Σημειώσεις και αποκρυσταλλώματα του θέρους...

Είναι τραγικό.... Οι τηλεοπτικοί "μέντορες" ή διαβολοπαρουσιαστές... καθώς ΑΤΥΧΩΣ και ούλος ο συρφετός των "έγκριτων" μας βομβαρδίζουν με πληρωφορίες χρήσιμες μεν χωρίς όμως αναλύσεις και παράθεση όλων των θέσεων...
Λες πχ η κόντρα για το εξωτερικό χρέος των ΗΠΑ να είναι ένα ποδοσφαιρικό γεγονός ή ένας τσακωμός ανάμεσα σε κάποιους πολιτικούς για ένα "εσωτερικό" γεγονός... Θα πω λοιπόν ορισμένες θέσεις μου δηλαδή αποκρυσταλλώματα επ ευκαιρία σκέψεων θερινών... Εν ολίγοις ΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΞΕΚΑΘΑΡΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ...

1) Η απόλυτη θέση μου για την αποτυχία της εννιαίας νομισματικής αγοράς δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί. Ωστόσο όσοι με γνωρίζουν πρέπει να θυμώνται ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ (από τότε που είχε γίνει το ΕΥΡΩ) ότι έλεγα σαφώς ΌΤΙ ΕΝΝΙΑΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΌΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. Αυτό δεν προέρχεται από μια προφειτία... Προέρχετε από μελέτες τότε... του βιβλίου του Λένιν "Κράτος και επανάσταση" και επίσης της πολεμικής γύρω από τις θέσεις του Μπουχάριν (ανάθεμα το αλτσχάιμερ...) για τον Πανιμπεριαλισμό θέσεις που αντέκρουαν άλλοι Μαρξιστές... Οι κλιδωνισμοί του ευρώ δεν σημαίνουν ότι σήμερα αύριο θα διαλυθεί το νόμισμα... Αυτό μπορεί να γίνει σύντομα αργά αύριο ή μετά από κάποια χρόνια...

2) Η σύγκρουση ανάμεσα στους Δημοκρατικούς και Ρεμπουμπλικάνους έχει διπλή σημασία...

Α) Την έναρξη ενός μεγάλου ταξικού πολέμου στο εσωτερικό της χώρας Ηπείρου... με πρωτόγνωρες βίαιες πλευρές... Είναι φανερό ότι το 15% των τέως προλεταρίων στις ΗΠΑ που ζουν με κρατικές επιδοτήσεις είναι ένα μικρό νούμερο... Η Κινεζοποίηση και του προλεταριάτου των ΗΠΑ είναι το όνειρο και ο στόχος των καπιταλιστών των ΗΠΑ...



Β) Την έναρξη ενός ενδοκαπιταλιστικού πολέμου απρόβλεπτων εξελίξεων για το ανθρώπινο είδος για την πρωτοκαθεδρία στον πλανήτη. Ανάμεσα δηλ. στις ΗΠΑ και την καπιταλιστική Κίνα και σε μικρότερο βαθμό με την Ινδία, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ανάμεσα στις ΗΠΑ και Βραζιλία Βενεζουέλα. Κάθε σταμάτημα του εξωτερικού χρέους των ΗΠΑ θα θέσει σε κρίση όλο τον υπόλοιπο κόσμο...



3) Η κρίση του καπιταλισμού για ιστορικούς και γεωπολιτικούς λόγους εκφράζετε στον αδυνατότερο κρίκο των ιμπεριαλιστικών κρατών που είναι η Ελλάδα. Δεν είναι που μετατραπήκαμε σε αποικία ή μισοαποικία. Η ουσία είναι μιά... Να σώσει το σύστημα τις τράπεζες οι οποίες σαν λαγωνικά κυνηγιού αγριόχειρων... έχουν πέσει στις Βαλκανικές χώρες και την Τουρκία και απομυζούν υπερκέρδη. ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ.... ΣΩΣΤΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ... Αλλά φευ..... Η παγκόσμια κρίση έρχετε... Η σχεδόν μηδενική αύξηση των δεικτών παραγωγής προιόντων θα θέσει γρήγορα και την ναυτιλία σε ύφεση.... Το μέλλον του Ελληνικού καπιταλισμού είναι ένα μέλλον ΈΝΤΟΝΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ... Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν ότι εδώ και ένα και μισό χρόνο είχα κάνει δύο προβλέψεις..

