12 Aπρίλη 1833.... Ο Παρθενώνας έγινε καφενές... Εορτάζει η Αθήνα... ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΣΤΕΣ

 ΓΙΟΡΤΑΡΑ ΗΜΕΡΑ...

Πως τα φέρνει η ζωή, βρε παιδί μου. Άσχημο πράγμα να είσαι στοιχειό, βρυκόλαξ και τα συναφή ευγενή επαγγέλματα. Εκτός του άγχους για τροφή, έχεις και τις μνήμες...

Μια ημέρα που λέτε Μεγάλη Παρασκευή ήταν, είχα λουφάξει απάνω στα αετώματα της Ακροπόλεως... Και πωπω... Τι βλέπω... Αισθάνομαι ακόμα και εγώ, ο χτικιάρης, ανατριχίλα. Μα που ηκούσθη... Βρυκόλαξ ανατριχιάζων.... Που ηκούσθη... 

Που λέτε, μέσα στον ύπνο μου, ακούω φωνές κακό... Πωπωπω... Λες να με πάρουν επάνω ψηλά που είμαι χαμπάρι; Μπα !!!

Ακίνητος, παγωμένος σαν σε λίθαργο έβλεπα, παρατηρούσα, ζήλευα και απολάμβανα τις στιγμές...

Είναι αλήθεια, ότι δεν είμαι και κανένας καλός συγγραφεύς. Ο κάματος εργασίας προς ανεύρεσην αιμάτινης τροφής με κατατρώγει. Οπότε ας αφήσω τους κατάλληλους να περιγράψουν τις στιγμές, όπως μας τις διέσωσε το θεσπέσιο βιβλίο 'ΤΑ ΚΑΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ" των εκδόσεων ΚΑΚΤΟΣ του Αχιλλέα Β. Χατζόπουλου.:

".. Καφενείο ο .... Παρθενώνας

Είναι δύσκολο να γ΄πινει πιστευτό, αλλά για μία και μοναδική φορά στην ιστορία ο Παρθενώνας χρησιμοποιήθηκε ως.... καφεστιατόριο όπως αφηγείται ο Ουίλλιαμ Μίλλερ στη μελέτη του Τα πρώτα έτη των νεωτέρων Αθηνών. Εκείνη τη μέρα η τούρκικη φρουρά εγκατέλειπε "δια παντός" την Ακρόπολη.

Τη θέση της θα έπαιρναν οι Βαυαροί στρατιώτες υπό τον αντισυνταγματάρχη Χερμπστ. Ο εν λόγω κύριος ήταν εκείνος ο οποίος αποφάσισε να δοθεί αποχαιρετιστήριο πρόγευμα στον τελευταίο Τούρκο διοικτηή "εν τω Παρθενώνι"...

Ακολούθησε ο καφές, ο αργιελές και εισπνοή οπίου από καπνοσύριγγες.

Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με περιγραφές του Poujolat, του Giffard και του Κόχραν, στην Αθήνα υπήρχαν μόνο τέσσερα "ανωκοδομημένα δημόσια κτίρια σημασίας τινός" δηλαδή, "το νομισματοκοπείον, οι βασιλικοί σταύλοι, εν νοσοκομείον και εις στρατών..." 

Ναι παίεδες. Έτσι έγιναν τα πράγματα παράδοσης παραλαβής. Τώρα οι Οθωμανοί να σας πω ένα μυστικό... Μέσα στην ξευτίλα ήταν. Πένητες, ρέμπελοι ψωραλέοι... Αλλά φρουροί. Αν πήραν τώρα και τίποτα δωράκια φεύγοντας; Τι να πω. Ίσως. Ήμουν καταπαγωμένος και λαθροκοιμώμουν. Αλλά εκείνη, η μπόχα του όπιου, ακόμα στα ρουθούνια μου είναι. Ξέρετε εμείς οι βρυκολάκοι με τους καπνούς δηλαδή με τις φωτιές.... δεν....

Και τώρα θα μου πείτε... "Μα τούτο δεν έχει τίποτα το ηρωικόν, το επικόν". Σωστά. Άλλο ο πόλεμος άλλο οι συμφωνίες παραδόσεως παραλαβής. Ένας στρατός φεύγει αλλά μέχρι να μπει ένας νικητής η τάξις πρέπει να εγγυηθεί. Μην πέσουμε στην αναρχία. Έτσι κάνουν οι μεγάλοι νικητές και ηττημένοι...

