12 Aπρίλη 1833.... Ο Παρθενώνας έγινε καφενές... Εορτάζει η Αθήνα... ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΣΤΕΣ

 ΓΙΟΡΤΑΡΑ ΗΜΕΡΑ...

Πως τα φέρνει η ζωή, βρε παιδί μου. Άσχημο πράγμα να είσαι στοιχειό, βρυκόλαξ και τα συναφή ευγενή επαγγέλματα. Εκτός του άγχους για τροφή, έχεις και τις μνήμες...

Μια ημέρα που λέτε Μεγάλη Παρασκευή ήταν, είχα λουφάξει απάνω στα αετώματα της Ακροπόλεως... Και πωπω... Τι βλέπω... Αισθάνομαι ακόμα και εγώ, ο χτικιάρης, ανατριχίλα. Μα που ηκούσθη... Βρυκόλαξ ανατριχιάζων.... Που ηκούσθη... 

Που λέτε, μέσα στον ύπνο μου, ακούω φωνές κακό... Πωπωπω... Λες να με πάρουν επάνω ψηλά που είμαι χαμπάρι; Μπα !!!

Ακίνητος, παγωμένος σαν σε λίθαργο έβλεπα, παρατηρούσα, ζήλευα και απολάμβανα τις στιγμές...

Είναι αλήθεια, ότι δεν είμαι και κανένας καλός συγγραφεύς. Ο κάματος εργασίας προς ανεύρεσην αιμάτινης τροφής με κατατρώγει. Οπότε ας αφήσω τους κατάλληλους να περιγράψουν τις στιγμές, όπως μας τις διέσωσε το θεσπέσιο βιβλίο 'ΤΑ ΚΑΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ" των εκδόσεων ΚΑΚΤΟΣ του Αχιλλέα Β. Χατζόπουλου.:

".. Καφενείο ο .... Παρθενώνας

Είναι δύσκολο να γ΄πινει πιστευτό, αλλά για μία και μοναδική φορά στην ιστορία ο Παρθενώνας χρησιμοποιήθηκε ως.... καφεστιατόριο όπως αφηγείται ο Ουίλλιαμ Μίλλερ στη μελέτη του Τα πρώτα έτη των νεωτέρων Αθηνών. Εκείνη τη μέρα η τούρκικη φρουρά εγκατέλειπε "δια παντός" την Ακρόπολη.

Τη θέση της θα έπαιρναν οι Βαυαροί στρατιώτες υπό τον αντισυνταγματάρχη Χερμπστ. Ο εν λόγω κύριος ήταν εκείνος ο οποίος αποφάσισε να δοθεί αποχαιρετιστήριο πρόγευμα στον τελευταίο Τούρκο διοικτηή "εν τω Παρθενώνι"...

Ακολούθησε ο καφές, ο αργιελές και εισπνοή οπίου από καπνοσύριγγες.

Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με περιγραφές του Poujolat, του Giffard και του Κόχραν, στην Αθήνα υπήρχαν μόνο τέσσερα "ανωκοδομημένα δημόσια κτίρια σημασίας τινός" δηλαδή, "το νομισματοκοπείον, οι βασιλικοί σταύλοι, εν νοσοκομείον και εις στρατών..." 

Ναι παίεδες. Έτσι έγιναν τα πράγματα παράδοσης παραλαβής. Τώρα οι Οθωμανοί να σας πω ένα μυστικό... Μέσα στην ξευτίλα ήταν. Πένητες, ρέμπελοι ψωραλέοι... Αλλά φρουροί. Αν πήραν τώρα και τίποτα δωράκια φεύγοντας; Τι να πω. Ίσως. Ήμουν καταπαγωμένος και λαθροκοιμώμουν. Αλλά εκείνη, η μπόχα του όπιου, ακόμα στα ρουθούνια μου είναι. Ξέρετε εμείς οι βρυκολάκοι με τους καπνούς δηλαδή με τις φωτιές.... δεν....

Και τώρα θα μου πείτε... "Μα τούτο δεν έχει τίποτα το ηρωικόν, το επικόν". Σωστά. Άλλο ο πόλεμος άλλο οι συμφωνίες παραδόσεως παραλαβής. Ένας στρατός φεύγει αλλά μέχρι να μπει ένας νικητής η τάξις πρέπει να εγγυηθεί. Μην πέσουμε στην αναρχία. Έτσι κάνουν οι μεγάλοι νικητές και ηττημένοι...

Τώρα για επινίκια και τα τοιαύτα έχουν γραφτεί πολλά. Εγώ ήμουν ένα ζωντανό πτώμα και την έπεσα για νάνι... Το βράδι είχα μπανίσει ένα τρυφερούδι πλάσμα, μπάνικο, με λαιμουδάκι φίνο...

Και μην με κατηγορήσει κανένας για όπιο και τα τοιαύτα... Έχετε ακούσει βρυκόλακα να αντέχει τον καπνό; Ανίδεοι...

Εις το ίδιο μέρος και δεν συναντηθήκαμε. Φυσιολογικόν... Για σου βρε Παραλιώτη Αμπελοκηπιώτη και Κυμαίε... Γειά σου βρε ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ...

ΈΝΑΣ ΠΑΡΑΛΙΩΤΗΣ.... ΜΕ ΔΕΚΑ ΤΟΝΟΥΣ ΓΝΩΣΕΙΣ...