Α) Το χρέος ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΕ να εξυπηρετηθεί γιατί είναι το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν παγκοσμίως...

Β) Οι απόλυση των δημοσίων υπαλλήλων είναι αργά ή γρήγορα η μόνη τους διέξοδος....

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ... Ο ταξικός πόλεμος είναι ακόμα στην αρχή... Η κινεζοποίηση του Ελληνικού προλεταριάτου επί της ουσίας δεν έχει καν εκκινήσει... Πρώτα από όλα ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ... σε επίπεδα μουσικού εκθέματος... (θέση που χρόνια πολλά υποστήριζαν οι φίλοι μου... μόνοι αυτοί μαζί και εγώ ... όταν η αριστερά .... δεν έβλεπε μπροστά της...).

4) Για πολλοστή φορά εκφράζω την θέση μου.... Η αξία της πολιτικής είναι εδώ στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ... Κάθε άλλο ξύπνημα λαών μεσανατολικών χωρών... λατινοαμερικάνικων ή αφρικανικών.... είναι μια παροχυχίδα εμπρός στους αγώνες των λαών που προανέφερα...


5) Ο πόλεμος έχει ξεκινήσει.... Οι προλετάριοι όλο και περισσότερο θα ανακαλύπτουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν .... ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΟΥΣ.... Εμπρός τους ανοίγονται δύο δρόμοι... Ή του αγώνα ή της πλήρους εξαθλίωσης.... Ο καπιταλισμός επέστρεψε με τα δόντια ξεγύμνωτα και διψασμένος για ΚΕΡΔΗ.... Αλλοίμονο στους λαιμούς που σκύβουν.... Αργά ή γρήγορα ένα ρυάκι κόκκινου αίματος θα πνίξει αυτούς και τα παιδιά μας....

ΜΟΤΗΕR JONES η μάνα χιλιάδων "αγοριών".... εργατών

Αφορμή αυτό το καυτό πρωινό για να γράψω αυτό το αφιέρωμα ήταν μια εργατική εφημερίδα (που εκτιμώ βαθύτατα) η οποία είχε αφιέρωμα στην ΜΑΝΑ ΤΖΟΟΥΝΣ...
Έχουν περάσει χρόνια πολλά... από τότε που μου είχαν δώσει να διαβάσω το βιβλίο της, την "Αυτοβιογραφία" της.
Σίγουρα έχει χαθεί γιατί δεν το βρίσκω πλέον. Κάποιος νέος τότε.... μεσήλιξ σήμερα θα το έχει. Βλέπεις αυτό το βιβλίο μαργαριτάρι... έχει πολλαπλές χρήσεις ... κυρίως όμως μία... ΝΑ ΣΤΕΡΙΩΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΘΥΝΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΙΟ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.... της εργατικής. Άρα για προπαγανδιστικούς λόγους θα είχε δωθεί σε κάποιον νέο ή νέα, που ελπίζω να μην απεμπόλησε τα ΠΙΣΤΕΥΩ να μην αποσκίρτησε ζητιανεύοντας στον "ήλιο μοίρα"... Ελπίζω...


Κλέβω λοιπόν αποσπάσματα από τον πρόλογο του Μ. Σάκος για την ΜΑΝΑ ΤΖΟΟΥΝΣ.... τη πλέον "επικύνδυνης γυναίκας" των ΗΠΑ....