Τώρα για επινίκια και τα τοιαύτα έχουν γραφτεί πολλά. Εγώ ήμουν ένα ζωντανό πτώμα και την έπεσα για νάνι... Το βράδι είχα μπανίσει ένα τρυφερούδι πλάσμα, μπάνικο, με λαιμουδάκι φίνο...

Και μην με κατηγορήσει κανένας για όπιο και τα τοιαύτα... Έχετε ακούσει βρυκόλακα να αντέχει τον καπνό; Ανίδεοι...

Εις το ίδιο μέρος και δεν συναντηθήκαμε. Φυσιολογικόν... Για σου βρε Παραλιώτη Αμπελοκηπιώτη και Κυμαίε... Γειά σου βρε ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ...

ΈΝΑΣ ΠΑΡΑΛΙΩΤΗΣ.... ΜΕ ΔΕΚΑ ΤΟΝΟΥΣ ΓΝΩΣΕΙΣ...

Το να μιλήσεις για τον Παπαγιώργη.... Ή για τον συγγραφέα που μιλάει για τον Παπαγιώργη δηλαδή τον Γιώργη Ίκαρο Μπαμπασάκη, πρέπει να έχεις φάει δέκα βιβλιοθήκες στην καθισιά σου... Είκοσι τόμους τον μήνα στο δεκατιανό σου.... Και λίγα λέγω...

Αφορμή, είναι τα μέρη που σύχναζε ο Παπαγιώργης... Είμασταν τόσο κοντά και δεν ξερενόμασταν. Πρωί βράδυ στην "Παραλία" των Αμπελοκήπων, ήμουν. Με σερβιτόρο τον θεό ΝΙΚΗΦΟΡΟ... Τώρα έχει την ομώνυμη ταβέρνα σιμά στον ΔΑΝΑΟ, την δουλεύουν τα παιδιά του.

Ο Παπαγιώργης πάγαινε λέγει για διασκέδαση στην ΑΝΑΤΟΛΗ στην οδό ΕΣΛΙΝ. Γνωστό υπόγειο μπουζουκτήδικο... Εγώ λίγο πιο πάνω στην Έσλιν δηλαδίς είκοσι μέτρα πιο πάνω, εργαζόμουν σε κατάστημα μπλιμπλικιών, δηλ. παιγνίων ηλεκτρονικών. Το κατάστημα, το είχε ο αλησμόνητος Νίκος με τον φίλο του, που ξεχνώ το όνομά του. Και οι δύο απόντες. Υπήρχε κάλυψη, από το τμήμα... Γείτων του Νίκου και συνκάτοικος στην ίδια πολυκατοικία... Τώρα είναι στην Αργολίδα. Λογικά συνταξιούχος...

Το αφεντικό της ΑΝΑΤΟΛΗΣ ερχόταν ΚΑΘΕ πρωί, στις 09,30 άφηνε το παιδί του με μια σακούλα κοσάρια. Και μέχρι τις 12,00 ο πιτσιρίκος τάγιζε το μαγαζί με φραγκόπουλα.... Α ρε Παπαγιώργη σκορπούσε φραγκόπουλα εσύ στα μπουζούκια τα ρούφαγε η φαμίλια μου από τα μπλιμπλίκια....

Μπορεί να τρώγαμε κανένα σουβλάκι, από του Φίλιππα, να έπινε κανένα καφέ στου Μήτσου στην Πλατεία Αγίου Δημητρίου... Ποιος ξέρει...

https://www.hartismag.gr/hartis-19/afierwma/papagiwrghs-forever

Συχνάζαμε πολλοί στην Παραλια των Αμπελοκήπων... Οι Last Drive με την κούκλα μύτη. Κνίτες, φρικιά, ροκάδες, πανκιά, Λιβανέζοι χασισέμποροι, οπαδοί που ετοίμαζαν κοινωνική επανάσταση στις εξέδρες... Ξενύχτες, πόρνες, νταβάδες, διανοούμενοι ΥΨΗΛΟΤΑΤΗΣ ΣΤΑΘΜΗΣ.

Ο δικός μου κόσμος ήταν αχταρμάς... Ο φτου φτου, ο Μπάαντερ, ο φίλος μου, ο Μιχάλης. Η μοναξιά μου. Τι θα ήμουν, χωρίς την μοναξιά μου; Η ζωή μου ολάκερη εκεί...