Το να μιλήσεις για τον Παπαγιώργη.... Ή για τον συγγραφέα που μιλάει για τον Παπαγιώργη δηλαδή τον Γιώργη Ίκαρο Μπαμπασάκη, πρέπει να έχεις φάει δέκα βιβλιοθήκες στην καθισιά σου... Είκοσι τόμους τον μήνα στο δεκατιανό σου.... Και λίγα λέγω...

Αφορμή, είναι τα μέρη που σύχναζε ο Παπαγιώργης... Είμασταν τόσο κοντά και δεν ξερενόμασταν. Πρωί βράδυ στην "Παραλία" των Αμπελοκήπων, ήμουν. Με σερβιτόρο τον θεό ΝΙΚΗΦΟΡΟ... Τώρα έχει την ομώνυμη ταβέρνα σιμά στον ΔΑΝΑΟ, την δουλεύουν τα παιδιά του.

Ο Παπαγιώργης πάγαινε λέγει για διασκέδαση στην ΑΝΑΤΟΛΗ στην οδό ΕΣΛΙΝ. Γνωστό υπόγειο μπουζουκτήδικο... Εγώ λίγο πιο πάνω στην Έσλιν δηλαδίς είκοσι μέτρα πιο πάνω, εργαζόμουν σε κατάστημα μπλιμπλικιών, δηλ. παιγνίων ηλεκτρονικών. Το κατάστημα, το είχε ο αλησμόνητος Νίκος με τον φίλο του, που ξεχνώ το όνομά του. Και οι δύο απόντες. Υπήρχε κάλυψη, από το τμήμα... Γείτων του Νίκου και συνκάτοικος στην ίδια πολυκατοικία... Τώρα είναι στην Αργολίδα. Λογικά συνταξιούχος...

Το αφεντικό της ΑΝΑΤΟΛΗΣ ερχόταν ΚΑΘΕ πρωί, στις 09,30 άφηνε το παιδί του με μια σακούλα κοσάρια. Και μέχρι τις 12,00 ο πιτσιρίκος τάγιζε το μαγαζί με φραγκόπουλα.... Α ρε Παπαγιώργη σκορπούσε φραγκόπουλα εσύ στα μπουζούκια τα ρούφαγε η φαμίλια μου από τα μπλιμπλίκια....

Μπορεί να τρώγαμε κανένα σουβλάκι, από του Φίλιππα, να έπινε κανένα καφέ στου Μήτσου στην Πλατεία Αγίου Δημητρίου... Ποιος ξέρει...

https://www.hartismag.gr/hartis-19/afierwma/papagiwrghs-forever

Συχνάζαμε πολλοί στην Παραλια των Αμπελοκήπων... Οι Last Drive με την κούκλα μύτη. Κνίτες, φρικιά, ροκάδες, πανκιά, Λιβανέζοι χασισέμποροι, οπαδοί που ετοίμαζαν κοινωνική επανάσταση στις εξέδρες... Ξενύχτες, πόρνες, νταβάδες, διανοούμενοι ΥΨΗΛΟΤΑΤΗΣ ΣΤΑΘΜΗΣ.

Ο δικός μου κόσμος ήταν αχταρμάς... Ο φτου φτου, ο Μπάαντερ, ο φίλος μου, ο Μιχάλης. Η μοναξιά μου. Τι θα ήμουν, χωρίς την μοναξιά μου; Η ζωή μου ολάκερη εκεί...

Τώρα το πως δεν συναντηθήκαμε με τον Παπαγιώργη... Παραμένει ένα μυστήριο, που δεν είναι μυστήριο... Διένυα τότε την ΑΠΟΚΟΥΜΟΠΟΙΗΣΗ μου.... Στην Κύμη με έλεγαν ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΙΑΝΟ και γιεγιέ... Στην Αθήνα ΚΟΥΜΙΟΤboy....

Είχα που λέτε αποφασίσει να μην είμαι τίποτα... Ούτε Κουμιώτης, ούτε Αθηναίος.... Ήμουν απλά Παραλιώτης των Αμπελοκήπων.... Τα στέκια μου πάμπολα... Ο καφενές που τον λέγαμε ΠΑΡΑΛΙΑ και μου θύμιζε την Κύμη, χωρίς να το λέγω.... Η ταβέρνα του ΚΩΣΤΗ με σερβιτόρο τον Αριστείδη. Σήμερα λειτουργεί με το ίδιο θεσπέσιο μπιφτέκι στην Λουίζης Ριανκούρ... Στο μπαρ Blues.... Στα μανάβικα όπου έκανα κανένα μεροκάματο... Στο GALAXY το μπιλιαρδάδικο.... Στους κινηματόγραφους των Αμπελοκήπων... Στα φτηνά,, μεταχειρισμένων βιβλία, παλαιοβιβλιοπωλεία... Όπου τσιμπούσα κανένα Λένιν φτηνό.

Γενικά σύχναζα... Αλλά με τον Παπαγιώργη δεν συναντηθήκαμε. Άλλο το επίπεδο, άλλα τα φράγκα... Εγώ μπατήρης, φτωχόπαιδο, του μεροκάματου και του φτηνού βιβλίου παιδί. Του μεταχειρισμένου.... Ωστόσο εκεί όλοι μαζί...

Αφορμή για την ανάρτηση δύο τρεις... Μια εξ αυτών : https://www.hartismag.gr/hartis-19/afierwma/papagiwrghs-forever