Η Μαίρη Χάρις ("μάνα") Τζοουνς αποτελεί μια από τις πιο θρυλικές και ηρωικές μορφές του αμερικανικού εργατικού κινήματος. Συνδικαλίστρια, οργανώτρια, αγωνίστρια, πάλεχψε με αποφασιστικότητα για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Με τα μικρά γυαλάκια της, ύψους μόλις 1.50μ. και σε ηλικία 60, 70,80 έως και 90 ετών, αυτή η μικροκαμωμένη γριούλα οργώνει όλη την Αμερική, από τη Δύση έως την Ανατολή, για να οργανώσει τους εργάτες σε σωματεία και να καθοδηγήσει τις απεργίες τους. Τα βάζει με μπράβους και πιστολάδες των εταιρειών, με κυβερνήτες και πολιτικούς, με σερίφηδες και δικαστές ακόμα και με πουλημένους συνδικαλιστές, προκειμένου να υπερασπιστεί με πάθος το δίκιο των "αγοριών" της, των ανθρακωρύχνω της Αμερικής. Γι' αυτό και τα "αγόρια" της την αποκαλούν "Μάνα", όπως και έμεινε γνωστή στην ιστορία.
Η Μαίρη Χαρις γεννήθηκε το 1837 στο Κόρκ της Ιρλανδίας. Οι γονείς της αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο Τορόντο του Καναδά λόγω της πατριωτικής τους δράσης για την απελευθέρωση της Ιλανδίας. Εργάζετεαι ως δασκάλα και ως μοδίστρα. Το 1861 παντρεύεται τον Τζόρτζ Τζόουνς, συνδικαλιστή του Σωματείου Σιδηροχυτών και κάνει μαζί του 4 παιδιά. Όμως σε μια επιδημία κίτρινου πυρετού στο Μέμφις του Τενεσί, χάνεις μέσα σε λίγες μέρες και τον άντρα της και τα παιδιά της. Έτσι φεύγει για το Σικάγο και ανοίγει ένα μικρό μοδιστράδικο, το οποίο καταστρέφετεαι στην μεγάλη πυργκαγιά του 1871. Τότε, έρχεται σ επαφή με τους Ιππότες της Εργασίας, μια εργατική οργάνωση της εποχής και αφιερώνεται ολόψυχα στο εργατικό κίνημα.
Ταξιδεύει σε όλη τη χώρα και οργανώνει απεργίες κια συνδικάτα. Συμμετέχει στους αγώνες για το οκτάωραο, στην Πρωτομαγιά του 1881 στο Σικάγο, στις μαχητικές απεργίες των ανθρακωρύχων της Πενσυλβάνια, τις κινητοποιήσεις των σιδηροδρομικών, στην άγρια απεργία στα ορυχεία του Ροκφέλερ στο Κολοράντο, πο οδήγησε στη σφαγή του Λάντλοου (1914), στη μεγάλη απεργία του Χάλυβα (1919).
Το 1901, φτιάχνεις με εργάτριες της Πενσυλβάνια το δικό της "στρατό" δηλαδή μια γυναικεία πολιτοφυλακή, που με σκούπες και τηγάνια αντιμετωπίζει την τρομοκρατία των εργοδοτών και των ένοπλων συμμορίων τους και ενθαρρύνει χιλιάδδες ανθρακωρύχους να γραφτούν μαζικά στο συνδικάτο. Το 1903, οργανώνει την Πορεία των Παιδιών των εργοστασίων. Με επικεφαλής την ίδια, σακατεμένα παιδιά-εργάτες κλωστουφαντουργιών κάνουν πορεία από το Κένσιγκτον της Πενσυλβάνια έως το σπίτι του προέδρου Ρούσβελτ, στο Όιστερ Μπέι της Νέας Υόρκης, καταγγέλοντας την παιδική εργασία. Το 19132. σε ηλικία 76 ετών, κατά την δικάρκεια της απεργίας στο Πέιντ Κρικ- Kάμπιν Κρικ στη Δυτική Βιρτζίνια, συλλαμβάνεται, δικάζεται για φόνο και καταδικάζεται σε είκοσι χρόνια φυλακή!! Η υπόθεσή της ξεσήκωσε τέτοιο σάλο, που αποφυλακίζεται με παρέμβαση της Γερουσίας.
Η "πιο επικίνδυνη γυναίκα της Αμερικής" σύμφωνα με τη φράση ενός δικηγόρου της Διτικής Βιρτζίνια, πέθανε σε ηλιία 93 ετών στις 30 Νοεμβρίου του 1930. Στην κηδεία της περαβρέθηκαν δεκάδες χιλιάδες εργάτες. Θάφτηκε στο κοιμητήριο των ανθρακορύχων στο Μάουντ Όλιβ του Ιλινόις όπως είχε ζητ΄σηςι η ίδια. "Ελπίζω ότι θα έχω παργοριά, όταν πεθάνω, πως θα κοιμάμια κάτω από την γη μαζί με τα γενναία μου αγόρια" Και τα γενναία της αγόρια έγραψαν στην ταφόπλακάτ ης "Έδωσε τ ζωή της στους Εργάτες και παρέδωσε την ευλογημένη ψυχή της στους Ουρανούς".............
...........