Τώρα το πως δεν συναντηθήκαμε με τον Παπαγιώργη... Παραμένει ένα μυστήριο, που δεν είναι μυστήριο... Διένυα τότε την ΑΠΟΚΟΥΜΟΠΟΙΗΣΗ μου.... Στην Κύμη με έλεγαν ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΙΑΝΟ και γιεγιέ... Στην Αθήνα ΚΟΥΜΙΟΤboy....

Είχα που λέτε αποφασίσει να μην είμαι τίποτα... Ούτε Κουμιώτης, ούτε Αθηναίος.... Ήμουν απλά Παραλιώτης των Αμπελοκήπων.... Τα στέκια μου πάμπολα... Ο καφενές που τον λέγαμε ΠΑΡΑΛΙΑ και μου θύμιζε την Κύμη, χωρίς να το λέγω.... Η ταβέρνα του ΚΩΣΤΗ με σερβιτόρο τον Αριστείδη. Σήμερα λειτουργεί με το ίδιο θεσπέσιο μπιφτέκι στην Λουίζης Ριανκούρ... Στο μπαρ Blues.... Στα μανάβικα όπου έκανα κανένα μεροκάματο... Στο GALAXY το μπιλιαρδάδικο.... Στους κινηματόγραφους των Αμπελοκήπων... Στα φτηνά,, μεταχειρισμένων βιβλία, παλαιοβιβλιοπωλεία... Όπου τσιμπούσα κανένα Λένιν φτηνό.

Γενικά σύχναζα... Αλλά με τον Παπαγιώργη δεν συναντηθήκαμε. Άλλο το επίπεδο, άλλα τα φράγκα... Εγώ μπατήρης, φτωχόπαιδο, του μεροκάματου και του φτηνού βιβλίου παιδί. Του μεταχειρισμένου.... Ωστόσο εκεί όλοι μαζί...

Αφορμή για την ανάρτηση δύο τρεις... Μια εξ αυτών : https://www.hartismag.gr/hartis-19/afierwma/papagiwrghs-forever

ΣΑΝ ΠΑΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΔΕΣ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ ΔΑΡΒΙΝΟΥ....

Άποψη της οικίας - μουσείο

 

Πολλοί, πάνε στο Λονδίνο, δια αναψυχή, για να ξεσκάσουν ή για να δουν την ή τον σύζυγο μετανάστη. Για έναν εξ΄αυτών των λόγων επισκέφτηκε και η αφεντιά μου την πόλη αυτή.

Τοπίο στην ομίχλη

Είπα όμως να πάω να δω και το σπίτι του Δαρβίνου. Πρέπει να ομολογήσω, ότι αυτό εσυνέβη τυχαία. Ευρισκόμεθα εις την περιοχήν διαμονής μας και ετέθη το ερώτημα, γαργαλιστικώς... "Μα τι να έχει κοντά μας που να αξίζει να πάμε;" 

Και τσουπ... Το μουσείο του Δαρβίνου... Βρε τι μας λες... Υλιστής άνθρωπος της εξελίξεως των ειδών, πως να μην πάμε εκείθεν; Σταθήκαμε στην στάση, ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο του λεοφωρείου και πήγαμε στο στερνό χωριό το HEYS... Με το εστιατόριό του το ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ.... Με μια θεσπέσια εορτή παζάρι τοπικό. Θαύμα. Ξεπαραδιαστήκαμε... Και αναμέναμε το τοπικό λεοφωρείο....

τραπεζαρία

Περνά ένα τέταρτο, περνά μια ώρα.... Πήραμε uber.... Και επάνω που ήρθε το ΚΙΑ τσουπ το τοπικό λεοφωρείο... Τι να κάνουμε μπρος το μικρό λεοφωρείον, πίσω εμείς.... Γκρρρ... Τελικά μέσα στην ομίχλη, περνούμε ένα χωριό μαγεία και μας αφήσει ο UBERας έξω από ένα υπέροχο κτήριο. Με άφθονο πράσινο, ένα κτήσμα μούρλια. Ήταν λοιπόν το σπίτι του Δαρβίνου και τώρα πλέον μουσείο του.

