδιά έκανε το βιβλίο πάταγο. Γιατί έχει χιούμορ, αλήθεια, καμιά γλυκανάλατη φρασεολογία και ψεύτικες καταστάσεις... 

Είναι λοιπόν ένα βιβλίο, που αν θέλεις το παιδί σου να μάθει, να εκπαιδευτεί στην αντίσταση, τότε αγόρασέ το. Θα το βρεις στο xartinoi.iroes@gmail.com ή στο τηλέφωνο για παραγγελίες 6981998604.

Όχι τίποτα άλλο γιατί η γριά κότα Τιτίκα και ο επαναστάτης Λειρίκος θέλουν την βοήθειά σου

TO KΡΕΑΣ.... Μια ταινία του Δημήτρη Νάκου με φόντο την Κύμη.... Αλλά και "εν συνόλω" η επαρχία μας...

 Ο Δημήτρης Νάκας δημιούργησε την πρώτη του κινηματογραφική ταινία που ονομάζεται "ΚΡΕΑΣ".

Το πρώτο ερώτημα που έρχεται στον νου μας είναι αυθόρμητο. Κομίζει κάτι φρέσκο στον Ελληνικό κινηματογράφο; Δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω, αλλά στα μάτια μου κομίζει. Μια συνεπή φωτογραφική ματιά, που μου άρεσε. Ένα σενάριο που δεν χάσκει. Που έχει ΣΕΞ αλλά με μέτρο (αχ και να δω  μια Ελληνική ταινία χωρίς σεξ βρε παιδί μου).  Με ωραίο πλαισίωμα των κομπάρσων, που πράγμα σπάνιο δεν είναι στημένοι...

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Νάκας

Η ταινία γυρίστηκε σχεδόν όλη στην Κύμη. Η αγαπημένη Κύμη θα μπορούσε στην ταινία αυτή να είναι το Ζαγόρι, η Αμαλιάδα η Ζαγορά κλπ. Δεν είναι δηλαδή η Κύμη το θέμα της ταινίας. Είναι η Ελληνική επαρχία. Όμως εμένα με συγκίνησε και η οπτική της ταινίας σε σχέση με την Κύμη. Επειδή έχω την πεποίθηση ότι η περιοχή εκεί είναι για χειμώνα. Λατρεύω το σκούρο, μουντό χρώμα της περιοχής της Κύμης. Δεν με γοητεύει το θέρος. Άντε λίγο άνοιξη και φθινόπωρο. Ως εκεί...  Οπότε για μένα ανέδειξε την Κύμη όπως εγώ την αγαπώ.

Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι η Κύμη. Η ταινία διαπραγματεύεται το γιγάντιο ζήτημα της ευθύνης. Της ανάλοιψης της ευθύνης ΓΕΝΙΚΑ. Η μεταβίβαση της ευθύνης στον άλλο που είναι εθνικό σπόρ... Ο "ρατσισμός" (δεν είναι ρατσιμός αλλά δεν βρίσκω λέξη ταιριαστή) που αναδυκνύει η ταινία, δηλαδή εκεί που οι Έλληνες τα φορτώνουν στον ξένο στο Αλβανάκι, είναι το μέσο που μεταχειρίζεται η ταινία, για να δείξει το Ελληνικό σπορ της μεταβίβασης της ΕΥΘΥΝΗΣ...

Σάμπως πάντα στην "στραβή" δεν μας φταίει ο άλλος; Δεν λέμε πάντα "δεν το έκανα εγώ μαμά, μπαμπά αφεντικό, κράτος κλπ; Έχετε προφανώς ακούσει μια δυο φορές την δήλωση "νσι εγώ το έκανα και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη", Μια δυο φορές...

Το τρίτο θέμα είναι το λεγόμενο manipoulation. Πράγμα εντελώς σύνηθες στην χώρα μας. Μαζί με το άλλο σύνηθες... Όλα ένα κρεββάτι... Ένας μπαμπάς που νομίζει ότι καθορίζει τα πάντα, μια μάνα που ΠΑΝΤΑ κάνει το κουμάντο επί της ουσίας (πράγμα λογικό στην Κύμη παρεπιπτώντος λόγω μπάρκων)....

Και ένα παιδί που είναι στην σκιά, ενώ το Αλβανάκι είναι το αγαπημένο και χαιδεμένο, που κάνει την δουλειά και που το παιδί της Ελληνικής φαμίλιας ασφυκτυά από όλο αυτό το σύμπλεγμα... Βάλε που κάθε γονέας έχει λοξοκιτάξει γκομενικά γύρω του...

Οπότε το κράτος που δεν έχει τελέψει δύο αιώνες με το κτηματολόγιο, είναι ο δημιουργός ανταγωνισμών στο πανανθρώπινο θέμα της βοσκής των ζώων... Ο εκτροφέας προβάτων  είναι σε κόντρα με έναν.... ε η συνέχεια επί της οθόνης...

Θα ήθελα να κλείσω Κουμιώτικα... Παρέλασαν στην ταινία ορισμένα αρνιά της περιοχής Κύμης. Της φυλής Κύμης... Πόσο θα ήθελα μια παρέλαση καθαρών αρνιών Κύμης από την πλατεία και όλη η Κύμη να χειροκροτεί τους ανθρώπους που διατηρούν την φυλή αυτή... Αλλά αυτά είναι όνειρα απατηλά σε μια Ελλάδα που ΜΙΣΕΙ την παραγωγή...