Μ. Σάκος

ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΡΜΟΝ ΖΩΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΤΑΡΑΧΗ ΘΕΡΟΣ...

Στο καλοκαίρι τούτο όπου το μέλλον είναι θολόν και όσο ποτέ άλοτε ανεξιχνίαστον αφιερόνω ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο από τον Νικόλαον Κάλας τον μέγαν τούτον υπερεαλιστή




http://poiein.podomatic.com/entry/2008-10-09T06_48_48-07_00

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΦΑΡΦΟΥΛΑ.... σούπερ ντούπερ έκπληξη....

Δεν έχω πολλά να πω ... Έχω τα ζόρια μου ως το καλοκαίρι... Θα πω ένα μεγάλο μπράβο στις εμμονές του φίλου του εκδότη Διαμαντή.

Είναι μαγικές οι εμμονές του και σε γενικές γραμμές με εκπλήσσει σε κάθε σχεδόν τεύχος...


αντιγράφω λοιπόν...



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κυκλοφόρησε το 14ο τεύχος του Φαρφουλά
που γράφτηκε εξολοκλήρου «εν ώρα εργασίας»

Σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα τεύχος εκ θεμελίων διαφορετικό απ’ ό,τι συνηθίζεται και χωρίς τις απαραίτητες προδιαγραφές, ακόμα και για τα δεδομένα των μη συμβατικών εντύπων. Αφορμή ήταν το γεγονός πως αρκετές φορές λάβαμε κάποιο ποίημα ή ένα κείμενο και αυτός που το έστελνε επεξηγούσε δικαιολογούμενος για πιθανές ατέλειες, ότι «αυτό μου βγήκε στη δουλειά». Η αφροντισιά αυτή όμως συνήθως προσέδιδε και την ιδιαίτερη χάρη του. Είπαμε λοιπόν να το ψάξουμε και να πειραματιστούμε προς αυτήν την κατεύθυνση: Εν ώρα εργασίας, λοιπόν!
Στείλαμε mail δεξιά κι αριστερά, το είπαμε σε φίλους και γνωστούς και σε λιγότερο από ένα μήνα οι διαθέσιμες σελίδες μας γεμίσανε και αν είχαμε άλλες τόσες θα γεμίζανε κι αυτές. Πολλά κείμενα, πολλά σχέδια, πολλοί τρόποι έκφρασης αλλά, καμία επιτήδευση, καμία ματαιοδοξία και πάνω απ’ όλα: ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ!
Παρουσιάζουμε αυτό το τεύχος πιστεύοντας ότι καταδεικνύει πολλά για τον αθέατο, αλλά διαρκώς βαλλόμενο κόσμο της εργασίας. Γράφουν και σχεδιάζουν ελεύθερα, εκφράζοντας μια τεράστια γκάμα ψυχικών καταστάσεων, 51 εργαζόμενοι από διαφορετικούς εργασιακούς χώρους,. Από υπηρεσίες, σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, λογιστήρια, δικαστήρια, τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία, μέχρι και από πλοίο, ξενοδοχείο και λαμαρινάδικο της Λειβαδιάς υπάρχει συμμετοχή.
- Στο τεύχος, σε ξεχωριστή έκδοση, περιλαμβάνεται το κόμικ του Τάσου Ζαφειριάδη Η Πορτογαλία όπως τη φαντάζομαι.