Λάθος μπιλιάρδο 
έβαλαν οι υπεύθυνοι

Μπουκάραμε ξεπαραδιαστήκαμε, με το τσουχτερό εισητήριο και με μεγάλη μας έκλπληξη δεν είμασταν μόνοι. Λαός ήλθε να δει τον ύψιστο αυτό μελετητή, φυσιοδίφη, βιολόγο και θεμελιωτή της θεωρίας της εξέλιξης. Εδώ θα ήθελα να μιλήσω απόλυτα σοβαρά. Αισθάνθηκα δέος. Ανατρίχιασα όπως πριν κάνα τρίχρονο όταν πήγα στον τάφο του Καρόλου Μάρξ ξανά στο Λονδίνο. 

Το δέος ήταν μεγάλο. Περιηγηθήκαμε στο σπίτι, στους χώρους, στα ερευνητικά του εργαλεία. Ένιωσα όλη την ζέση της μελέτης. Έμαθα πόσα χρόνια ταξίδευε μελετώντας με το πλοίο εκείνο που τον βοήθησε στην τεκμηρίωση. Κατάλαβα την ενδελεχή του προσπάθεια. Κατάλαβα ότι αυτό δεν έπεσε από τον ουρανό. Ο πατέρας του, είχε το συνήθειο να καταγράφει όλα τα βάρη των ανθρώπων που επισκέπτονταν το μέγαρο αυτό. Το μήλο κάτω από την μηλιά κλπ...

Είδα την προσομείωση της καμπίνας του... Λιτή και κέντρο επιστημονικής μελέτης. 

Εκεί όμως που με διαπέρασαν όλα τα volt είναι όταν είδαμε τον πρώτο τόμο του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ του Καρόλου Μάρξ και μου διάβασαν τις επιστολές που αντάλλαξαν οι δύο ΚΑΡΟΛΟΙ... 

Η δεύτερη έκδοση του ΚΕΦΑΛΕΙΟΥ στο μουσείο

"Η εκτίμηση του Μαρξ για το Δαρβίνο ήταν τόσο βαθιά, που το 1873 του απέστειλε ένα αντίτυπο της δεύτερης γερμανικής έκδοσης του “Κεφαλαίου”, με αφιέρωση, στην οποία δηλώνει “ειλικρινής θαυμαστής” και επιστολή που δε σώζεται. Ο Δαρβίνος του απάντησε μετά από κάποιους μήνες ως εξής: “Αγαπητέ Κύριε. Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε στέλνοντάς μου το εξαιρετικό σας έργο για το κεφάλαιο και εύχομαι από καρδιάς να ήμουν πιο άξιος να το λάβω, γνωρίζοντας περισσότερα για το βαθύ και σημαντικό θέμα της πολιτικής οικονομίας. Παρότι οι μελέτες μας έχουν υπάρξει τόσο διαφορετικές, πιστεύω ότι και οι δύο μας ειλικρινά επιθυμούμε την επέκταση της γνώσης, κι ότι αυτό μακροπρόθεσμα θα αυξήσει την ευτυχία της ανθρωπότητας.Παραμένω ειλικρινά δικός σας,

Κάρολος Δαρβίνος" Από το site ΚΑΤΙΟΥΣΑ....

Επισκεφτήκαμε όλα τα μέρη του μεγάρου. Πήγαμε στα κτήματα, στο θαυμάσιο θερμοκήπιο. Μαγευτήκαμε από την φύση της Αγγλίας. Ακούσαμε πουλιά. Μυρίσαμε μια υπέροχη ομίχλη. Όλα αυτά όμως είναι δευτερεύοντα. Το σπουδαιότερο γεγονός, ότι στα 64 μου, η πίστη για ένα καλύτερο μέλλον πήρε μια μεγάλη ώθηση. Γιατί η βόλτα αυτή, ενώ μας περιτρυγύριζε η ομίχλη καθάρισε με ορμή ιδεαλιστικές φοβίες και μύθους που γεννιούνται χωρίς να το θέλει κανείς.

Τα χωράφια του οίκου

Το τέλος ήταν πολύ ωραίο, με μια βόλτα στο μικρό κουκλίστικο ψιλοορεινό χωριό. Ένα όνειρο να κατοικείς εκεί... Κάναμε όμως το λάθος να πιούμε καφέ στο μουσείο του Δαρβίνου. Παιδί μου, που το βρήκαν αυτό το ζουμί; Το κέρδισαν σε λοταρία κατασχεμένων καφέδων; Η μαύρη γη της επαρχίας του Λονδίνου δέχτηκε με χαρά το ζουμί αυτό.... Η μόνη παραφωνία σε μια εκδρομή, που με γέμισε χαρά, αισιοδοξία και γνώση...

Το θαυμάσιο θερμοκήπιο.

Κέρκυρα με τα Κήτη σου και με τον βασιλέα των βασιλέων... Μια δράσις των ΤΕΑ...

 

 Ότι ο βασιλεύς των βασιλέων, ο εν τη γη εκπρόσωπος του θεού ή ακόμα και ίδιος ο θεός, ο εν τη γη "ισχύς, δύναμη Αγίας Τριάδας" είναι μια κυρίαρχη προσωπικότητα δεν υπάρχει αμφιβολία.

Και λέω υπάρχει είναι αληθές. Διότι ως γνωστόν ο Έλβις ο Χαιλέ Σελασιέ και άλλοι κορυφαίοι ζουν Που ζουν; Μα σε άγνωστο μέρος και πίνουν εκλεκτά ποτά. Μερικοί λένε ότι πίνουν .... Δεν τα λέω... Θα με καταραστεί ο μυστικός πληροφοριοδότης μου... Ο Χαιλέ Σελασιέ της Αιθιοπίας, ο μόνος ανεξάρτητος βασιλεύς της Αφρικής χωρίς αποικιοκρατία πολέμησε ενεργά για την χώρα. Χώρα που η φαμίλια μου γνώριζε πολύ καλά. Την εκσυγχρόνισε πχ καταργώντας της δουλεία κλπ. Πολέμησε τον ιμπεριαλισμό της Ιταλίας με όση ηρωική δύναμη διέθετε το Αιθιοπικό κράτος...

Ο θεός λοιπόν, ο μεσαίας επισκέφθηκε την Τζαμάικα στο Κίνκγστον στις 21- Απρίλη 1966 και ενώ οι οπαδοί του αλαλάζοντάς τον επευφημούσαν ως μεσσία, αυτός δήλωσε ότι δεν είναι θεός... Άκου τώρα τι δήλωσε ο σωσίας του Χαιλέ Σελασιέ... Γιατί σωσίας του ήταν... Το ότι χρησιμοποιούν σωσίες είναι γνωστό από παλαιόθεν. Ως και Μπράντ Πίτ στην Ύδρα σωσίες έχει... Τρεις ή τέσσερις...

Ο αληθής Βασιλεύς των βασιλέων έκανε σπάνιες εμφανίσεις...

Μια εξ΄αυτών ήταν στην Ελλάδα, στην Κέρκυρα. Το απίστευτο είναι ότι τα Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης τα γνωστά ΤΕΑ που ήταν μετεξέλιξη της ΜΑΥ (Μονάδες Ασφάλειας Υπαίθρου) και των ΜΕΔ (Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεως) γνώριζαν την έλευση του Χαιλέ Σελασιέ στην Κέρκυρα. Όμως δεν πίστευαν ότι ήταν ο αληθής Μεσίας, ο βασιλεύς των βασιλέων επί γης. Γιατί ο Χαιλέ Σελασιέ όριζε τα πράγματα σ΄όλο το βασίλειο, των ζώων...Έτσι τον άνακτα, τον Ρας (πρίγκηψ)  Ταφάρι, τον στερνό απόγονο του Σολομώντα και της βασίλισσάς του Σαβά τον υποδέχθηκε όλη η φύση της Κέρκυρας... Μαζί με καμιά τριανταριά κήτη. Τώρα θα μου πεις που να το ήξεραν τα ΤΕΑ... Αυτά νόμιζαν ότι είναι εχθροί του Αυτοκράτωρα. Και άρχισαν να πυροβολούν τα κήτη. Με τα πολλά σκότωσαν τα μισά περίπου. Ο άναξ παρακολουθούσε εμβρόντητος την μάχη ΤΕΑ με τα κήτη. Φώναζε στην γλώσσα του βασιλείου του "μην τα σκοτώνετε" και τα ΤΕΑ που δεν ήξεραν Αιθιοπικά νόμιζαν ότι έλεγε βαράτε. Ποιά ψυχολογική βοήθεια χρειάζοντα τα άτομα των ΤΕΑ που βάραγαν τα άτυχα κήτη δεν γνωρίζω... Αλλά στα σύγκαλά τους δεν νομίζω ότι θα ήταν... Θα είχαν πιεί τίποτα τσίπουρα σε μπουκάλια τζιτζιμπύρας...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μούρλα των ΤΕΑ δεν σόκαρε την κοινωνία της Κερκύρας. Μπορεί να ονειρεύονταν τίποτα μπριζολίτσες από τα κήτη.