- Ο Φαρφουλάς κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία ή αποστέλλεται με αντικαταβολή.
Αν δεν το βρίσκετε επικοινωνήστε μαζί μας μέσω mail ή στα τηλέφωνα των εκδόσεων.
Δείτε στην ιστοσελίδα μας που μπορείτε να μας βρείτε: http://farfoulas.blogspot.com

- Η παρουσίαση του περιοδικού και το καθιερωμένο γλέντι θα γίνει στις 23 Απριλίου 2011,
στις 9.00 μ.μ., στο καφενείο «Τα Κανάρια» (Πλαταιών και Κεραμεικού στον Κεραμεικό).

- Όλα τα σχέδια που συνοδεύουν το τεύχος και ακόμα περισσότερα,
θα εκτεθούν στο μπαρ BEDOUIN, Ελασιδών 20 & Δεκελέων, Γκάζι.
Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 1 Απριλίου 2011, 10.00 μ.μ. και θα ακολουθήσει πάρτυ.
Διάρκεια μέχρι την Κυριακή 17 Απριλίου.


Φαρφουλάς
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ & ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ
Ζωοδόχου Πηγής 70, Αθήνα, 10683 e-mail: farfoulas@gmail.com
http://farfoulas.blogspot.com


τα τηλέφωνά του για ευνοήτους λόγους τα έκοψα...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ...

Χωρίς πάρλες...

ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΜΗΧΑΛΟΥ... από την σκοπιά των πλουσίων...

Ακούστε παίδες την συζήτηση ανάμεσα σε μια παρέα πλουσίων που έτυχε να παρευρίσκομαι σε κυριλέ εστιατόριο... Μετά ξύπνησα είχε χαλάσει και το ονειροκασετόφωνο οπότε ότι θυμάμαι γράφω....





Αφού πήρανε το λιλί πέρυσι, για να πληρώνουν μισθά, συντάξεις και να ΥΠΑΡΧΟΥΝ σαν πολιτικοί, τα παιζάκια που μας κυβερνούν, τώρα πλησιάζει η ώρα της πλερωμής...
Πω, πω.... Κραυγές απελπισίας... Ξεπουλήματα... Πάρλες ατελείωτες... Κάτι παιζάκια, Πεταλωτήδες, Μπιρμπήληδες, κάτι άγνωστοι χωρίς παρελθόν, Γερουλάνοι και άλλοι περίεργοι τυπάκοι σαν τον Παπακωσταντίνου πρέπει να επιβάλλουν το σχέδιο πλερωμής...
Αν ήταν Πολιτικοί, με Π κεφαλαίο και όχι με π ... μικρό, θα επέβαλλαν τις αποκρατικοποιήσεις, έτσι και αλλιώς. Πήραμε τα χρήματα, από την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα και τώρα ήλθε η ώρα της πλερωμής. Και αν θα πέσουνε από κυβέρνηση??? Έτσι είναι η ζωή και η πολιτική. Έχει κόστος... Αλλά τρόμαξαν τα παιζάκια... Θέλουν συναίνεση για να κάνουν αυτό το βήμα... ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.
Ας δούμε λοιπόν καθαρά και χωρίς συναισθηματισμό την αλήθεια..
Πάω για πτώχευση... Δανείζομαι και σώνομαι από την Ε.Κ.Τ. Ωραία...
Ήλθε η ώρα να πλερώσω τα χρέη... Και δεν κάνω το βήμα να ξεπουλήσω... Βρε Έλληνες, λένε οι ξένοι δανειστές..... Βρε απατεώνες λένε οι δανειστές ... Όταν τα παίρνατε ήταν καλά και τώρα δεν έχετε να πλερώσετε και δεν κάνετε τίποτα?? Εδώ να τα πουλήσετε όλα...

ΚΟΙΤΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ ΧΑΟΣ....