Έτσι ο βασιλεύς των βασιλέων πήγε στην Κέρκυρα χωρίς τα κήτη τα οποία λάκισαν.... Και συναντήθηκε με τον εδω βασιλιά και τα είπαν βασιλικώς... Τώρα τι είπαν είναι μυστικά. Θα τα αναφέρω σ΄άλλο εκτενές κείμενό μου με θέμα "Οι συζητήσεις των εστεμμένων και οι εστεμμένες κυράδες"...

AΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗΣ... Ο ζωγράφος της ταβέρνας.... Από την ΚΟΥΜΗ

 Ξεκινώ την επαναχρησιμοποίηση του blog μου. Με αναρτήσεις που δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες. Θα μπορούσα να βάλω αποκόματα αλλά προτιμώ όπως τα έχω στείλει, τα κείμενα στους εκδότες. Μετά λογικά θα τα διόρθωσαν. Ε δεν θα τα παρουσιάζω διορθωμένα. Θα βαστώ το στυλ μου, με τα λάθη, τις ανορθωγραφίες μου κλπ

Δημοσιεύθηκε στην ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΥΒΟΙΑ....

Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα

Για πολλά έτη ο Αλέξανδρος Χριστοφής ήταν ο Πειραιώτης ζωγράφος της ταβέρνας. Όμως ένα έργο του αναφέρεται στην Παναγιά την Λιαουτσάνισσα της Κούμης. Και ήταν μια πηγή έντονης αναζήτησης από μεριάς μου. Ώσπου η ψηφιακή βιβλιοθήκη της βουλής μας χάρισε τεύχη των Κουμιώτικων Νέων του μακρινού 1957 μας αποκάλυψε την αλήθεια και ξεδίπλωσε το κουβάρι.

Ναι γεννήθηκε στον Πειραιά στα 1882. Όμως οι γονείς του ήταν από την Κούμη και μάλιστα από την Παραλία της, την Λιανάμμο.

Έζησε στην Μασσαλία από την ηλικία των 11 ετών (Στέφανος Μίλεσης Pireorama blogspot). Προφανώς ήταν κοντά στον Ζυγαβηνό που ήταν αρχιμανδρίτης και εκδότης του εκκλησιαστικού ΕΞΗΓΗΤΗ στην πόλη αυτή.

Ήλθε στην Αθήνα ως σπουδαστής της σχολής Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Λύτρα και άλλους.

Ας τον αφήσουμε όμως να μιλήσει ο ίδιος χωρίς τις πάρλες μου.

Στο έργο του “Τουαλέττα Χωρικής” στην εφημερίδα ΒΡΑΔΥΝΗ μιλάει

Παναγία Λιαουτσάνισσα

“Πιστεύω ότι όσο ο άνθρωπος εισέρχεται στην έννοια της μεγάλης επιδράσεως που ασκεί η τέχνη στον ψυχικό κόσμο του τόσο γίνεται πιό λιγόλογος και περισσότερο ενεργητικός και βιαστικός για να φθάση στο σημείο εκέινο, που θα του επιτρέψη ν΄αντιληφθή κάποως τον φοβερό όγκο της σοφίας του ανωτάτου Δημιουργού.

Γι΄αυτό πιστεύω ακραδάντως, ότι όπως το έργο της Δημιουργίας δεν έχει μόδα, έτσι και η Τέχνη δεν πρέπει να απομακρύνεται από τους φυσικούς κανόνας.

Κι΄επειδή ο ακλλιτέχνης δια του πινέλλου εκφράζεται περισσότερο παρά δια της πένννας, καλόν θα ήτο ν΄αφήναμε το έργο μας που δεν είναι τίποτ΄ άλλο, παρά η απεικόνισις του τεχνίτου, εις ότι σχήμα κι΄άν θελήση να παρουσιάση, να εκφέρη κρίσιν περί της Τέχνης.”

Τι άλλο μπορούμε να πούμε εμείς έμπροσθεν της πνευματικής διαθήκης του ζωγράφου;

Απολύτως τίποτα.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό το οφείλω στον κύριο Σωτήρη Λάμπρου που επέμεινε στην συγγραφή του.

Κουμιώτικα Νέα