Και όταν ο ΓΑΠ έπαιρνε το λιλί, το δάνειο από την ΕΚΤ, δεν ήξερε ότι όποιος είχε φράγκα στην μπάντα τα είχε πάει κατά Ελβετία μεριά, κατά Κύπρο οι σκιτζήδες και κατά όπου γης και πατρίς, οι εξυπνότεροι? Δεν ήξερε?????????? ΉΞΕΡΕ...
Αυτό που έχει γίνει στην χώρα είναι απλό, όσο, ότι για να ζήσουμε καθημερινά πρέπει να πίνουμε νεράκι...

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΉΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ... ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ... Δεν γούσταρω να έχουν στο ταμείο, ένα πάκο για να πληρώνω λίγο στον πολεοδόμο, λίγο στον επιθεωρητή εργασίας, λίγο στον αστυφύλακα, λίγο στον ένα, λίγο στον άλλο ΚΑΙ ΤΑ ΧΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ... Δεν το ήθελα πλέον... Και οι μεγάλοι παίχτες δεν γούσταραμε άλλο τους μικρομεσαίους το απίστευτο χάλι, των μικρομάγαζων, των μικροιδιοκτητών των ανθρώπων, που πουλούσαν ένα βρακί και επιβίωναν.... Δεν γούσταρω τις απίστευτες σχολές, διοίκησης στα ΤΕΙ Πρέβεζας και Σουφλίου, ή πληροφορικής Άνω Ραχούλας, που μετά τις σχολές με τουπέ δέκα καρδιναλίων, σουλάτσερναν και απαιτούσαν το βρωμοεπίδομα του απόφοιτου ΤΕΙ... Δεν γούσταρα να περνώ οπτικές ίνες και το πόπολο, να καπνίζει και να πίνει φραπεδούμπα, την ώρα που η επένδυσή στο Ιντερνετ ήταν εκεί και περίμενε χρήστες...
Και πήρα τα φράγκα και λάκισαν...

Ε κάναν κάτι μισοδουλιές, κόψαν κάτι επιδόματα χριστουγέννων, πάσχα, διακοπών, κάτι μισθούς θα πετσοκόψουν αλλά.... αλλά η μεγάλη δουλιά είναι μία... ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΟΥΛΗΣΕΤΕ ΚΤΗΡΙΑ, ΛΙΜΝΕΣ, ΠΟΤΑΜΙΑ, ΑΚΤΕΣ, ΔΡΟΜΟΥΣ, ΛΙΜΑΝΙΑ, ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ .... πότε ρημαδοπολιτικοί που τόσα χρόνια μας ρουφούσατε την τσέπα??? Τόσα χρόνια πλέρωνα, πολιτικούς, συνδικαλιστές, δημόσιους υπαλλήλους, ένα συρφετό τέως λιγδιασμένων.... ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Γιατί δικά μας ήταν... Εμείς δεν παυτωθήκαμε με τον ιδρώτα μας? Εσείς κάθε νομοσχέδιο ήταν ένα μάτσο μίζα... Δεν σας θέλουμε σαν διαχειριστές βρε αδελφέ... Σαν μεσίτες προς εμάς νταξ, άντε να βγάλετε και τα τελευταία μπαξίσια... Μετά έχει ο θεός...

Μπολίβαρ.... μέσα στην μέση της Ναζιστικής κατοχής..

Υπήρξε ένα ποιήμα που στο 1942-43 στην σκλαβωμένη ΑΘήνα κυκλοφορούσε χέρι με χέρι αντιγραμμένο σε πάσης φύσεως χαρτάκι. Ήταν το τρομερό ΜΠΟΛΙΒΑΡ... Μου έχουν αναφέρει ηλικιωμένοι πολλές εμπειρίες για τούτο. Το γοερό κλάμα ... Μόλις είχε τελειώσει η μεγάλη πείνα... το ξύπνημα άρχιζε... Ο Γοργοπόταμος... Η δυναμική των ταγμάτων ασφαλείας περνούσε... (ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΤΩΝ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΩΝ ΠΟΥ ΕΒΓΑΖΑΝ ΣΤΗΝ ΦΟΡΑ ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ... είχαν αρχίσει να μην σοκάρουν πλέον...) Η ουσία άρχισε να κυριαρχεί στο δήθεν ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ...


Ας το απολαύσουμε....

ΤΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ...

Γιά τους μεγάλους, γιά τους ελεύθερους, γιά τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,
Γι' αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή, γι' αυτούς τα δάκρυα, γι' αυτούς
οι φάροι, κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Οπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και γράφουνε στους σκοτεινούς
ορίζοντες των λιμανιών,
Γι' αυτούς είναι τ' άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο πιό στενό, πάλι του λιμανιού,
σοκάκι,
Γι' αυτούς οι κουλούρες τ' άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες, οι άγκυρες, τ' άλλα
μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Γιά ν' αρματώσουνε καράβι, ν' ανοιχτούν, να φύγουνε,
Ομοια με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ' στη νυχτερινή γαλήνη των
μπαχτσέδων,
Μ' ένα σκοπό του ταξιδιού: π ρ ο ς τ' ά σ τ ρ α.

Γι' αυτούς θα πω τα λόγια τα ωραία, που μου τα υπαγόρευσε η Εμπνευσις,
Καθώς εφώλιασε μέσα στα βάθια του μυαλού μου όλο συγκίνηση
Γιά τις μορφές, τις αυστηρές και τις υπέροχες, του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του
Σίμωνος Μπολιβάρ.

Ομως γιά τώρα θα ψάλω μοναχά τον Σίμωνα, αφήνοντας τον άλλο γιά κατάλληλο
καιρό,
Αφήνοντάς τον γιά νάν τ' αφιερώσω, σαν έρθ' η ώρα, ίσως το πιό ωραίο τραγούδι που
έψαλα ποτέ,
Ισως τ' ωραιότερο τραγούδι που ποτές εψάλανε σ' όλον τον κόσμο.
Κι αυτά όχι γιά τα ότι κι οι δυό τους ύπήρξαν γιά τις πατρίδες, και τα έθνη, και τα
σύνολα, κι άλλα παρόμοια, που δεν εμπνέουν,
Παρά γιατί σταθήκανε μες στους αιώνες, κι οι δυό τους, μονάχοι πάντα, κι ελεύθεροι,
μεγάλοι, γενναίοι και δυνατοί.
Και τώρα ν' απελπιζουμαι που ίσαμε σήμερα δεν με κατάλαβε, δεν θέλησε, δε μπόρεσε
να καταλάβη τι λέω, κανεις;
Βέβαια την ίδια τύχη να 'χουνε κι' αυτά που λέω τώρα γιά τον Μπολιβάρ, που θα πω
αύριο γιά τον Ανδρούτσο;
Δεν είναι κι εύκολο, άλλωστε, να γίνουν τόσο γλήγορα αντιληπτές μορφές της
σημασίας τ' Ανδρούτσου και του Μπολιβάρ,
Παρόμοια σύμβολα.
Αλλ' ας περνούμε γρήγορα: προς Θεού, όχι συγκινήσεις, κι υπερβολές, κι απελπισίες.
Αδιάφορο, η φωνή μου ήτανε προορισμένη μόνο γιά τους αιώνες.
(Στο μέλλον, το κοντινό, το μακρινό, σε χρόνια, λίγα, πολλά, ίσως από μεθαύριο, κι αντι­
μεθαύριο,
Ισαμε την ωρα που θε ν' αρχινήση η Γης να κυλάει άδεια, κι άχρηστη, και νεκρή, στο
στερέωμα,
Νέοι θα ξυπνάνε, με μαθηματικήν ακρίβεια, τις άγριες νύχτες, πάνω στην κλίνη τους,
Να βρέχουνε με δάκρυα το προσκέφαλό τους, αναλογιζόμενοι ποιός ήμουν, σκεφτόμενοι
Πως υπήρξα κάποτες, τι λόγια είπα, τι ύμνους έψαλα.
Και τα θεόρατα κύματα, όπου ξεσπούνε κάθε βράδυ στα εφτά της Υδρας ακρογιάλια,
Κι οι άγριοι βράχοι, και το ψηλό βουνό που κατεβάζει τα δρολάπια,
Αέναα, άκούραστα, θε να βροντοφωνούνε τ' όνομά μου).
Ας επανέλθουμε όμως στον Σiμωνα Μπολιβάρ.

Μ π ο λ ι β ά ρ! Ονομα από μέταλλο και ξύλο, ήσουνα ένα λουλούδι μες στους
μπαχτσέδες της Νότιας Αμερικής.
Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών μες στην καρδιά σου, μες στα μαλλιά σου, μέσα
στo βλέμμα σου.
Η χέρα σου ήτανε μεγάλη σαν την καρδιά σου, και σκορπούσε το καλό και το κακό.
Ροβόλαγες τα βουνά κι ετρέμαν τ' άστρα, κατέβαινες στους κάμπους, με τα χρυσά, τις
επωμίδες, όλα τα διακριτικά του βαθμού σου,
Με το ντουφέκι στον ώμο αναρτημένο, με τα στήθια ξέσκεπα, με τις λαβωματιές γιομάτο
το κορμί σου,
Κι εκαθόσουν ολόγυμνος σε πέτρα χαμηλή, στ' ακροθαλάσσι,
Κι έρχονταν και σ' έβαφαν με τις συνήθειες των πολεμιστών Ινδιάνων,
Μ' ασβέστη, μισόνε άσπρο, μισό γαλάζιο, γιά να φαντάζεις σα ρημοκλήσι σε περιγιάλι
της Αττικής,
Σαν εκκλησιά στις γειτονιές των Ταταούλων, ωσάν ανάχτορο σε πόλη της Μακεδονίας
ερημική. [...]
Μ π ο λ ι β ά ρ! Κράζω τ' όνομά σου ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού Ερε,
Την πιό ψηλή κορφή της νήσου Υδρας.
Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του Σαρωνικού, τη Θήβα,
Μέχρι κεί κάτω, πέρα απ' τη Μονεβασιά, το τρανό Μισίρι,
Αλλά και μέχρι του Παναμά, της Γκουατεμάλα, της Νικαράγκουα, του Οvτoυράς, της
Αϊτής, του Σαν Ντομίγκο, της Βολιβίας, της Κολομβίας, του Περού, της Βενε­
ζουέλας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Ουρουγουάη, Παραγουάη,
του Ισημερινού,
Ακόμη και του Μεξικού.
Μ' ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ' όνομά σου πάνω στην πέτρα, να 'ρχουνται αργότερα οι
ανθρώποι να προσκυνούν.
Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω -έτσι ήτανε, λεν, ο Μπολιβάρ- και παρακολουθώ
Το χέρι μου καθώς γράφει, λαμπρό μέσα στον ήλιο.

Είδες γιά πρώτη φορά το φως στο Καρακάς. Το φώς το δικό σου,
Μ πο λ ι β ά ρ, γιατί ως να 'ρθεις η Νότια Αμερική ολόκληρη ήτανε βυθισμένη στα πικρά σκοτάδια.
Τ' όνομά σου τώρα είναι δαυλός αναμμένος, που φωτίζει την Αμερική, και τη Βόρεια και τη Νότια, και την οικουμένη!
Οι ποταμοι Αμαζόνιος και Ορινόκος πηγάζουν από τα μάτια σου.
Τα ψηλά βουνά έχουν τις ρίζες στο στέρνο σου,
Η οροσειρά των Ανδεων είναι η ραχοκοκαλιά σου.
Στην κορυφή της κεφαλής σου, παλικαρά, τρέχουν τ' ανήμερα άτια και τ' άγρια βόδια,
Ο πλούτος της Αργεντινής.
Πάνω στην κοιλιά σου εκτείνονται οι απέραντες φυτείες του καφέ.

Σαν μιλάς, φοβεροί σεισμοί ρημάζουνε το παν,
Από τις επιβλητικές ερημιές της Παταγονίας μέχρι τα πολύχρωμα νησιά,
Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα ουράνια την οργή τους,
Σειούνται τα χώματα παντού και τρίζουν τα εικονίσματα στην Καστοριά,
Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίμνη.
Μ π ο λ ι β ά ρ, είσαι ωραίας σαν Ελληνας. [...]